Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Για την ανεπίτρεπτη πολυτέλεια μιας κυβερνητικής αποτυχίας


Για την ανεπίτρεπτη πολυτέλεια μιας κυβερνητικής αποτυχίας

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ

Στα μαθήματά του «Για την Παιδαγωγική», ο φιλόσοφος Ιμάνουελ Καντ σημείωνε με έμφαση ότι τα πιο δύσκολα πράγματα στην ανθρώπινη κοινωνία είναι η διακυβέρνηση μιας χώρας και η αγωγή (παιδεία και εκπαίδευση) της επόμενης γενιάς. Ειδικά μάλιστα για τη δεύτερη πρόσθετε ότι, ακριβώς εξαιτίας της ιδιαίτερης σημασίας και δυσκολίας της, πρέπει να τη σπουδάζει κανείς ως επιστήμη για να έχει θεμελιωμένη άποψη.

Όμως σ’ εμάς αυτά σχεδόν ποτέ δεν είχαν σημασία. Σ’ εμάς, η άνεση με την οποία στο καφενείο βγαίνει από τα χείλη η φράση «εγώ, αν ήμουν μια μέρα υπουργός…» αποκτούσε σάρκα και οστά στα υπουργεία. Μεγάλο μέρος της μιζέριας μας έχει σχέση με αυτό το γεγονός: δηλαδή, την έλλειψη συνείδησης ότι χρειάζονται συγκεκριμένες γνώσεις και ικανότητες για την ανάληψη της ευθύνης άσκησης διακυβέρνησης σε έναν τομέα. Γιατί ο διορισμός σε μία κυβερνητική θέση αυτό (πρέπει να) σημαίνει: ανάθεση και ανάληψη ευθύνης, και όχι επιβράβευση για κάτι που δεν έχει σχέση με το συγκεκριμένο αντικείμενο.

Πεπεισμένος για την αλήθεια των παραπάνω, σε όλη τη ζωή μου αισθανόμουν ότι πέραν από τις σαφείς διαφορές μου με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις σε ό,τι αφορά το σύστημα αξιών και την ιδεολογία, με ξένιζε και με ενοχλούσε, επιπλέον, η περιφρόνησή τους αυτής της αλήθειας: ότι η διακυβέρνηση είναι δύσκολη υπόθεση, και συνεπώς για να την ασκείς με επιτυχία δεν αρκεί η καλή θέληση. Και ότι φυσικά το ίδιο, και λίγο παραπάνω, ισχύει για την Παιδεία.

Ας είναι! Αυτά συνέβαιναν μέχρι σήμερα, και (πολλοί από εμάς επιθυμούν διακαώς να) ανήκουν πια στο παρελθόν. Κι αυτό, το επιθυμούμε όχι μόνον για συναισθηματικούς λόγους, που έλκουν την καταγωγή τους από το γεγονός ότι γι’ αυτήν την τομή, που έφεραν οι εκλογές, χιλιάδες δικοί μας άνθρωποι έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους, και εκατομμύρια την ανάλωσαν για να προετοιμάσουν τον ερχομό της. Επιθυμούμε τη βαθιά τομή για έναν απλό λόγο: διότι τα πράγματα που ορθώνονται μπροστά μας σήμερα είναι τόσο δύσκολα, ώστε δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποτύχει αυτή η κυβέρνηση. Αυτή την πολυτέλεια δεν την έχει κανένας και καμιά μας, ανεξάρτητα εάν προηγουμένως ποθούσε αυτή την κυβέρνηση, ή, αντίθετα, έβλεπε με επιφυλακτικότητα την έλευσή της. Δεν έχουμε την πολυτέλεια, διότι μια αποτυχία θα έβαζε τη χώρα μας για μακρά περίοδο σε ένα δρόμο κοινωνικής και πολιτικής οπισθοδρόμησης.

Δεν ξέρω εάν στην κυβέρνηση γνωρίζουν και συμμερίζονται τη ρήση του Καντ. Ελπίζω όμως ότι γνωρίζουν πως η επιτυχία τους εξαρτάται βέβαια από το βαθμό εκπλήρωσης των προεκλογικών υποσχέσεων στον τομέα της οικονομίας, αλλά πολύ περισσότερο θα εξαρτηθεί από την ικανότητά τους να διαχειριστούν με ειλικρίνεια και πειθώ την απογοήτευση για όσα δεν θα γίνει δυνατόν να εκπληρωθούν (εξαιτίας κυρίως της διεθνούς συγκυρίας, η οποία πολύ πιθανόν να λειτουργήσει απαγορευτικά για πολλά από τα άλματα προόδου που εμείς θα θέλαμε να κάνουμε). Όμως για να το καταφέρει αυτό η κυβέρνηση θα πρέπει να επιστρατεύσει τον καθαρό λόγο της Αριστεράς (στον οποίο κεντρική θέση έχουν οι έννοιες καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός), και ταυτόχρονα πρέπει να καταπολεμήσει την εθνικιστική και ναζιστική ρητορεία, που θα έλθει για να δώσει μια απλοϊκή και συνάμα καταστροφική ερμηνεία των αποτυχιών. Την επιστράτευση του αριστερού λόγου – λόγου, όχι αριστεροφανούς ρητορείας!- τη χρειαζόμαστε ήδη σήμερα. Και την καταπολέμηση της εθνικιστικής και της ναζιστικής ρητορείας επίσης. Γιατί αλλιώς η σύμπλευση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες μπορεί να αποβεί μοιραία. Ως προς αυτό δεν έχω καμιά αμφιβολία.

Δεν μπορώ να προβλέψω σε ποιο βαθμό θα θελήσει ή θα μπορέσει να ανταποκριθεί σ’ αυτή την ανάγκη η κυβέρνηση. Θεωρώ όμως ότι αυτό το εγχείρημα είναι τόσο σοβαρό, ώστε δεν έχουμε το δικαίωμα να προσδοκούμε την επιτυχία του (αποκλειστικά) από εκείνη. Η ερμηνεία αυτών που συμβαίνουν στη χώρα μας και στην Ευρώπη με επιστημονικό λόγο και όχι με ψεκασμένες ή εθνοφυλετικές θεωρίες, η αντιμετώπιση του ναζισμού, η διεύρυνση της καθημερινής πρακτικής αλληλεγγύης με όσους υποφέρουν, η συμπαράταξη με τις κοινωνικές κατηγορίες που υφίστανται διακρίσεις, η καλλιέργεια της προθυμίας και η ενίσχυση της αποφασιστικότητας των ανθρώπων να συμμετάσχουν στην αλλαγή του κόσμου με την ενεργή δημιουργική πράξη τους – όλα αυτά είναι δική μας υπόθεση. Αν η δική μας δραστηριότητα συμβαδίζει με τις ενέργειες της κυβέρνησης, τότε καλύτερα για όλους. Αν η κυβερνητική πολιτική χαρακτηρίζεται από ελλείψεις ή/και λάθη, τότε θα είναι η δική μας πράξη που θα προστατεύει το δρόμο προς την πρόοδο και θα κλείνει το δρόμο στις δυνάμεις του ανορθολογισμού και/ή της κοινωνικής αναλγησίας.

Να τος, και πάλι, ο Αναγνωστάκης, ο ποιητής του ορθού λόγου και της αριστερής τρυφερότητας, να μας παροτρύνει: «Ξανά πίσω δεν πρέπει να γυρίσουμε. Χρέος μας είναι πια να μη γυρίσουμε».

Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μη γυρίσουμε. Την άλλη εβδομάδα ξεκινώ με τα (επαναλαμβανόμενα) σεμινάριά μου για εκπαιδευτικούς με θέμα «Η ναζιστική ιδεολογία και η αντιμετώπισή της στο σχολείο και στην κοινωνία». Και αμέσως μετά τα σεμινάρια με θέμα «Η Αριστερά για την εκπαίδευση».

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=219757

What the Greek Left's Election Victory Means for the Greek Far Right



What the Greek Left's Election Victory Means for the Greek Far Right

January 29, 2015

by Antonis Diniakos


This article originally appeared on VICE Greece.


It's the night of January 25, and in front of Syriza's cramped election kiosk on Klathmonos Square in the center of Athens, an elated crowd is anxiously waiting for the first exit poll results. Soon enough the crowd breaks in delirious celebration: Greece has elected the first ever radical left-wing party in its history. It seems unlikely that anything could bring Greeks down tonight—but somehow everyone manages to also feel extremely distressed.
According to the exit polls, Golden Dawn has come in third. The far-right organization has managed to preserve a solid core of voter support, even with about half of its MPs in facing charges for belonging to a criminal organization.
On Monday morning, the official election results confirmed my fears. To be fair, compared to 2012—when the last general election was held in Greece—Golden Dawn is slightly less popular: Three years ago, 426,025 Greeks voted for Nikos Michaloliakos's fascist organization, while about 388,000 voted for them this time. GD lost one of the 18 seats it previously held in the Greek Parliament.

Why does the specter of neo-Nazism continue to hover over Greek democracy? And what dangers could Golden Dawn's enduring presence in the Greek Parliament—faced both with a volatile political scene and an economic crisis—harbor for the country's future?

