Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Σιατίστης Παύλος: "Το απαίσιο πρόσωπο του Ναζισμού"



Σιατίστης Παύλος: ''Το απαίσιο πρόσωπο του Ναζισμού''

Του Σεβ. Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου

Όταν την «Χρυσή Αυγή» την χαρακτήριζα «μαύρη νύκτα» δεν έψαχνα να βρω δύο λέξεις για να εντυπωσιάσω.
Χρησιμοποίησα δύο λέξεις με στόχο να αποδώσω με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια αυτό που έβλεπα τότε με βάση την ιδεολογία, τις πρακτικές καθώς και την συνολική εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του και στάθηκα ιδιαίτερα απόλυτος και αυστηρός, όσον αφορά κάθε εναγκαλισμό της Χ.Α από χριστιανό η ιερωμένο.
Τότε κάποιοι θεώρησαν υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς μου, νομίζω πλέον ότι κανείς δεν εμφιβάλλει για την ακρίβεια των λέξων.
Πιθανώς όμως και αυτές ακόμη οι λέξεις σήμερα να υπολειπονται πλέον της αληθείας γιατί η δολοφονία, πρώτον εν ψυχρώ και δεύτερον κατόπιν εντολής, δεν παραπέμπει μόνο στην νύκτα, αλλά κυρίως στην κόλαση.
Υπάρχει κάτι που με τρομάζει πιο πολύ από το έγκλημα. Είναι ο τρόπος του εγκλήματος. Η ψυχρότητα της εκτέλεσης. Ούτε ένα δάγκωμα της ψυχής, ούτε ένας προβληματισμός της τελευταίας στιγμής, ούτε η παραμικρή νύξη της συνείδησης, ενός υποτιθέμενου φιλήσυχου πολίτη;
Ποιά λοιπόν είναι η οργάνωση και πόσο κολασμένη είναι, που μπορεί να κάνει ένα «φιλήσυχο»πολίτη» σε αδίστακτο εγκληματία;
Το έγκλημα ήταν αποτέλεσμα μιας λεηλατημένης από κάθε αξία και ισοπεδωμένης ψυχής η ήταν καρπός ενός φόβου απέναντι σε εκέινους που τον διέταξαν να σκοτώσει;
Με την ύπαρξη τόσων ντοκουμέντων και μαρτυριών για τη σχέση του με την εγκληματική οργάνωση η προσπάθεια να παρουσιασθεί ότι έχει χαλαρή σχέση μήπως και αυτή είναι αποτέλεσμα μιας εντολής η και ενός φόβου για την δική του την ζωή;
Αλλά και η γελοία προσπάθεια των βουλευτών της Χ.Α να αποτινάξουν από πάνω τους και τον άνθρωπο και το έγκλημα δεν οδηγεί τον ταλαίπωρο και δυστυχή εγκληματία να καταλάβει ποιά τύχη τον περιμένει και τον ίδιο;
Και τα ερωτήματα συνεχίζονται: Άργησε η πολιτική ηγεσία να αντιληφθεί τι είναι η Χρυσή Αυγή η σιώπησε εν γνώσει της, έχοντας άλλες σκέψεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου της;
Αν άργησε, τότε είναι επικίνδυνη για τον τόπο λόγω αδυναμίας και ανικανότητος να συλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και να αξιολογήσει τα δεδομένα.
Αν σιώπησε ένοχα γιατί νόμιζε ότι μπορεί να διαχειρισθεί το πρόβλημα, τότε θυσιάζει την πατρίδα στα πολιτικά της παιγνίδια.
Έπρεπε να φθάσουμε στο αίμα για να καταθέσει ο Υπουργός όσα κατέθεσε στον Εισαγγελέα του Αρείου; Αυτά δεν ήταν γνωστά; δεν ήταν δεδομένα; καθ’εαυτά δεν συνιστούσαν αδικήματα; είχαν αντιμετωπισθεί σαν αδικήματα;
Αυτά δεν έδειχναν ότι πρόκειται για εγκληματική οργάνωση; Τις ορδές των βαρβάρων δεν τις έβλεπαν; Τις εικόνες των σύγχρονων ΕΣ-ΕΣ που γυρνούσαν στους δρόμους για να τρομάξουν τους Έλληνες δεν τις είχαν δει;
Αυτές οι εμφανίσεις οι ομαδικές και ο τρόπος τους, δεν πιστοποιούσαν ότι πρόκειται για παραστρατιωτική οργάνωση.
Η διαφαινομένη αποφασιστικότητα του Υπουργού και της Πολιτείας θα έχει συνέχεια και συνέπεια ή είναι ένα πυροτέχνημα λόγω του εκτάκτου των γεγονότων;
Βλέπετε δεν μας έχει πείσει η πολιτική ηγεσία ότι μπορούμε να της έχουμε εμπιστοσύνη.
Πόσες φορές ακούσαμε από υπεύθυνα, υποτίθεται, πολιτικά χείλη ότι «το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο», αλλά αυτό δεν ακούμπησε ούτε το δέρμα;
Το ακόμη θλιβερότερο. Η διχοστασία της πολιτικής ηγεσίας και η απουσία καθαρού πολιτικού λόγου, η αδυναμία συνεννόησης σε μια τόσο κρίσιμη ώρα, δείχνει μια πολιτική ηγεσία ανάξια της πατρίδος και των περιστάσεων.
Ευρισκόμενος αυτές τις ημέρες εις την πατρικήν οικίαν λόγω ασθενείας άκουσα τον αρχηγίσκο του ναζιστικού μορφώματος να μιλάει με τόση αηδία για το Κοινοβούλιο και για το πολίτευμα, με το γνωστό του χιτλερικό παραλήρημα.
Διερωτώμαι: Δεν τον άκουσε κανένας εισαγγελικός λειτουργός.
Δεν συνιστούν οι λόγοι του προσβολή του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποιά αγωγή δίνει στα νέα παιδιά, τα οποία στερημένα ουσιαστικής παιδείας και από το σχολείο και απο την οικογένεια γίνονται μα άμορφη μάζα από την οποία θα επιλέγονται οι αυριανοί εκτελεστές;
Δυό λόγια ακόμη γι’αυτούς που ψήφισαν τον Ναζισμό. Ίσως δεν ξέρατε. Ίσως παρασυρθήκατε; Τώρα καταλάβατε; Τώρα ξυπνήσατε; Τώρα δεν μπορείτε να επικαλείσθε ούτε την άγνοια, ούτε την διαμαρτυρία, ούτε την απόγνωση.
Μεγαλύτερη απόγνωση από το Ναζισμό δεν υπάρχει. Αλλοιώς ετοιμασθείτε να κλάψετε και το δικό σας το παιδί!