George Tsiakalos is a professor of education at the Aristotle University of Thessaloniki and one of few academics talking openly about Golden Dawn's Nazi ideology and its damaging effects on Greek society. I ask him whether a potential blow to the fascist organization's electoral percentage could be dependent on the success of the newly formed government or whether its failure could possibly lead to a solidification of the party's support.

"Let's examine the negative scenario..." he says."Basically, Greek citizens are the only ones with the capacity of offsetting a government's 'failures' with their actions. I believe the real danger is elsewhere. During the economic crisis, a 'binary line' was drawn that limits the significance of ideological differences. It divides 'austerity' and 'anti-austerity' parties. That line didn't exist in the past. Essentially, during the crisis, identifying yourself on a political or ideological level with a party or agreeing on basic things like education, human rights, immigration, state-church relations, etc., became less important than a party's position on the issue of austerity.

"This shows why Syriza and Independent Greeks were able to form a coalition government. If this remains the parties' dominant approach, then should the new government fail to meet voters' expectations with regards to dealing with austerity, there will eventually only be two parliamentary parties left to claim the anti-austerity identity: the Communist Party and Golden Dawn. Golden Dawn has made big efforts in preparing to exploit such an opportunity should it arise. I am sure that its efforts will be thwarted promptly."

I ask him how Golden Dawn managed to keep its numbers up even though most of its key executives are in jail.

"Personally, I didn't think there would be a dramatic reduction in their numbers this time around. This, is not related with the organization's members' popularity and capabilities, but, it is, I think, a direct result of the other parties' unwillingness to set as their clear and main goal the disappearance of Nazism from the political life of the country. If they even slightly adhered to this cause, it would be made clear in their everyday speeches on any matter. I don't believe this is the case though.

"The biggest mistake is that they deal with Golden Dawn as though they were a right-wing populist organization that merely happens to use Nazi symbols and deny the existence of the Holocaust. The truth is that Golden Dawn is very consciously Nazi: It is guided by an ideology that denies human equality—it believes equality is against nature. It evangelizes that there is a racial basis to civilization, that culture is a biological characteristic of the races, and that there is a hierarchy between the races and to that end, between cultures.
"At the same time it 'preaches' that cultures are destroyed because of miscegenation—that is the belief that if you propagate with a person of a different race, the race will become dirtied or deteriorate.

"These are the fundamentals of Golden Dawn's political program and action. It is openly against immigrants and minorities because of the risk of miscegenation; it is against the disabled because it considers them a biological burden and a risk for the continued perseverance of the race; it is against democracy because democracy is based on the principle of human equality.

"In 1946, the Nuremberg court ruled that 'the Nazi party would be, from the moment of its formation, due its ideology and program, considered a criminal organization.' In Greece, the percentage of the traditional nationalist and right-wing voters (which always hovered around 6 or 7 percent) has increased and due to the ideological workings of Golden Dawn, it has managed to create a space of its own that openly embraces the Nazi ideology.


"Can anything be done to change this sad fact? I believe it can change, if we begin by deconstructing their ideology. But unfortunately, no party or any other institution in the election period attempted to do so. I hope that the new government will be clear and unambiguous in addressing Golden Dawn as a criminal organization."

Thanasis Kampagiannis is a lawyer working with the initiative Prison for Golden Dawn and, having been part of the antifascist movement's prosecution team during the trial of Golden Dawn, is familiar with the organization's activity. I met him at his office in downtown Athens, where he was awaiting the final indictment of the the detained GD members.

"For years, Greek Justice has been uninterested in associating the dozens of allegations against Golden Dawn members that together formulated a voluminous file on the overall activity of the organization," he says. "In that sense, I don't have absolute confidence in the institutions—a personal estimation is that the outcome of the upcoming trial, when it takes place, will very much depend on the sociopolitical situation of the period."

I ask Thanasis what he thought of the election result and the percentages of Golden Dawn. "I think that at this stage of the political crisis, Golden Dawn did not have any substantive wins," he replies. "In fact, I believe that there was a positive outcome, in that it suffered losses in major urban centers. Of course, their threat is very real and GD will not be defeated if we simply put our heads in the sand.
"Many are under the impression that if we stop talking about Golden Dawn, the problem will somehow disappear. That is not the case. The economic crisis has burnished the Nazi organization, but there are other causes that contributed to its existence and prominence, such as the intensification of state repression and the institutionalization of racism by the dominant parties."

I ask him if the new government's potential failed policies and decisions in the near future could end up strengthening the fascist organization. "Golden Dawn was created for exactly the political period we are living in—to act as a counterweight to the radicalization of Greek society, which is clearly expressed by the rise of Syriza," he says.
"If you listen carefully to the messages and rhetoric of Golden Dawn's leader, Nikos Michaloliakos, you will see that he speaks clearly of an organization that has 'soldiers' on the streets to confront 'the left threat.' Golden Dawn places itself at the service of those distressed and agitated by radical decisions, and I am, especially referring here, to bank and marine interests.
"To answer your question then, it is clear that Golden Dawn sees itself as having a role to play in the 'day after.' Therefore, care and vigilance are of utmost importance right now."

http://www.vice.com/read/golden-dawn-syriza-win-greece-interviews-876

Die rechtsextreme Goldene Morgenröte kann für Griechenland gefährlich werden



Die rechtsextreme Goldene Morgenröte kann für Griechenland gefährlich werden


Januar 29, 2015

von Antonis Diniakos


Es ist Sonntag Abend und wir schreiben den 25. Januar 2015. Vor dem engen Pavillon des Syriza-Linksbündnisses am Klafthmonos-Platz im Herzen von Athen hat sich eine freudig erregte Menschenmenge versammelt. Alle sind gekommen, um hier—und voller Spannung—auf die ersten Hochrechnungen zu warten. Der Optimismus ist fast greifbar und ist mit der Hoffnung auf einen politischen Wandel verknüpft. Plötzlich erhebt sich die Menge in einem ohrenbetäubenden Freudenschrei, der von Revolutionsliedern und Rockhymnen aus den Lautsprechern untermalt wird: Griechenland hat zum ersten Mal in seiner Geschichte eine radikale Linkspartei an die Regierung gewählt. Trotzdem sind hier viele auch etwas betrübt. Denn den Hochrechnungen zufolge ist die neonazistische Partei Goldene Morgenröte drittstärkste Kraft des Landes geworden und kann anscheinend weiterhin auf ihre Stammwählerschaft bauen. Die hat sich auch davon nicht abschrecken lassen, dass fast die Hälfte der Parteiabgeordneten aktuell im Gefängnis sitzt oder mit Anklagen zu rechnen hat.

Am Montag Morgen, als das griechische Innenministerium die Wahlergebnisse bestätigt hat, wurden die Befürchtungen dann Realität. Im Vergleich zu 2012, als die letzten Parlamentswahlen abgehalten wurden, muss Goldene Morgenröte leichte Einbußen hinnehmen: Denn wohingegen vor rund drei Jahren noch 426.025 Griechen für die Partei um Nikos Michaloliakos stimmten, gaben dieses Mal etwa 388.000 Wähler der rechtsextremen Partei ihre Stimme. Die verlor dadurch auch einen ihrer ursprünglich achtzehn Sitze im griechischen Parlament.

George Tsiakalos ist Professor für Erziehungswissenschaft an der Aristoteles-Universität in Thessaloniki und gehört zu den Personen, die offen über die Ideologie hinter Goldene Morgenröte gesprochen haben. Außerdem hat er auch auf die negativen Konsequenzen für die griechische Gesellschaft aufmerksam gemacht. Ich will von ihm wissen, ob ein Erfolg der frisch gewählten Regierungskoalition der Neonazi-Organisation einen Schlag versetzen könnte bzw. ob ein Scheitern des Syriza-Anel-Bündnisses dazu führen könnte, dass Goldene Morgenröte für eine breitere Wählerschaft interessant wird.


Im Zuge der Krise wurde eine ‚binäre Trennlinie' gezogen. Diese Linie hat dafür gesorgt, dass fast alle ideologischen Unterschiede verschwimmen.


„Lassen Sie uns das negative Szenario durchgehen...", schlägt er vor. „Im Grunde sind die Bürger die einzigen, die den Misserfolgen einer Regierung mit ihrem Handeln entgegenwirken können. Ich glaube, dass die wahre Gefahr woanders liegt. Im Zuge der Krise wurde eine ‚binäre Trennlinie' gezogen, die es in dieser Form zuvor noch nicht gegeben hatte. Diese Linie hat dafür gesorgt, dass fast alle ideologischen Unterschiede verschwimmen und an Signifikanz verlieren. Diese Linie trennt die Partien in zwei Lager: Auf der einen Seite stehen die ‚Sparpolitikparteien' und auf der anderen Seite eben solche Parteien, die sich gegen eine zu rigide Sparpolitik aussprechen. Das hat dazu geführt, dass die Leute während der Krise ihre Nähe zu politischen Parteien und Ideologien weniger von deren Standpunkten zu Themen wie Bildung, Menschenrechten, Einwanderung und Staat-Kirche-Beziehungen abhängig gemacht haben, als vielmehr von deren Position bei der Streitfrage Sparpolitik. Das erklärt auch, warum Syriza zusammen mit der rechtspopulistischen Anel-Partei eine Koalitionsregierung bilden konnte. Sollte sich dieses Phänomen etablieren und die neue Regierung zudem darin scheitern, die Wählererwartungen zu erfüllen—vor allem in Form einer weniger strengen Sparpolitik für schuldengeplagte Länder wie Griechenland—, würde es dazu kommen, dass es nur noch zwei Parteien im griechischen Parlament gibt, die für sich beanspruchen können, eine echte Anti-Sparpolitik zu fahren: die kommunistische Partei sowie Goldene Morgenröte. Letztere hat schon Vorbereitungen dafür getroffen, genau ein solches Szenario für sich auszuschlachten."

Ich frage ihn, wie es möglich war, dass Goldene Morgenröte—vor dem Hintergrund, dass die wichtigsten Parteifunktionäre im Gefängnis sitzen—nur so wenige Wählerstimmen verloren hat.

„Ich persönlich bin nicht davon ausgegangen, dass sich ihr Wahlergebnis dramatisch verschlechtern würde. Das liegt allerdings nicht an der Beliebtheit oder an den Fähigkeiten der Mitglieder, sondern ist eine direkte Folge des Widerwillens der anderen Parteien, sich klar die Verdrängung von Neofaschismus aus dem politischem Spektrum des Landes auf die Fahne zu schreiben. Der größte Fehler der Parteien, aber auch der Leute, die für die öffentliche Meinungsbildung wichtig sind, liegt darin, dass sie Goldene Morgenröte wie eine rechtspopulistische Organisation behandeln, die sich halt unter Anderem auch ganz zufällig der Nazi-Symbolik bedient und vehement den Holocaust leugnet. Die Wahrheit ist jedoch, dass Goldene Morgenröte eine ganz bewusst neonazistische Vereinigung ist. Ihrer Ideologie nach sind nicht alle Menschen gleich und Gleichheit ist etwas Unnatürliches. Sie glauben fest daran, dass die Gesellschaft auf Rassen beruht, dass Kultur eine biologische Eigenschaft dieser Rassen ist und dass zwischen den Rassen (und damit auch zwischen den Kulturen) eine Hierarchie existiert. Gleichzeitig wird aber auch ,gepredigt', dass die Kulturen durch Rassenmischung zerstört werden—ihrer Vorstellung nach wird deine Rasse wirklich beschmutzt und fehlgeleitet, wenn du dich mit Menschen anderer Rassen fortpflanzt. Das sind die Grundsätze des politischen Programms von Goldene Morgenröte. Sie sprechen sich offen gegen Immigranten und Minderheiten aus, weil es da ja das Risiko der Rassenmischung gibt. Sie haben etwas gegen Behinderte, weil sie ja eine biologische Belastung und eine Bedrohung für das Durchsetzungsvermögen der Rasse sind. Sie sind gegen die Demokratie, weil die ja darauf basiert, dass alle Menschen gleich sind."
„1946 wurde bei den Nürnberger Prozessen entschieden, dass eine nationalsozialistische Partei wie die NSDAP wegen ihrer Ideologie und des Parteiprogramms vom Gründungsmoment an als kriminelle Organisation angesehen wird." In Griechenland hat sich der Prozentsatz der traditionellen nationalistischen und rechten Wähler—die Hüter des Triptychons aus „Vaterland, Religion und Familie"—immer um die 6- bis 7-Prozent-Marke herum bewegt. In den letzten drei Jahren ist dieser Prozentsatz jedoch gestiegen. Dank der Ideologie von Goldene Morgenröte wurde eine Plattform geschaffen, wo man die neofaschistische Weltanschauung offen ausleben kann.

Thanasis Kampagiannis, ein Anwalt der Bewegung „Jail Golden Dawn", kennt sich mit den Aktivitäten der Partei bestens aus, denn er war während des Prozesses gegen Goldene Morgenröte Teil des Aufklärungsprogramms der antifaschistischen Bewegung. Ich besuchte ihn in seinem Büro in der Athener Innenstadt.

„Viele Jahre lang machte die griechische Justiz keine Anstalten, die Dutzenden Anschuldigungen gegen Mitglieder von Goldene Morgenröte zusammenzufassen. Deshalb habe ich jetzt kein volles Vertrauen in die Behörden. Wir als Bewegung kämpfen dafür, dass Goldene Morgenröte als kriminelle Organisation angesehen wird—und zwar nicht nur im Bezug auf unseren Klienten, den ägyptischen Fischer, der von Parteimitgliedern zusammengeschlagen wurde, sondern als Ganzes."

Ich frage Thanasis, was er über das Wahlergebnis und das Abschneiden der Neonazi-Partei denkt. „Ich finde, dass Goldene Morgenröte angesichts der Krise, in der wir uns aktuell befinden, nicht wirklich zu den Wahlsiegern zählt. Außerdem gibt es auch ein paar wirklich positive Zeichen. So haben sie beispielsweise in größeren Städten Stimmverluste erlitten. Viele Menschen leben aber in dem Irrglauben, dass sich das Problem von selbst lösen wird, sobald wir nicht länger über diese Partei reden. Das ist aber nicht der Fall. Die Wirtschaftskrise hat der rechtsextremen Partei in die Karten gespielt, es gibt aber auch andere Gründe, die zu ihrem Bestehen und ihrer Bekanntheit beigetragen haben, darunter eine stärkere staatliche Repression sowie eine Institutionalisierung von Rassismus vonseiten der führenden Parteien."

Zum Abschluss will ich noch wissen, ob ein Scheitern der neuen Regierung zu einem Erstarken der Rechtsextremen führen könnte. „Goldene Morgenröte wurde genau für das heutige politische Zeitalter geschaffen. Die Partei will als Gegengewicht zu einer ,Linksradikalisierung' der griechischen Gesellschaft fungieren. Doch wenn du den Worten ihres Parteichefs Nikos Michaloliakos aufmerksam zuhörst, wirst du bemerken, dass er von einer Organisation spricht, die ihre ,Soldaten' auf die Straßen schicken möchte, um der linken ,Bedrohung' zu begegnen. Es wird außerdem klar, dass sich Goldene Morgenröte für ,den Tag danach' eine wichtige Rolle ausrechnet. Darum sind Vorsicht und Wachsamkeit, was diese Partei betrifft, von größter Bedeutung."

http://www.vice.com/de/read/die-rechtsextreme-goldene-morgenroete-kann-fuer-griechenland-gefaehrlich-werden-271



Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Σεμινάριο: Ναζιστική ιδεολογία και αντιμετώπισή της στο σχολείο και στην κοινωνία


Ο Πραγματικός Κίνδυνος για την Ελλάδα από τη Χρυσή Αυγή



Ο Πραγματικός Κίνδυνος για την Ελλάδα από τη Χρυσή Αυγή

January 29, 2015

Αντώνης Ντινιακός στο VICE
Κυριακή βράδυ, 25 Ιανουαρίου 2015. Στην οδό Σταδίου, μπροστά από το πολύβουο εκλογικό περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κλαυθμώνος, το φουντωμένο πλήθος περιμένει με αγωνία τα exit polls - η αισιοδοξία ανεμίζει στο κατάρτι της πολιτικής αλλαγής. Σύντομα το πλήθος ξεσπά σε ντελιριακούς πανηγυρισμούς, ενώ από τα μεγάφωνα ηχούν αντάρτικα τραγούδια και ροκ ύμνοι: Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία της Ελλάδας είναι πραγματικότητα - ο τέως πρωθυπουργός της χώρας, Αντώνης Σαμαράς έχει καταποντιστεί. Τίποτα δεν μοιάζει ικανό να μετριάσει τη χαρά - όλοι όμως μοιράζονται μια κοινή ενόχληση. Στην τρίτη θέση των exit polls η ναζιστική οργάνωση, Χρυσή Αυγή, μοιάζει να συντηρεί ένα σκληρό πυρήνα ψηφοφόρων, έστω κι αν η μισή κοινοβουλευτική της ομάδα βρίσκεται στη φυλακή αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες, ενώ πλήθος αποκαλύψεων καταδεικνύουν το πραγματικό πρόσωπο των μελών της. Την επόμενη μέρα τα εκλογικά αποτελέσματα του Υπουργείου Εσωτερικών επιβεβαιώνουν τους φόβους - οι απώλειες είναι «ανώδυνες» σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2012. Τότε είχαν ψηφίσει την φασιστική οργάνωση του Νίκου Μιχαλολιάκου 426.025 Έλληνες, τώρα 388.000 περίπου (6,28%), κάτι που μεταφράζεται σε 17 έδρες, αντί 18 που κατείχε, στην ελληνική Βουλή.