Γιατί ο Ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα.

 
Δημιουργηθηκε στις Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013  Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

"Δεν υπάρχουν δύο άκρα, υπάρχουν δύο αντίπαλοι κόσμοι". Συνέντευξη στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

ΕΠΟΧΗ Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

 
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΓΙΩΡΓΟ ΤΣΙΑΚΑΛΟ
Δεν υπάρχουν δύο άκρα, υπάρχουν αντίπαλοι κόσμοι
 
«Ελπί­ζω ό­τι τα πρώ­τα θύ­μα­τα θα μας υ­πο­χρεώ­σουν να πά­ψου­με να α­σχο­λού­μα­στε κυ­ρίως με τους δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους με τους ο­ποίους οι "φι­λό­σο­φοι" αυ­τά­ρε­σκα ερ­μη­νεύουν "το φαι­νό­με­νο της Χρυ­σής Αυ­γής" και θα ε­πι­κε­ντρώ­σου­με την προ­σο­χή μας στη δια­μόρ­φω­ση μιας πο­λι­τι­κής πρά­ξης που θα ε­ξα­φα­νί­σει το να­ζι­σμό», λέει, με­τα­ξύ άλ­λων, στην «Επο­χή», ο κα­θη­γη­τής του Αρι­στο­τε­λείου Πα­νε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Πα­ράλ­λη­λα, α­να­φέ­ρε­ται στις αλ­λα­γές που ε­πι­χει­ρού­νται στην εκ­παί­δευ­ση και α­να­πτύσ­σει τις σκέ­ψεις του σχε­τι­κά με τους τρό­πους που η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να πο­ρευ­θεί α­πό δω και πέ­ρα.





Τη συ­νέ­ντευ­ξη πή­ρε ο Αδά­μος Ζα­χα­ριά­δης

 

Την τε­λευ­ταία βδο­μά­δα γί­να­με μάρ­τυ­ρες μιας δο­λο­φο­νίας α­πό μέ­λος της Χρυ­σής Αυ­γής, ε­νώ εί­χαν ή­δη προ­η­γη­θεί τα γε­γο­νό­τα σε Με­λι­γα­λά και Βου­λή. Εί­χα­τε εκ­φρά­σει πα­λιό­τε­ρα την ά­πο­ψη ό­τι η Χρυ­σή Αυ­γή δεν θα πα­ρα­μεί­νει για πο­λύ και­ρό στο προ­σκή­νιο. Σας προ­βλη­μα­τί­ζει η «αν­θε­κτι­κό­τη­τα» αλ­λά και η α­να­βάθ­μι­ση των προ­κλή­σεών της και πώς πι­στεύε­τε ό­τι πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πι­στεί;
 