Γιατί το φάντασμα του νεοναζισμού συνεχίζει να αιωρείται πάνω από την ελληνική δημοκρατία και τι κινδύνους εγκυμονεί για το μέλλον της χώρας η σταθερή παρουσία των χρυσαυγιτών στο ελληνικό Κοινοβούλιο εν μέσω ενός ευμετάβλητου πολιτικού σκηνικού και μιας οικονομικής κρίσης; Ο Γιώργος Τσιάκαλος είναι καθηγητής Παιδαγωγικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ένας από τους ανθρώπους που έχει μιλήσει ανοιχτά για την ναζιστική ιδεολογία της Χρυσής Αυγής και τον επικίνδυνο ρόλο της στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας. Τον ρωτώ αν μπορεί να εξαρτηθεί στο άμεσο μέλλον, από την επιτυχία του έργου της νεοσύστατης κυβέρνησης, η εκλογική αποδυνάμωση της φασιστικής οργάνωσης ή αν υφέρπει ο κίνδυνος μιας ενδεχόμενης σταθεροποίησης των ποσοστών της, εφόσον τα πράγματα δεν εξελιχθούν ομαλά.

«Ας εξετάσουμε το αρνητικό σενάριο...», μου λέει. «Βασικά μονάχα οι πολίτες μπορούν με τις πράξεις τους να αντισταθμίσουν τις όποιες κυβερνητικές "αστοχίες''. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι άλλος. Στην εποχή της κρίσης επιβλήθηκε μια διαχωριστική γραμμή, που δεν υπήρχε προηγουμένως, και περιορίζει τη σημασία των ιδεολογικών διαφορών. Είναι η γραμμή ανάμεσα στα "μνημονιακά" και "αντιμνημονιακά" κόμματα. Η ιδεολογική συγγένεια και η πολιτική ταύτιση σε ένα μεγάλο εύρος θεμάτων (παιδεία, ανθρώπινα δικαιώματα, μετανάστευση, σχέσεις κράτους με εκκλησία και άλλα παρόμοια) αίφνης έπαψε να θεωρείται εξίσου σημαντική με τη θέση ενός κόμματος απέναντι στα μνημόνια. Αυτό δείχνει και η συγκρότηση της κυβέρνησης συνασπισμού μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Εφόσον αυτή η προσέγγιση των κομμάτων παραμείνει κυρίαρχη, τότε σε περίπτωση που η νέα κυβέρνηση διαψεύσει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων της σε σχέση με την αντιμετώπιση των χωρών και των θεσμών που επέβαλαν την πολιτική των μνημονίων, είναι φανερό ότι θα απομείνουν μονάχα δύο κοινοβουλετικά κόμματα που θα διεκδικούν για τον εαυτό τους τον αντιμνημονιακό χαρακτήρα: το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή έχει επικεντρωθεί εδώ και πολύ καιρό στην προσπάθεια να προετοιμάσει το έδαφος για να εκμεταλλευτεί -αποκλειστικά αυτή- προς όφελός της μια τέτοια περίπτωση. Είμαι βέβαιος όμως ότι θα ακυρώσουμε έγκαιρα τις προσπάθειές της».

Τον ρωτώ με ποιο τρόπο κατάφεραν οι χρυσαυγίτες να διατηρήσουν τα ποσοστά τους, με μικρές απώλειες, παρότι πολλά από τα βασικά στελέχη τους βρίσκονται στη φυλακή. «Προσωπικά δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι τα ποσοστά τους δεν επρόκειτο να μειωθούν εντυπωσιακά σ' αυτές τις εκλογές. Αυτό δεν έχει σχέση με την απήχηση και τις ικανότητες των στελεχών της Χρυσής Αυγής, αλλά με την απροθυμία των άλλων κομμάτων να θέσουν ως έναν από τους βασικούς στόχους τους την εξαφάνιση του ναζισμού από την πολιτική ζωή της χώρας. Εάν είχαν τη σχετική προθυμία, αυτό θα φαινόταν στον καθημερινό λόγο τους για όλα τα θέματα. Δεν φάνηκε πουθενά, όμως. Το μεγαλύτερο λάθος, όχι μόνο των κομμάτων αλλά και όσων διαμορφώνουν την κοινή γνώμη είναι πως αντιμετωπίζουν τη Χρυσή Αυγή ως μια ακροδεξιά λαϊκιστική οργάνωση που, απλώς, συν τοις άλλοις χρησιμοποιεί ναζιστικά σύμβολα, και αρνείται την ύπαρξη του ολοκαυτώματος. Η αλήθεια όμως είναι ότι η Χρυσή Αυγή είναι συνειδητά ναζιστική οργάνωση, δηλαδή εμφορείται από μια ιδεολογία που αρνείται την ισότητα των ανθρώπων -πιστεύοντας ότι είναι ενάντια στη φύση- ενώ ευαγγελίζεται ότι ο πολιτισμός αποτελεί ιδιότητα της βιολογικής φυλής και υπάρχει μια ιεραρχία ανάμεσα στις φυλές και άρα στους πολιτισμούς. Την ίδια ώρα "κηρύττει" ότι οι πολιτισμοί καταστρέφονται όταν επέλθει επιμειξία - κοινώς γάμοι μεταξύ ατόμων διαφορετικών φυλών.

Από όλα αυτά προκύπτει το πολιτικό πρόγραμμα και η δράση της. Είναι ενάντια στους μετανάστες και στις μειονότητες -λόγω του "κινδύνου" της επιμειξίας- είναι ενάντια στους ανάπηρους -θεωρώντας τους βιολογικό βάρος και κίνδυνο για τη ζωτικότητα της φυλής- ενάντια στη δημοκρατία - διότι θεμελιώνεται στην αρχή της ισότητας των ανθρώπων. Το δικαστήριο της Νυρεμβέργης αποφάνθηκε το 1946 ότι "το ναζιστικό κόμμα αποτελεί από τη στιγμή της συγκρότησής του εξαιτίας της ιδεολογίας και του προγράμματός του εγκληματική οργάνωση". Στην Ελλάδα τώρα το ποσοστό των παραδοσιακών εθνικιστών και ακροδεξιών ψηφοφόρων - του τρίπτυχου "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια"- που πάντοτε κυμαινόταν γύρω στο 6-7% μετατράπηκε αίφνης -μέσα στις συνθήκες των τελευταίων τριών χρόνων- με την ιδεολογική δουλειά της Χρυσής Αυγής σε ένα χώρο που ασπάζεται τη ναζιστική ιδεολογία. Πως μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό; Με αποδόμηση της ιδεολογίας τους. Όμως δυστυχώς δεν επιχειρήθηκε από κανένα κόμμα ή άλλο θεσμό στην προεκλογική περίοδο, και γι' αυτό τα αποτελέσματα ήταν αυτά εκλογικά κατά τη γνώμη μου. Ευελπιστώ ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα δείξει καμιά αμφισημία ή ταλάντευση στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση».


Ο Θανάσης Καμπαγιάννης είναι δικηγόρος της πρωτοβουλίας «Jail Golden Dawn» και γνωρίζει καλά, ως μέλος της Πολιτικής Αγωγής του αντιφασιστικού κινήματος στη δίκη της Χρυσής Αυγής, τη δράση της οργάνωσης. Με υποδέχεται στο δικηγορικό του γραφείο στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή την εποχή αναμένεται το βούλευμα από το τριμελές Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από το τελικό κατηγορητήριο για τα προφυλακισμένα μέλη της οργάνωσης. «Η ελληνική δικαιοσύνη επί πάρα πολλά χρόνια δεν ενδιαφερόταν να συσχετίσει τις δεκάδες δικογραφίες που υπήρχαν εις βάρος μελών της Χρυσής Αυγής και συνέθεταν έναν ογκώδη φάκελο σχετικά με τη συνολική δράση της οργάνωσης. Υπό αυτή την έννοια, δεν έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους θεσμούς -προσωπικά εκτιμώ ότι η επερχόμενη δίκη της Χρυσής Αυγής, όταν αυτή οριστεί, θα εξαρτηθεί από τους κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς εκείνης της περιόδου. Έτσι γίνεται πάντα σε τέτοιου τύπου υποθέσεις. Εμείς ως πρωτοβουλία παλεύουμε για να καταδικαστούν οι χρυσαυγίτες συνολικά για το ζήτημα της εγκληματικής οργάνωσης και όχι μονάχα για την υπόθεση του εντολέα μας, ο οποίος εν προκειμένω ανήκει στους Αιγύπτιους ψαράδες που χτύπησαν τον Ιούνιο του 2012 στο Πέραμα».

Ρωτώ τον Θανάση πως είδε τα εκλογικά ποσοστά των χρυσαυγιτών στις πρόσφατες κάλπες. «Εκτιμώ ότι σε αυτό το γύρο της πολιτικής κρίσης, η Χρυσή Αυγή δεν κατάφερε να κερδίσει κάτι. Είναι μάλιστα θετικό ότι είχε απώλειες στα μεγάλα αστικά κέντρα. Βέβαια η απειλή παραμένει υπαρκτή και δεν μπορείς να την ξεπεράσεις στρουθοκαμηλίζοντας. Πολλοί έχουν την λανθασμένη αντίληψη ότι αν πάψουμε να μιλάμε για τη Χρυσή Αυγή, παύει και το πρόβλημα. Δεν είναι έτσι. Η οικονομική κρίση έθρεψε μεν τη ναζιστική οργάνωση, όμως υπάρχουν και άλλες αιτίες όπως η όξυνση της κρατικής καταστολής και των κατασταλτικών μηχανισμών, η θεσμοποίηση του ρατσισμού από τα κυρίαρχα κόμματα, που συνέβαλαν».