Πα­ρα­κο­λου­θώ συ­στη­μα­τι­κά τις να­ζι­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες και συμ­με­τέ­χω ά­με­σα στους α­γώ­νες που γί­νο­νται για την α­ντι­με­τώ­πι­σή τους. Δεν δι­στά­ζω, λοι­πόν, να ε­πα­να­λά­βω λέ­ξη προς λέ­ξη αυ­τό που δια­τύ­πω­σα πριν α­πό πε­ρί­που έ­να χρό­νο, κα­θώς έ­χω πια πά­μπολ­λες ε­μπει­ρίες που υ­πο­στη­ρί­ζουν την αρ­χι­κή μου θέ­ση: «Η Χρυ­σή Αυ­γή ήλ­θε, θα μεί­νει για λί­γο και θα ε­ξα­φα­νι­στεί – εάν για την ε­πι­βίω­σή της υ­πο­χρεω­θεί να στη­ρι­χθεί α­πο­κλει­στι­κά στις δι­κές της ι­δέες και πρά­ξεις». Έχω πε­ρι­γρά­ψει ποιες εί­ναι αυ­τές και πώς μπο­ρούν να α­ντι­με­τω­πι­στούν με ε­πι­τυ­χία. Δυ­στυ­χώς, ό­μως, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με υ­πο­χρεώ­νει να υ­πεν­θυ­μί­σω και την ε­πι­φύ­λα­ξη που συ­νό­δευε την πα­ρα­πά­νω βε­βαιό­τη­τά μου: «Η μο­να­δι­κή ε­πι­φύ­λα­ξη για τη γρή­γο­ρη ε­ξα­φά­νι­σή της πη­γά­ζει α­πό το γε­γο­νός ό­τι έ­να με­γά­λο τμή­μα της ε­πι­τυ­χίας της εί­ναι α­πο­τέ­λε­σμα του τρό­που α­ντι­με­τώ­πι­σής της, που πα­ρά­γει διαρ­κώς α­ντί­θε­τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα α­πό αυ­τά που ε­πι­διώ­κει». Αυ­τό λοι­πόν που με προ­βλη­μα­τί­ζει εί­ναι η ε­πι­μο­νή σε ε­ντε­λώς α­ντι­πα­ρα­γω­γι­κές -ό­χι α­πλώς α­να­πο­τε­λε­σμα­τι­κές- πο­λι­τι­κές α­ντι­με­τώ­πι­σης της Χρυ­σής Αυ­γής που συμ­βάλ­λουν στην εν­δυ­νά­μω­σή της. Γι’ αυ­τό, δυ­στυ­χώς, πιο ε­πί­και­ρη έ­γι­νε η άλ­λη φρά­ση που χρη­σι­μο­ποίη­σα πολ­λές φο­ρές στις το­πο­θε­τή­σεις μου: «Το ε­ρώ­τη­μα δεν εί­ναι εάν θα ητ­τη­θεί και θα ε­ξα­φα­νι­στεί α­πό τον πο­λι­τι­κό χάρ­τη η να­ζι­στι­κή έκ­φαν­ση της α­κρο­δε­ξιάς στην Ελλά­δα –εί­ναι δε­δο­μέ­νο ό­τι θα ητ­τη­θεί και θα ε­ξα­φα­νι­στεί. Το ε­ρώ­τη­μα εί­ναι πό­σα θύ­μα­τα θα θρη­νή­σου­με μέ­χρι τό­τε». 
 
Και έ­χου­με με­τρή­σει, δυ­στυ­χώς, ή­δη αρ­κε­τά θύ­μα­τα...
 
Όσοι και ό­σες συμ­με­τέ­χου­με στο κί­νη­μα υ­πο­στή­ρι­ξης των με­τα­να­στών και των με­τα­να­στριών εί­χα­με ή­δη αρ­χί­σει να με­τρού­με τα θύ­μα­τα ε­δώ και και­ρό. Με τη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσ­σα άρ­χι­σε πια να με­τρά­ει δυ­να­τά και το πα­νελ­λή­νιο. Ελπί­ζω ό­τι τα πρώ­τα θύ­μα­τα θα μας υ­πο­χρεώ­σουν να πά­ψου­με να α­σχο­λού­μα­στε κυ­ρίως με τους δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους με τους ο­ποίους οι «φι­λό­σο­φοι» αυ­τά­ρε­σκα ερ­μη­νεύουν «το φαι­νό­με­νο της Χρυ­σής Αυ­γής» και θα ε­πι­κε­ντρώ­σου­με την προ­σο­χή μας στη δια­μόρ­φω­ση μιας πο­λι­τι­κής πρά­ξης που θα ε­ξα­φα­νί­σει το να­ζι­σμό. Σ’ αυ­τόν τον το­μέα η Αρι­στε­ρά έ­χει γνώ­ση, η ο­ποία δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στα «δι­δάγ­μα­τα που πρέ­πει να βγά­λει α­πό τα λά­θη της του πα­ρελ­θό­ντος» –ό­πως πά­ντα προ­σπα­θούν να υ­πο­βά­λουν οι α­ντί­πα­λοί της και συ­χνά α­πο­δέ­χο­νται οι ί­διοι οι α­ρι­στε­ροί- αλ­λά, α­ντί­θε­τα, θε­με­λιώ­νε­ται κυ­ρίως στις ε­μπει­ρίες των νι­κη­φό­ρων α­γώ­νων της σε πολ­λές χώ­ρες και στην ερ­γα­σία πολ­λών χι­λιά­δων δη­μο­κρα­τι­κών ε­πι­στη­μό­νων σε ο­λό­κλη­ρο τον κό­σμο. Χρεια­ζό­μα­στε τη στρο­φή προς αυ­τή τη γνώ­ση και αυ­τή την πο­λι­τι­κή χω­ρίς κα­μιά κα­θυ­στέ­ρη­ση.
 