Αναρωτιέμαι αν πιθανές πολιτικές αστοχίες στο άμεσο μέλλον μπορεί να οδηγήσουν σε ενδυνάμωση της φασιστικής οργάνωσης. «H Χρυσή Αυγή έχει δημιουργηθεί για αυτήν ακριβώς την πολιτική περίοδο που διανύουμε - για να λειτουργήσει ως αντίβαρο στη ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία εκφράστηκε πρόσφατα με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δει κανείς τα μηνύματα και τη ρητορική του αρχηγού της, του Νίκου Μιχαλολιάκου, μιλά καθαρά για μια οργάνωση που διαθέτει "στρατιώτες" στους δρόμους για να αντιμετωπίσει την αριστερή ''απειλή''. Θέτει τον εαυτό της στην υπηρεσία όσων θίγονται από ριζοσπαστικές αποφάσεις και αναφέρομαι ασφαλώς σε τραπεζικά και εφοπλιστικά συμφέροντα. Για να απαντήσω, λοιπόν, το βέβαιο είναι πως η ίδια βλέπει τον εαυτό της να έχει ρόλο στην επόμενη μέρα. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή και εγρήγορση».


http://www.vice.com/gr/read/ti-kindynous-egkymonoun-gia-to-mellon-ta-stathera-pososta-tis-xrysis-augis/page/0

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Επειδή ο Δήμαρχος αδιαφόρησε για τα παιδιά


Εμείς στη θέση του Δημάρχου. Επειδή εκείνος αδιαφόρησε για τα παιδιά

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ

Στο ημερολόγιό μου ήταν σημειωμένο γι' αυτό το Σαββατοκύριακο «υποδοχή προσφύγων». Οικογενειακώς σχεδιάζαμε να συμμετάσχουμε στην υποδοχή των προσφύγων που ήταν να έλθουν την 1η Νοεμβρίου στο νέο Φιλοξενείο της πόλης μας, όπως άλλωστε οικογενειακώς συμμετείχαμε σε όλες τις συζητήσεις που έγιναν για τη δημιουργία του Φιλοξενείου στη συνοικία μας, την Τούμπα.

Είχε δημιουργήσει κάποιες εντάσεις η σχετική απόφαση του Δήμου Θεσσαλονίκης, καθώς την
ενδημική πια δυσπιστία στα λόγια των πολιτικών πήγαν να εκμεταλλευτούν κάποιοι για να δημιουργήσουν -αυτή είναι η κυρίαρχη άποψη- έναν νέο ξενοφοβικό και ναζιστικό «Άγιο Παντελεήμονα», αυτή τη φορά στη Θεσσαλονίκη. Γρήγορα όμως αποδείχτηκε ότι ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα ενός χεριού, παροδική η παρουσία τους, απομακρύνθηκαν και χάθηκαν, καθώς οι πολίτες, όταν έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν σε δημοκρατικές διαβουλεύσεις, δε χειραγωγούνται ποτέ από ακροδεξιούς αγύρτες. Όμως, αλήθεια είναι επίσης ότι η δυσπιστία των κατοίκων απέναντι στα λόγια και στις υποσχέσεις των δημοτικών αρχόντων παρέμεινε πολύ ισχυρή, και από την αρχή ήταν βέβαιο ότι μόνον πράξεις -όχι λόγια!- θα μπορούσαν να τη διαλύσουν. Κι αυτές τις πράξεις της Δημοτικής
Αρχής περιμέναμε όλον τον καιρό.

Περνούσα τις τελευταίες εβδομάδες σχεδόν καθημερινά από το χώρο που, μετά από κατάλληλη διαμόρφωση, θα φιλοξενούσε από την 1η Νοεμβρίου τις εφτά προσφυγικές οικογένειες. Όμως καμιά κίνηση δεν έβλεπα, κι άρχισα ν' ανησυχώ. Αναρωτιόμουν αν είχαν, ίσως, δίκιο όσοι και όσες δυσπιστούσαν σε όσα έλεγε και υποσχόταν η Δημοτική Αρχή, και επιπλέον αναρωτιόμουν εάν εκεί στη Δημοτική Αρχή αντιλαμβάνονταν τις κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις της δικής τους ολιγωρίας. Γιατί είναι γνωστό ότι η όλο και μεγαλύτερη αποστροφή των πολιτών από τις πολιτικές διεργασίες και η συνακόλουθη περιφρόνηση του δημοκρατικού συστήματος έχουν αφετηρία τις επανειλημμένες ματαιώσεις που βιώνουν οι άνθρωποι από την αναντιστοιχία μεταξύ των λόγων και των πράξεων των πολιτικών.
Η φράση «όλοι είναι ψεύτες και αδιαφορούν για εμάς» έρχεται συνήθως ως πολιτικό απόσταγμα της διαχείρισης τέτοιων ματαιώσεων. Φοβούμαι ότι αυτό ακριβώς μπορεί να συμβεί τώρα ως αποτέλεσμα της απόλυτης αδράνειας της Δημοτικής Αρχής στην περιοχή του Φιλοξενείου. Κι αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να γίνει δεκτή.

Στις διαβουλεύσεις είχε τεθεί από τους περίοικους το θέμα της παιδικής χαράς που βρίσκεται στο χώρο. Σ' αυτή θα συναντιούνται τα παιδιά, ντόπια και προσφυγάκια, και θα συμβιώνουν, ξεπερνώντας το εμπόδιο της διαφορετικής γλώσσας και αγνοώντας το διαφορετικό χρώμα της επιδερμίδας, με τον τρόπο που μόνο τα παιδιά ξέρουν και μπορούν: με το παιχνίδι. Όμως αυτή η παιδική χαρά είναι ένας εγκαταλελειμμένος, απεριποίητος και αφιλόξενος τόπος. «Πώς είναι δυνατόν να μιλάς για φιλοξενείο, όταν επιμένεις να αδιαφορείς για το χώρο φιλοξενίας των μικρών παιδιών;» Αυτό είναι το ερώτημα των κατοίκων, και θεωρούν ότι η πρακτική απάντηση στο ερώτημα αυτό αποτελεί δείκτη του βαθμού ενδιαφέροντος του Δημάρχου για την περιοχή και τους ανθρώπους της -ντόπιους και πρόσφυγες.

Ομολογώ ότι συμμετέχοντας πολύ ενεργά στις σχετικές συζητήσεις συμφώνησα από την πρώτη στιγμή με την άποψή τους και έκανα έκκληση στους ανθρώπους του Δήμου να προχωρήσουν, ανεξάρτητα από τη πρόοδο των εργασιών του Φιλοξενείου, σε αναβάθμιση του χώρου, που άλλωστε δεν κοστίζει πολλά χρήματα και μπορεί να γίνει από τις υπηρεσίες του Δήμου. Δεν το έκαναν μέχρι σήμερα, αν και θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η αδιαφορία πραγματοποίησης ενός τόσο μικρού έργου έρχεται να ενισχύσει την άποψη «αυτοί δεν ενδιαφέρονται ούτε για εμάς ούτε για τους πρόσφυγες, αυτοί μόνον για την απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων ενδιαφέρονται». Άποψη, η οποία στη συνέχεια τροποποιείται συνειδητά και συστηματικά από τους ακροδεξιούς αγύρτες στο ψευδές και απατηλό σύνθημα «αυτοί αδιαφορούν για τα δικά μας παιδιά και ξοδεύουν χρήματα μόνον για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες».

Προφανώς δεν θα επιτρέψουμε μια τέτοια εξέλιξη. Θα επιμείνουμε να προχωρήσουν γρήγορα οι εργασίες για την εστία των προσφύγων. Ταυτόχρονα, όμως, θα προχωρήσουμε μόνοι μας πια και χωρίς χρονοτριβή σε αναβάθμιση της παιδικής χαράς και θα αναρτήσουμε μια πινακίδα, παρόμοια σε εμφάνιση με εκείνες στις οποίες οι δήμαρχοι αποθανατίζουν το όνομά τους, που θα λέει: «Εμείς, οι κάτοικοι της Τούμπας, στη θέση του Δημάρχου, επειδή εκείνος αδιαφόρησε για τα παιδιά».

Στο ημερολόγιό μου σημειώνω για το άλλο Σαββατοκύριακο: «Οικογενειακώς και με ρούχα
εργασίας στην παιδική χαρά του Φιλοξενείου (εκτός κι αν μας προλάβει η δημοτική αρχή)». Και είμαι βέβαιος ότι η οικογένειά μας δεν θα είναι μόνη.




Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Ναζί υποψήφιοι για τα υπηρεσιακά συμβούλια; Βεβαίως ΟΧΙ!

Πολιτισμός και βαρβαρότητα στις εκλογές θεσμικών οργάνων

του Γιώργου Τσιάκαλου

Ξημεροβραδιάζεται στο νοσοκομείο. Κομμάτι του είναι της πια ο όρκος του Ιπποκράτη, πως ν’ αφήσει τους ασθενείς της μόνους τους όταν ξέρει ότι με την παρουσία της αισθάνονται ασφαλείς και ηρεμούν; Δεν παραπονιέται, αυτό ήταν το όνειρό της από τότε που στα μικρά της χρόνια αποφάσισε να ζήσει τη ζωή της με νόημα. Πολύ μακριά από τους δικούς της οι σπουδές της, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο στην Αλεξανδρούπολη, μακριά από τα μέρη της και η δουλειά της τώρα, στη Δυτική Μακεδονία. Όμως τι σημασία έχει;  Οι άνθρωποι είναι παντού άνθρωποι, το ίδιο πονούν, το ίδιο ανησυχούν, την ίδια παρηγοριά αναζητούν, οι ασθενείς οπουδήποτε στη γη την ίδια φροντίδα χρειάζονται – κι εκείνη, για όλα αυτά είναι κοντά τους. Ακόμη κι αν καμιά φορά την απορρίπτουν ζητώντας «δικό τους» γιατρό, δεν ενοχλείται, η ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί να πάρει προσβλητικές διαστάσεις σε στιγμές ανασφάλειας, πόσο μάλιστα όταν κινδυνεύει η ίδια η ζωή. Άλλωστε, ακόμη πιο έντονη και γλυκιά αισθάνεται την ικανοποίηση αργότερα, όταν, έχοντας  πια γνωριστεί, βιώνει την εμπιστοσύνη, το σεβασμό και την αγάπη των ασθενών της στο πρόσωπό της.
Την προηγούμενη εβδομάδα πήγε να ψηφίσει στον Ιατρικό Σύλλογο, που είναι θεσμός με πολλές αρμοδιότητες, και σημαντικότερη απ’ όλες το μέλημα  να τηρείται ο όρκος του Ιπποκράτη.  Με «τακτοποιημένες» όλες τις υποχρεώσεις της απέναντι στο σύλλογο, ξαφνιάστηκε όταν άκουσε ότι δεν είχε δικαίωμα ψήφου. Από το 1957 υπάρχει νόμος –έτσι πληροφορήθηκε- που δεν επιτρέπει τη συμμετοχή αλλοδαπών γιατρών στις εκλογές, κι εκείνη κατάγεται από τη Νιγηρία. Πολιτισμένη η διαμαρτυρία της πέρασε απαρατήρητη από τα ΜΜΕ, ήλθε, όμως, να μας υπενθυμίσει τις ελλείψεις και τις στρεβλώσεις στη λειτουργία κάποιων σημαντικών θεσμών μας, και, έμμεσα, να μας προειδοποιήσει για τους κινδύνους που ελλοχεύουν εξαιτίας τους.

Την ίδια εβδομάδα οι ανησυχίες για τους κινδύνους αυτούς επιβεβαιώθηκαν, καθώς για την εκλογή
στο Περιφερειακό Υπηρεσιακό Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΥΣΠΕ) Δυτικής Θεσσαλονίκης υποψηφιότητα υπέβαλε κι ένα εθνικοσοσιαλιστικό ψηφοδέλτιο αποτελούμενο από δύο εκπαιδευτικούς που μοιράζονται το όραμα της Χρυσής Αυγής για την κοινωνία. Ποιο είναι αυτό το όραμα; Είναι το όραμα μιας κοινωνίας απόλυτης βαρβαρότητας, όπου ο ηγέτης («φύρερ») συγκεντρώνει στο πρόσωπό του και ασκεί κάθε εξουσία, και όπου δεν είναι αυτονόητο το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη ζωή αλλά εξαρτάται από το βαθμό αρτιμέλειάς του ή/και επιθυμητών στον φύρερ ιδιαίτερων βιολογικών χαρακτηριστικών. Πρόκειται για μια ιδεολογία απόλυτης περιφρόνησης του ανθρώπινου προσώπου και των ανθρώπινων αξιών, μια ιδεολογία που θεμελιώνεται στον απόλυτο ανορθολογισμό και χαρακτηρίζεται απ’ αυτόν. Πρόκειται, δηλαδή, για μια κοσμοθεωρία που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση προς τις διακηρυγμένες αρχές και τους διακηρυγμένους σκοπούς κάθε δημοκρατικού εκπαιδευτικού συστήματος. Όμως η
υποψηφιότητα αυτή έγινε δεκτή, καθώς το θεσμικό πλαίσιο μπορεί να απαγορεύει στους φύλακες-αγγέλους της υγείας και της ζωής μας να ψηφίζουν στους συλλόγους τους αλλά στους αρνητές των αρχών της ανθρώπινης κοινωνίας και του πολιτισμού παρέχει το δικαίωμα ακόμη και να θέτουν υποψηφιότητα για να εκλεγούν σε θεσμικά όργανα. Χρειάζεται πολύ για να κατανοήσει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά με τους θεσμούς μας; Και είναι άσχετη η ανάπτυξη του ανορθολογισμού και του ναζιστικού λόγου στη χώρα μας από τον τρόπο λειτουργίας τέτοιων θεσμών;


Στο Παιδαγωγικό Τμήμα λειτουργούσε για χρόνια μια υπηρεσία για φοιτητές και φοιτήτριες με αναπηρία. Η ύπαρξή της έκανε δυνατή την επιτυχία δεκάδων νέων ανθρώπων που προηγουμένως αποκλείονταν από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στελεχωμένη η υπηρεσία από μια αποσπασμένη εκπαιδευτικό όλο κι όλο, η οποία όμως είχε όλες τις απαραίτητες γνώσεις και δεν υπολόγιζε ωράριο. Πέρυσι (και φέτος, φυσικά) δεν αποσπάστηκε. Στις εκκλήσεις του Τμήματος, το Υπουργείο απάντησε λέγοντας ότι κανένας ανεξαιρέτως δεν θα αποσπαστεί από τα σχολεία, συνεπώς ούτε για τις ανάγκες των αναπήρων, κι ας συνεπάγεται αυτό τον αποκλεισμό τους από τις πανεπιστημιακές σπουδές. «Κανένας ανεξαιρέτως», λοιπόν; Όχι, βέβαια! Από το σχολείο της συγκεκριμένης εκπαιδευτικού πήρε απόσπαση ένας «συνάδελφός» της, αυτός όμως για να υπηρετήσει στα γραφεία της «Χρυσής Αυγής» τα οράματα ενός κόσμου όπου οι ανάπηροι δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή.
Τυπικά όλα είναι εντάξει: να μην έχει δικαίωμα ψήφου στον Ιατρικό Σύλλογο, λόγω καταγωγής, η αφοσιωμένη στους/στις ασθενείς της γιατρός, να μην αποσπάται η εκπαιδευτικός που κάνει πραγματικότητα τα καλύτερα οράματα της Παιδαγωγικής προς όφελος των αδικημένων, αλλά να αποσπάται στα γραφεία μιας εγκληματικής οργάνωσης ένας υπάλληλος που προφανώς βρίσκεται σε πλήρη διάσταση από το λειτούργημα του δασκάλου. 

Μέσα σ’ αυτό το πολιτικό πλαίσιο δεν ξαφνιάζει το γεγονός ότι ο τελευταίος διεκδικεί τώρα –έτσι μου είπαν- μέσα από το εθνικοσοσιαλιστικό ψηφοδέλτιο την εκλογή του στο ΠΥΣΠΕ, και τη δυνατότητα να ασκεί εξουσία και να προωθεί την απάνθρωπη ιδεολογία του. Να, πως γεννιέται και πως τρέφεται το ναζιστικό θράσος στη χώρα μας. Το ζήτημα είναι πόσο καιρό ακόμη θα το ανεχτούμε. Στην εκπαίδευση, πάντως, ούτε μια στιγμή.





Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Η Τούμπα, οι μετανάστες και τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας

Στην Ανοιχτή Συνέλευση της Δ' Κοινότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης, που είχε θέμα τη δημιουργία "Φιλοξενείου" προσφύγων στην Τούμπα, συμμετείχαν πολλές συλλογικότητες και κάτοικοι της συνοικίας. Μία από τις ανακοινώσεις που μοιράστηκαν ήταν αυτή της "Συλλογικότητας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό 'Μαύρο & Κόκκινο'". Τη δημοσιεύω ως δείγμα μιας κοινωνικής ευαισθησίας και πολιτικής σκέψης που παραμένουν άγνωστες στον πολύ κόσμο - ενώ αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής.