Ιδε­ο­λο­γι­κές κα­τα­βο­λές

 
Σε ποια λά­θη και πα­ρα­λεί­ψεις α­να­φέ­ρε­στε και τι πι­στεύε­τε πως πρέ­πει να γί­νει;
 
Δια­πι­στώ­νω ό­τι οι διά­φο­ρες προ­σπά­θειες ερ­μη­νείας και α­ντι­με­τώ­πι­σης του «φαι­νο­μέ­νου» της να­ζι­στι­κής α­κρο­δε­ξιάς στη ση­με­ρι­νή Ελλά­δα δια­κρί­νο­νται α­πό πα­ρα­γνώ­ρι­ση του γε­γο­νό­τος ό­τι η γέ­νε­ση, εν­δυ­νά­μω­ση και εμ­φά­νι­ση της να­ζι­στι­κής α­κρο­δε­ξιάς εί­ναι α­πο­τέ­λε­σμα πο­λυ­διά­στα­των δια­δι­κα­σιών. Πρό­κει­ται για δια­δι­κα­σίες που έ­λα­βαν και λαμ­βά­νουν χώ­ρα σε πολ­λούς κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους -ό­πως εί­ναι η εκ­παί­δευ­ση, η ε­πι­στή­μη, η α­γο­ρά ερ­γα­σίας, ο λό­γος των ΜΜΕ- και συμ­βάλ­λουν α­φε­νός στην ε­νί­σχυ­ση ο­ρι­σμέ­νων ι­δε­ο­λο­γιών και α­φε­τέ­ρου στην α­πο­δυ­νά­μω­ση άλ­λων. Π.χ. το εγ­χεί­ρη­μα α­να­θεώ­ρη­σης της Ιστο­ρίας της Εθνι­κής Αντί­στα­σης, που εί­χε με­γά­λη προ­βο­λή α­πό ι­σχυ­ρά ΜΜΕ, προ­φα­νώς συ­νέ­βα­λε στην α­πο­δυ­νά­μω­ση της με­γά­λης η­θι­κής και πο­λι­τι­κής ση­μα­σίας που εί­χε η α­ντί­στα­ση και η νί­κη κα­τά του να­ζι­σμού. Η α­δια­φο­ρία και η ε­λα­φρό­τη­τα, με την ο­ποία α­ντι­με­τω­πί­στη­καν τέ­τοια φαι­νό­με­να στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν, έρ­χε­ται να συ­μπλη­ρω­θεί σή­με­ρα με την υ­πο­βάθ­μι­ση του γε­γο­νό­τος ό­τι η Χρυ­σή Αυ­γή ως να­ζι­στι­κή ορ­γά­νω­ση έ­χει ι­δε­ο­λο­γία και ά­ρα πρέ­πει να α­ντι­με­τω­πι­στεί α­νά­λο­γα, δη­λα­δή με πλή­ρη α­πο­δό­μη­ση των βα­σι­κών της ι­δε­ο­λο­γι­κών χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών.

Ποια εί­ναι η ρί­ζα αυ­τών των χα­ρα­κτη­ρι­στι­κώ­ν;
 