Η Τούμπα, οι μετανάστες και τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας

Λοιπόν, γεννηθήκαμε και στην Τούμπα. Πήγαμε δημοτικό στου «Αδαμίδη» και στο «Τενεκεδένιο», το ένα χτισμένο από λαμαρίνη και τ’ άλλο από αμίαντο καρκινογόνο. Κάποτε το γκρέμισαν αφού τόσες γενιές μεγάλωσαν σ’ αυτό. Οι γονείς μας γεννήθηκαν εδώ, στα ίδια σχολεία έτρεξαν γέλασαν στα ίδια στενά έπαιξαν. Πρόλαβαν βέβαια τούτοι οι τυχεροί τα σπιτάκια με τις μεγάλες αυλές, τις ξαμπάρωτες πόρτες, το κουτσομπολιό των Σμυρνιών γιαγιάδων, τα ρεμπέτικα στη διαπασών απ’ τη καλύβα του χασισοπότη, τις φωνές και τους καυγάδες των γειτόνων τις μεγάλες και ατέλειωτες σιωπές που έκρυβαν τους κυνηγημένους. Οι παππούδες μας δε γεννήθηκαν εδώ. Στην Τούμπα δεν γεννήθηκε κανείς, μόνο κάτω στην πόλη γεννήθηκαν οι παλιοί Σεφαραδίτες που κι αυτοί έφτασαν εδώ κυνηγημένοι. Κανείς δε θυμάται από πότε, φύγανε κι αυτοί όπως ήρθαν…κυνηγημένοι. Οι παππούδες μας ήρθαν εδώ από τη Ρωσία, τον Πόντο, από τη Σμύρνη…πρόσφυγες. Πριν από τους παππούδες μας, στη Τούμπα ζούσαν τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας, έτσι έλεγαν οι παλιοί την χωματερή στο μέρος που χτίστηκαν έπειτα τα «Κωνσταντινοπολίτικα». Όταν ήρθαν οι παππούδες, μας δεν τους δέχτηκε κανείς, δεν άνοιξε σπίτι, ή αγκαλιά, ούτε στάβλος για να χωθούν σαν τρομαγμένα ζώα. Μονάχα το ορφανοτροφείο που μεγάλωσε τις γιαγιάδες μας, στα χρόνια της φρίκης… Είχαν μόνο την απλωσιά του τόπου. Το ρέμα, τη Αγιά Μαρίνα, το ανάχωμα, τις παρυφές του δάσους, αυτός ήταν ο τόπος. Εκεί χτίσαν τα παραπήγματά τους, οι παραγκιώτες. Παραμέρισαν τα σκουπίδια και έφτιαξαν τη ζωή, αυτή του πολέμου, αυτή της αντίστασης, του αγώνα. Βάψανε οι αλάνες της Τούμπας κόκκινο. Δρόμος πολύς η ζωή των κυνηγημένων, η ζωή του πρόσφυγα…Έπειτα γκαστερμπάϊτερ, άσωτος ο δρόμος… Κάποτε ξαπόστασαν κι αυτοί, μέσα στα μελαγχολικά σπιτάκια της αντιπαροχής του δανείου, της σύνταξης, αυτά που χτίσανε κατά χιλιάδες οι ίδιοι για δεκαετίες. Μα η φτώχεια ήταν πάντα η ίδια, πλήρωσαν. Κι ακόμη αργότερα, είδαν τα εγγόνια τους, τα λιωμένα κορμιά των νεολαίων της «ανάπτυξης» και του «εκσυγχρονισμού» κάθε απόβραδο να ξεμοναχιάζουν τη ζωή κάτω απ’ τη γέφυρα, στο ρέμα, το πρωΐ άγριο ξύπνημα από τη σειρήνα του ασθενοφόρου. Και σε μας απόμεινε, μονάχα μια μνήμη, μια μυρωδιά χαμένη από την τσιμενταρισμένη εξοχή, μα και η αίσθηση ότι αν ακόμη σήμερα δεν είμαστε κυνηγημένοι, έχουμε την ψυχή να μη γίνουμε ποτέ κυνηγοί. Και να ελπίζουμε, ν’ αγαπάμε τον άνθρωπο. Έπειτα γι’ αυτό διαλέξαμε πλευρά, γίναμε αναρχικοί, μιας και η αριστερά των παππούδων μας δεν υπάρχει πια, έμεινε από δ’ αύτη μια στάμπα από την πολυχρησιμοποιημένη καρέκλα του «δημόσιου λειτουργού» και η κατάφαση του συμβιβασμού, γίναμε αναρχικοί όχι γιατί μας αρέσει να μας κυνηγούν αλλά για να θυμόμαστε να μην γίνουμε ποτέ κυνηγοί. Ούτε κυνηγοί, ούτε θηράματα, ούτε αφέντες, ούτε δούλοι…

Με αφορμή μερικά ορφανά ευρώ (600.000) που περίσσευαν από τον ευρωπαϊκό κορβανά και που ο δήμαρχος της πόλης σκέφτηκε να τα πάρει υπό την ζεστή θαλπωρή του, εγκρίθηκε το σχέδιο εγκατάστασης οκτώ (8) μονογονεϊκών οικογενειών προσφύγων στους παλιούς στάβλους, οι οποίοι επί χρόνια χρησιμοποιούνταν για να φιλοξενούν καρκινογόνα χημικά. Η διαμόρφωση ενός χώρου φιλοξενίας των ορφανών παιδιών ήταν η προϋπόθεση για να αναλάβουν οι έμμισθοι «αλληλέγγυοι» τον μποναμά των γιάπηδων. Στους καρκινογόνους παλιούς στάβλους λοιπόν, εξαντλείται η ντόπια και διεθνής αλληλεγγύη των κατατρεγμένων…Ας είναι, όμως όχι… Στην Τούμπα, λοιπόν, (να μιλάνε άραγε για τον ίδιο τόπο;) βρέθηκαν άνθρωποι να καμωθούν τους γηγενείς. Μαζεύτηκαν, λοιπόν, κάποιοι άπληστοι νευρωτικοί «αυτόχθονες», έκαναν εκδήλωση και είπαν «στην Τούμπα δε χωράνε πρόσφυγες». Αναρωτήθηκαν «πως θα παίζουνε τα παιδιά μας δίπλα στους μετανάστες»; Είπαμε «θα μιλήσουμε κι εμείς», αρνήθηκαν, επιμείναμε να μιλήσουμε, μας ρώτησαν ποιο είναι το όνομά μας, 
- Αχμέτ, Αμπντούλ, Κωστής, Μαρίκα, Ντούσιας, Χομαγιούν, Βακάρ. 
Έπειτα ρώτησαν που ζούμε
- Στην Επιδαύρου, στη Βοσπόρου, κάτω από τη γέφυρα, στο ρέμα, στη Κασσάνδρου, στο Γεντί Κουλέ
Και που γεννηθήκατε;
- Στην Τούμπα, στο Κερατσίνι, στην Κοκκινιά, στο Βίτσι, στα γκέτο του Παρισιού, στο Μεξικό στη ζούγκλα. 

Παραξενεύτηκαν ρώτησαν τι ήρθατε να κάνετε εδώ; Μα είχαν ακούσει πολλά έκλεισαν τα ηχεία…τότε κάναμε τα χέρια μας χωνί, όπως παλιά στη γειτονιά μας, έκαμε ο κυρ-Γιώργης που ‘φερνε στην καρότσα τα καρπούζια κι οι γιαγιάδες μας ανέβαζαν πάνω να παίξουμε…
-Γεννηθήκαμε κι εδώ, κι αλλού και παντού θα γεννιόμαστε και θα ξεπηδάμε γιατί ο φασισμός δεν έχει πάντα ουρά και κέρατα, ο φασισμός ξεκινά ως εφαρμογή μικρών καθημερινών κακουργηματικών σκέψεων, υπαγορευμένων από το φόβο και τη μισαλλοδοξία…Σκεπτόμενοι ότι ο φασισμός δεν νικάει όταν βρεθεί ένας Χίτλερ αλλά όταν δημιουργηθούν χιλιάδες Άϊχμαν…

Έπειτα φύγαμε, μα θα ξαναγυρίσουμε, να κοιτάξουμε αν ο τόπος φυλάει τη μνήμη του…

▪ Όσοι δεν μίλησαν ποτέ, όσοι τώρα βόλεψαν το κορμί τους σε ένα-δυο σπίτια και εξοχικά, βρήκαν εχθρό, «ξεσηκώθηκαν» να «διεκδικήσουν». Ποιόν εχθρό αισθάνθηκαν; Βρέθηκαν «αυτόχθονες» να διακηρύξουν ότι αυτό το μικρό κομμάτι κατεστραμμένης γης κάποιοι άλλοι, -οι ίδιοι- το έχουν περισσότερο ανάγκη, από τα ορφανά αλλοδαπά ανήλικα μιάσματα. Κάνανε και αναλύσεις ότι η χώρα και ειδικά η Τούμπα δεν χωράει άλλους ξένους, άλλους κατατρεγμένους. Είναι πολλοί, λένε. Δεν χωράει άλλη φιλοξενία γιατί έχει το Θεαγένειο που φιλοξενεί καρκινοπαθείς, έχει το Παπάφειο που φιλοξενεί ορφανά, έχει την ΥΦΑΝΕΤ που φιλοξενεί αναρχικούς… Δεν χωράνε άλλοι, είπαν αυτοί που αν η Τούμπα δεν χωρούσε από πάντα τους κατατρεγμένους, δεν θα ήταν εδώ. Κορόϊδεψαν «να τους πάρετε σπίτια σας», οι ανόητοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν πόσους και πόσους κατατρεγμένους έχουμε φιλοξενήσει στα σπίτια μας με την ελπίδα κάποτε να είχε βρεθεί κάποιος να φιλοξενήσει τους παππούδες μας, τους «τουρκόσπορους». Έπειτα μας είπαν ότι θέλουν το χώρο μόνο για Έλληνες, για την πατρίδα…ποια πατρίδα; Αυτή την πατρίδα που έστελνε το χωροφύλακα να ελέγχει αν σηκώσαν την σημαία της οι παππούδες μας στα μπαλκόνια, επειδή ήταν «ύποπτοι» και «συμμορίτες»; Την πατρίδα της "μπάρας" που για να την περάσεις έπρεπε να δώσεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων; Στην κόκκινη Τούμπα η σημαία της πατρίδας μας απλώνονταν στα μπαλκόνια 363 μέρες το χρόνο, κάθε μέρα πέρα από τις εθνικές εορτές: ήταν τα χιλιομπαλωμένα σώβρακα και οι κακοραμμένες κάλτσες που ανέμιζαν περήφανα πάνω από τα κεφάλια μας όταν κλωτσούσαμε την μπάλα στην αλάνα• πατρίδα στην τούμπα ήταν η αλάνα για τους μικρούς, η φτώχεια για τους μεγαλύτερους κι η πείνα, ο φόβος της προσφυγιάς. Ήταν όμως και η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, το νιώσιμο, δεν ήταν απλά μια κάποια Ελλάδα η πατρίδα στην Τούμπα. Έτσι θέλουμε να τη θυμόμαστε. Αλλά μήπως τούτοι οι νέοι «γηγενείς» ήταν θαμώνες και κατοικοεδρεύαν στα υπόγεια της Τσιμπλούκας, κάτω από τόνους σκουπιδιών, αγνώριστοι κι αυτοί ανάμεσα τους; Δε θα ‘τυχε να τους γνωρίσουν οι παππούδες μας.

Άλλωστε από πάντα η χωματερή είναι το καταφύγιο του ρατσισμού, κι η μισαλλοδοξία ο πολιτισμός των σκουπιδιών.


Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό

"Μαύρο & Κόκκινο"

mauro-kokkino@hotmail.com

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Ιάπωνας σωτήρας των προσφύγων μας



Ο Ιάπωνας σωτήρας των προσφύγων μας

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ

Γέννημα-θρέμμα της Τούμπας ο Αυγερινός, με πήρε πριν μερικές μέρες τηλέφωνο για να με ρωτήσει: «Σ’ εκείνον τον ανώνυμο Ιάπωνα καπετάνιο, που έσωσε τόσες εκατοντάδες ζωές δικών μας ανθρώπων, δεν χρωστούμε μια απόδειξη αναγνώρισης της πράξης του»;
Με το ερώτημά του μου υπενθύμισε μια ιστορία που διηγούνταν με συγκίνηση οι παλιότεροι, αλλά, παρά την τεράστια σημασία της, δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο ενασχόλησης για τους επαγγελματίες ιστορικούς μας. Όμως οι δύσκολοι καιροί που περνούμε την έφεραν αυθόρμητα στη μνήμη και στο επίκεντρο των σκέψεων πολλών από εμάς, για να χρησιμέψει και πάλι ως οδηγός στις αποφάσεις και στις πράξεις μας. Ας τη διηγηθώ με δύο λόγια, όπως καταγράφηκε στην έγκριτη εφημερίδα της Βοστόνης «Boston Globe» στις 3 Δεκεμβρίου 1922.

«Η κυρία Anna Harlow Birge, σύζυγος του καθηγητή του Διεθνούς Κολλεγίου της Σμύρνης Prof.
Birge, διηγείται ένα επεισόδιο που συνέβη τις ώρες που καιγόταν η Σμύρνη. Πλήθη απελπισμένων προσφύγων πηδούσαν από τους προβλήτες στη θάλασσα, και το λιμάνι γέμισε από άνδρες και γυναίκες που κολυμπούσαν με την ελπίδα ότι θα διασωθούν, μέχρι που βυθίζονταν στα νερά και πνίγονταν [καθώς οι πλοίαρχοι των πολλών συμμαχικών πλοίων που βρίσκονταν εκεί, τηρώντας «ουδέτερη στάση», αρνούνταν κάθε βοήθεια]. Στο λιμάνι μόλις είχε καταφθάσει ένα ιαπωνικό φορτηγό πλοίο γεμάτο μέχρι επάνω με πολύτιμο φορτίο από μετάξι, δαντέλες και κινέζικη πορσελάνη, αξίας πολλών χιλιάδων δολαρίων. Ο Ιάπωνας καπετάνιος, μόλις συνειδητοποίησε ποια ήταν η κατάσταση, δεν δίστασε ούτε στιγμή. Πέταξε όλο το εμπόρευμα στα βρόμικα νερά του λιμανιού, γέμισε το πλοίο του με πολλές εκατοντάδες πρόσφυγες και τους μετέφερε σώους στις ελληνικές ακτές, στον Πειραιά».

Μικρή η είδηση στην εφημερίδα της Βοστόνης, αλλά με ιδιαίτερη θέση στις διηγήσεις των προσφύγων μας, όταν μιλούσαν για την καταστροφή και την απάνθρωπη συμπεριφορά των συμμάχων (που λέγεται ότι έπαιζαν δυνατά μουσική για να μην ακούγονται ο θρήνος και ο οδυρμός).
Τότε, όσοι/ες γνώριζαν, ανέφεραν με απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη την περίπτωση του «Ιάπωνα καπετάνιου». Που έμεινε ανώνυμος, όπως συχνά συμβαίνει με τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους , οι οποίοι επιτελώντας μοναδικές πράξεις ανθρωπιάς αισθάνονται ότι απλώς επιτελούν το αυτονόητο καθήκον τους ως άνθρωποι. Κανένας δεν έψαξε τότε να τον βρει και να τον τιμήσει. Πώς να το έκανε άλλωστε τότε, που οι πρόσφυγές μας στεγάζονταν –στοιβάζονταν!- ακόμη και στα θεωρεία της Λυρικής Σκηνής, και η αγωνία τους επικεντρωνόταν στην αναζήτηση των πιο στενών συγγενών τους μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού «αναζητείται, μήπως τους είδε κανείς;». Πού καιρός και μέσα να ψάξουν και να βρουν το σωτήρα τους! Όμως αργότερα πολλοί αναρωτήθηκαν: Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος; Μπόρεσε να γυρίσει στην πατρίδα του και στην οικογένειά του μετά την τεράστια οικονομική καταστροφή που επέβαλε στον εαυτό του για να σώσει τους δικούς μας; Επέζησε;

Για τους ανθρώπους που έσωσε γνωρίζουμε πολύ περισσότερα, και οι πληροφορίες έρχονται από διάφορες πηγές. Όπως π.χ. από τη βιογραφία ενός Ιρλανδού στρατιώτη που στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισε, αγάπησε και παντρεύτηκε «μια μικρή μελαχρινή» -αυτά είναι τα λόγια του γιου τους!- την Κοραλία Γεωργιάδη, της οποίας ο πατέρας δίδασκε Μαθηματικά και Γλώσσες στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή. Για τη σωτηρία των γονιών της Κοραλίας τη νύχτα της καταστροφής της Σμύρνης αναφέρεται στο βιβλίο: «Είχαν την τύχη να ανεβούν σ’ ένα ιαπωνικό πλοίο που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι. Ο καπετάνιος, βλέποντας τη δραματική κατάσταση των Ελλήνων, έδωσε διαταγή να πεταχτεί όλο το φορτίο στη θάλασσα και έσωσε όσες περισσότερες ψυχές μπορούσε, ανασύροντας, κυριολεκτικά, από το νερό άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Και μετά το πλοίο σαλπάρισε για τη Θεσσαλονίκη».

Για τη Θεσσαλονίκη! Αυτός φαίνεται ότι είναι ο λόγος που δεν έγινε δυνατόν να εντοπιστεί το πλοίο στα κατάστιχα του λιμανιού του Πειραιά. Στο δικό μας λιμάνι φαίνεται ότι άραξε πρώτα, σε μας βγήκαν οι πρώτοι πρόσφυγες που σώθηκαν από τον πνιγμό, και στα δικά μας μέρη στέγασαν τη νέα τους ζωή. Στα ίδια μέρη που, έστω προσωρινά, θα στεγάσουν τώρα την ελπίδα τους εφτά οικογένειες προσφύγων (από περιοχές πολεμικών συρράξεων) που πρόσφατα κινδύνεψαν να πνιγούν στα ίδια νερά, όπου μεγαλούργησε η ανθρωπιά του ανώνυμου Ιάπωνα καπετάνιου. Στα πρόσωπά τους θα δούμε και θα θυμηθούμε τη δική του πράξη, και, απαλύνοντας τον πόνο και τη δυστυχία τους, θα εκφράσουμε, έστω και αργά, την ευγνωμοσύνη μας απέναντί του. Και θα αναβαθμίσουμε έτσι τη ζωή μας αναβαπτίζοντάς την στα ιδανικά εκείνου που, παραμένοντας ακόμη ανώνυμος, από εμάς θα ταυτίζεται απλά με τη λέξη και την έννοια ΑΝΘΡΩΠΟΣ.