Υπεν­θυ­μί­ζω ό­τι η συμ­βα­τι­κή η­με­ρο­μη­νία γέ­νε­σης αυ­τής της ι­δε­ο­λο­γίας, που ο­ριο­θε­τεί­ται με την έκ­δο­ση του έρ­γου «Δο­κί­μιο για την α­νι­σό­τη­τα των φυ­λών» του Ντε Γκο­μπι­νό, εί­ναι πο­λύ κο­ντά στην η­με­ρο­μη­νία έκ­δο­σης του Κομ­μου­νι­στι­κού Μα­νι­φέ­στου. Ο Ντε Γκο­μπι­νό με το έρ­γο του ήλ­θε να προ­τεί­νει την α­νά­γνω­ση της αν­θρώ­πι­νης ι­στο­ρίας ως μια αλ­λη­λου­χία συ­γκρού­σεων α­νά­με­σα σε φυ­λές που α­πό τη βιο­λο­γι­κή φύ­ση τους έ­χουν, δή­θεν, δια­φο­ρε­τι­κές ι­κα­νό­τη­τες δη­μιουρ­γίας πο­λι­τι­σμού. Με την κα­τα­σκευή αυ­τή ε­πι­χει­ρή­θη­κε η άρ­νη­ση της πά­λης των τά­ξεων και της ύ­παρ­ξης δια­φο­ρε­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων α­νά­με­σα στους κε­φα­λαιο­κρά­τες και τους ερ­γά­τες και, α­ντί­θε­τα, κα­τα­σκευά­στη­κε μια κοι­νό­τη­τα συμ­φε­ρό­ντων με βά­ση αυ­τό που α­πο­κα­λούν «κοι­νή φυ­λε­τι­κή κα­τα­γω­γή». Αυ­τά ε­ξέ­θρε­ψαν το να­ζι­σμό στο με­σο­πό­λε­μο και αυ­τά, προ­σαρ­μο­σμέ­να στην ελ­λη­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, εκ­προ­σω­πού­νται και δι­δά­σκο­νται α­πό τη Χρυ­σή Αυ­γή. Όποιος δεν το λαμ­βά­νει αυ­τό υ­πό­ψη ε­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί ά­γο­να ε­πει­δή κι­νεί­ται σε δια­φο­ρε­τι­κό πε­δίο α­πό ε­κεί­νο στο ο­ποίο δρα­στη­ριο­ποιεί­ται η να­ζι­στι­κή α­κρο­δε­ξιά κερ­δί­ζο­ντας ο­πα­δούς, ι­διαί­τε­ρα α­πό τις νεώ­τε­ρες η­λι­κίες που δεν έ­χουν α­κό­μη πολ­λές προ­σω­πι­κές κοι­νω­νι­κές ε­μπει­ρίες.

 
Μή­πως, ό­μως, σή­με­ρα εί­ναι άλ­λα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ε­κεί­να, που προ­σελ­κύουν νέ­ους στη Χρυ­σή Αυ­γή;
 
Γνω­ρί­ζω την α­ντίρ­ρη­ση που λέει «σι­γά να μη γνω­ρί­ζουν τις φι­λο­σο­φι­κές αρ­χές του να­ζι­σμού οι νέ­οι που προ­σελ­κύο­νται α­πό τη Χρυ­σή Αυ­γή». Η υ­πο­τί­μη­ση αυ­τή δεν α­πο­τε­λεί α­πλώς λά­θος, α­φαι­ρεί κυ­ρίως α­πό την Αρι­στε­ρά, αλ­λά και α­πό τις άλ­λες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, το κύ­ριο ό­πλο που έ­χουν α­πέ­να­ντι στο να­ζι­σμό: την ι­δέα της ι­σό­τη­τας των αν­θρώ­πων και της δυ­να­τό­τη­τάς τους να συμ­με­τέ­χουν στη δια­μόρ­φω­ση της κοι­νω­νίας, σε α­ντί­θε­ση με τη Χρυ­σή Αυ­γή που υ­πο­στη­ρί­ζει «τους αιώ­νιους νό­μους της φύ­σης», ό­που ε­πι­κρα­τεί ο ι­σχυ­ρός, ε­νώ ο α­δύ­να­μος ο­φεί­λει να υ­πο­τάσ­σε­ται ή συ­χνά και να ε­ξο­ντώ­νε­ται. Εί­χα την ευ­και­ρία να μι­λή­σω και να συ­ζη­τή­σω με μα­θη­τές και μα­θή­τριες δε­κά­δων τά­ξεων Λυ­κείου σε πολ­λές πό­λεις της χώ­ρας και να δια­πι­στώ­σω πό­σο με­γά­λη ση­μα­σία έ­χει η ε­να­σχό­λη­ση με τις βα­σι­κές αρ­χές των κο­σμο­θεω­ριών που α­πο­τε­λούν το θε­μέ­λιο της πο­λι­τι­κής πρά­ξης. Πρέ­πει να ε­πι­ση­μά­νω ό­τι τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα τέ­τοιων συ­ζη­τή­σεων ή­ταν θε­τι­κά και ά­με­σα α­κό­μη και σε παι­διά που αι­σθά­νο­νταν προ­η­γου­μέ­νως ό­τι θέλ­γο­νταν α­πό κά­ποια στοι­χεία της Χρυ­σής Αυ­γής. Ήταν θε­τι­κά ό­ταν α­πό κοι­νού α­να­κα­λύ­πτα­με τη μοι­ρο­λα­τρία και την α­πα­ξίω­ση του αν­θρώ­που που κρύ­βε­ται πί­σω α­πό τις δή­θεν η­ρωι­κές φυ­λε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις του να­ζι­σμού. Ήταν θε­τι­κά ό­ταν α­πό κοι­νού α­να­κα­λύ­πτα­με πό­σο στρε­βλή και προ­σβλη­τι­κή εί­ναι η ει­κό­να της ελ­λη­νι­κής αρ­χαιό­τη­τας, που ε­πι­χεί­ρη­σε να ζω­γρα­φί­σει ο Χίτ­λερ και υιο­θε­τούν σή­με­ρα οι α­παί­δευ­τοι Χρυ­σαυ­γί­τες. Ήταν θε­τι­κά ό­ταν παίρ­να­με μία-μία τις θέ­σεις της Χρυ­σής Αυ­γής, ψά­χνα­με να βρού­με τη θε­με­λίω­σή τους, τις ε­ξε­τά­ζα­με στο φως του ορ­θού λό­γου και της ε­πι­στή­μης και σκια­γρα­φού­σα­με τις συ­νέ­πειές τους για τη χώ­ρα και τον κά­θε άν­θρω­πο χω­ρι­στά. Αυ­τό πρέ­πει να γί­νει πα­ντού ε­φό­σον γνω­ρί­ζου­με ό­τι ο να­ζι­σμός εί­ναι πο­λι­τι­κό κί­νη­μα που, α­σφα­λώς, έ­χει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ε­γκλη­μα­τι­κού υ­πό­κο­σμου, αλ­λά εί­ναι ε­πί­σης έ­να ι­δε­ο­λο­γι­κό ρεύ­μα που αρ­δεύ­τη­κε α­κό­μη και α­πό το ρο­μα­ντι­σμό και υ­πη­ρε­τή­θη­κε α­πό ε­πι­στή­μο­νες, λο­γο­τέ­χνες και ει­κα­στι­κούς καλ­λι­τέ­χνες.

Μή­πως η δη­μό­σια υ­περ­προ­βο­λή της Χρυ­σής Αυ­γής, την κά­νει να εμ­φα­νί­ζε­ται πιο «αν­θρώ­πι­νη» και την κα­θι­στά ελ­κυ­στι­κό­τε­ρη;

 Όλες οι ε­μπει­ρίες δεί­χνουν ό­τι σε ά­με­ση α­ντι­πα­ρά­θε­ση ο να­ζι­σμός ητ­τά­ται πά­ντο­τε α­πό τις δι­κές μας ι­δέες και τα δι­κά μας ε­πι­χει­ρή­μα­τα σε ό­λους τους το­μείς. Αλλά για να γί­νει αυ­τό εί­μα­στε υ­πο­χρεω­μέ­νοι και υ­πο­χρεω­μέ­νες να κα­τα­νοή­σου­με ό­τι η ήτ­τα του δεν θα έρ­θει α­πό μό­νη της με το πέ­ρα­σμα του χρό­νου και χω­ρίς τη δι­κή μας συμ­βο­λή. Η ά­πο­ψη ό­τι ό­ταν τους α­φή­νεις να μι­λούν δη­μό­σια στην τη­λεό­ρα­ση τό­τε «αυ­το­α­πα­κα­λύ­πτο­νται» δεν α­ντα­πο­κρί­νε­ται στην α­λή­θεια, η α­λή­θεια εί­ναι ό­τι τό­τε δί­νουν την ε­ντύ­πω­ση ό­τι έ­χουν τη δύ­να­μη να ε­πι­βλη­θούν πα­ντού. Η δη­μιουρ­γία της ε­ντύ­πω­σης ό­τι έ­χουν τη δύ­να­μη να ε­πι­βλη­θούν και, συ­νε­πώς, έ­χουν τη δύ­να­μη να εκ­φο­βί­σουν και να «τι­μω­ρή­σουν» ό­σους α­ντι­στέ­κο­νται ή να «θέ­σουν υ­πό την προ­στα­σία τους» ό­σους συ­μπο­ρεύο­νται, α­πο­τε­λεί τον πυ­ρή­να της στρα­τη­γι­κής τους, ό­πως α­κρι­βώς συ­νέ­βαι­νε με τους να­ζί του Χίτ­λερ. Οι ε­πι­θέ­σεις και οι δο­λο­φο­νίες δεν εί­ναι ού­τε τυ­χαίες ού­τε «ε­πι­κοι­νω­νια­κό λά­θος τους», ό­πως ά­κου­σα να λέ­γε­ται σε σχέ­ση με τη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Φύσ­σα. Εί­ναι συ­στα­τι­κό στοι­χείο τό­σο της ι­δε­ο­λο­γίας τους ό­σο και της στρα­τη­γι­κής τους. Γι’ αυ­τό πρέ­πει ν’ α­ντι­με­τω­πι­στούν με κά­θε μέ­σο και σε κά­θε το­μέα.

 Το «κα­τα­ρα­μέ­νο 1789»

Ακό­μα και με­τά τα τε­λευ­ταία γε­γο­νό­τα διά­φο­ροι κυ­βερ­νη­τι­κοί και δη­μο­σιο­γρα­φι­κοί κύ­κλοι συ­νε­χί­ζουν να α­να­φέ­ρο­νται στη «θεω­ρία των δύο ά­κρων». Τε­λι­κά, πό­σο ε­πι­κίν­δυ­νο εί­ναι αυ­τό για τη δη­μο­κρα­τία στην Ελλά­δα;
 
Όποιος χρη­σι­μο­ποιεί αυ­τή τη θεω­ρία νο­μι­μο­ποιεί, ί­σως ά­θε­λά του, την ύ­παρ­ξη της Χρυ­σής Αυ­γής στον πο­λι­τι­κό χάρ­τη της χώ­ρας. Τη νο­μι­μο­ποιεί ε­πει­δή με τη θεω­ρία αυ­τή σχε­διά­ζει τον πο­λι­τι­κό χάρ­τη μιας δη­μο­κρα­τι­κής χώ­ρας σαν να ή­ταν έ­να μια γραμ­μή στην ο­ποία έ­χει θέ­ση στη μία ά­κρη ο να­ζι­σμός και στην άλ­λη η Αρι­στε­ρά. Όμως, με την κα­τα­σκευή αυ­τή ε­γκα­τα­λεί­πε­ται η κοι­νή ά­πο­ψη που δια­μορ­φώ­θη­κε με τον α­ντι­φα­σι­στι­κό πό­λε­μο και τη με­γά­λη α­ντι­φα­σι­στι­κή νί­κη ό­τι ο Να­ζι­σμός δεν έ­χει θέ­ση στον πο­λι­τι­κό χάρ­τη ε­νός δη­μο­κρα­τι­κού κρά­τους αλ­λά βρί­σκε­ται ε­κτός αυ­τού κα­θώς α­πορ­ρί­πτει τη βα­σι­κή αρ­χή της ι­σό­τη­τας των αν­θρώ­πων, α­κό­μη και το αυ­το­νό­η­το δι­καίω­μα κά­θε αν­θρώ­που στη ζωή. Αυ­τή εί­ναι η βα­σι­κή δια­φο­ρά που δεν γε­φυ­ρώ­νε­ται με τί­πο­τε. Όποιος α­πο­κρύ­βει αυ­τή την α­λή­θεια α­φή­νει α­νοι­χτό το πα­ρά­θυ­ρο σε δια­φο­ρο­ποιή­σεις τύ­που «σο­βα­ρή και μη σο­βα­ρή Χρυ­σή Αυ­γή». Αυ­τό εί­ναι πράγ­μα­τι πο­λύ ε­πι­κίν­δυ­νο για τη Δη­μο­κρα­τία, διό­τι υ­πο­βαθ­μί­ζει, πα­ρα­με­ρί­ζει και α­κυ­ρώ­νει τη κύ­ρια αρ­χή λει­τουρ­γίας της Δη­μο­κρα­τίας, που εί­ναι η αρ­χή της ι­σό­τη­τας των αν­θρώ­πων, ό­πως μας την κλη­ρο­δό­τη­σε η Γαλ­λι­κή ε­πα­νά­στα­ση. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό για τους να­ζι­στές ό­τι μι­λούν για το «κα­τα­ρα­μέ­νο 1789», δη­λα­δή το έ­τος της Γαλ­λι­κής ε­πα­νά­στα­σης που έ­φε­ρε την αρ­χή της ι­σό­τη­τας των αν­θρώ­πων, και ό­τι χα­ρα­κτη­ρί­ζουν το Χρι­στια­νι­σμό «μπολ­σε­βι­κι­σμό της αρ­χαιό­τη­τας», ε­πει­δή αυ­τός πρώ­τος μί­λη­σε για την ι­σό­τη­τα. Αυ­τό πρέ­πει να κά­νει σα­φές στο δη­μό­σιο λό­γο η Αρι­στε­ρά. Από τη φύ­ση της βρί­σκε­ται με­τω­πι­κά α­πέ­να­ντι α­πό τη Χρυ­σή Αυ­γή, και την ί­δια α­συμ­βί­βα­στη α­ντι­πα­λό­τη­τα σε κά­θε το­μέα της κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής ζωής προσ­δο­κεί να έ­χουν και οι άλ­λες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις. Το γε­γο­νός ό­τι στο δη­μό­σιο λό­γο κυ­ριαρ­χεί η με­τα­φο­ρι­κή ει­κό­να μιας «γραμ­μής με δύο ά­κρα» που ε­πέ­βα­λαν τα άλ­λα κόμ­μα­τα και ό­χι δύο «α­ντί­πα­λων κό­σμων», που εί­ναι η α­ντι­φα­σι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά, α­πο­τε­λεί δεί­κτη η­γε­μο­νίας των άλ­λων δυ­νά­μεων στον το­μέα αυ­τό, σύμ­φω­να με τη δια­πί­στω­ση του Ερνστ Μπλοχ ό­τι η η­γε­μο­νία α­πο­δει­κνύε­ται α­πό το γε­γο­νός ό­τι «α­κό­μη και ό­σοι δια­φω­νούν μ’ αυ­τήν α­να­φέ­ρο­νται στην κυ­ρίαρ­χη ά­πο­ψη». Αυ­τό πρέ­πει ν’ αλ­λά­ξει, αλ­λά δεν θ’ αλ­λά­ξει με εκ­κλή­σεις, θα αλ­λά­ξει μό­νο με μια συ­γκρο­τη­μέ­νη θεω­ρία της πρά­ξης και μια κα­θη­με­ρι­νή συ­μπε­ρι­φο­ρά των α­ρι­στε­ρών που προ­σι­διά­ζει στην ει­κό­να της κοι­νω­νίας που ε­παγ­γέλ­λο­νται.

Αρι­στε­ρά και κυ­βέρ­νη­ση
 
Για πρώ­τη φο­ρά, με­τά α­πό πολ­λά χρό­νια, η ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά βρί­σκε­ται τό­σο κο­ντά στην α­νά­λη­ψη κυ­βερ­νη­τι­κών κα­θη­κό­ντων. Τι πρέ­πει να γί­νει προ­κει­μέ­νου να μην δια­ψεύ­σει τις λαϊκές προσ­δο­κίες;
 
Το πιο δύ­σκο­λο ε­ρώ­τη­μα για την Αρι­στε­ρά ή­ταν πά­ντο­τε και συ­νε­χί­ζει να εί­ναι «τι θα κά­νει με­τά την α­νά­λη­ψη κυ­βερ­νη­τι­κών κα­θη­κό­ντων». Η δυ­σκο­λία δεν έ­χει σχέ­ση με την τε­χνο­γνω­σία των στε­λε­χών της ή, του­λά­χι­στον, δεν εί­ναι αυ­τό το κύ­ριο πρό­βλη­μα. Έχει σχέ­ση με το γε­γο­νός ό­τι η α­πά­ντη­ση ε­ξαρ­τά­ται α­πό πολ­λούς πα­ρά­γο­ντες, με ση­μα­ντι­κό­τε­ρους απ’ αυ­τούς τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της πο­ρείας που ο­δή­γη­σε την Αρι­στε­ρά στην κυ­βέρ­νη­ση και τις προσ­δο­κίες που εί­χαν α­πό αυ­τήν ό­σοι την έ­φε­ραν στην κυ­βέρ­νη­ση. Δη­λα­δή, ε­ξαρ­τά­ται α­πό την α­πά­ντη­ση στο ε­ρώ­τη­μα εάν ή­ταν έ­να κί­νη­μα αν­θρώ­πων που εν­στερ­νί­στη­καν τις δι­κές της ι­δέες για τον τρό­πο ορ­γά­νω­σης της κοι­νω­νίας ή ή­ταν πρά­ξη αν­θρώ­πων που έ­βλε­παν σ’ αυ­τήν τη μό­νη δυ­να­τό­τη­τα κα­λής δια­χεί­ρι­σης των προ­βλη­μά­των τους στο ί­διο πα­λιό πλαί­σιο. Φυ­σι­κά, τα πράγ­μα­τα εί­ναι πιο σύν­θε­τα α­πό τις δύο «κα­θα­ρές» πε­ρι­πτώ­σεις που πα­ρέ­θε­σα, αλ­λά πα­ρα­μέ­νει η α­λή­θεια ό­τι η υ­παρ­κτή α­γω­νία της Αρι­στε­ράς να α­πο­φύ­γει τη διά­ψευ­ση «των λαϊκών προσ­δο­κιών» α­σκώ­ντας ταυ­τό­χρο­να α­ρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή ε­ξαρ­τά­ται α­πό το βαθ­μό ε­πι­τυ­χίας της προ­η­γου­μέ­νως στον ι­δε­ο­λο­γι­κό το­μέα.

Εί­στε αι­σιό­δο­ξος;
Δεν κρύ­βω ό­τι προ­σω­πι­κά α­πο­γο­η­τεύο­μαι κα­μιά φο­ρά ό­ταν πα­ρα­κο­λου­θώ πα­ρεμ­βά­σεις στε­λε­χών της σε συ­ζη­τή­σεις στην τη­λεό­ρα­ση. Από την άλ­λη με­ριά παίρ­νω θάρ­ρος ό­ταν βλέ­πω τους προ­βλη­μα­τι­σμούς και τη δου­λειά πά­ρα πολ­λών α­ρι­στε­ρών στις κοι­νω­νίες που ζουν. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι το πα­ρά­δειγ­μα που βίω­σα την προ­η­γού­με­νη ε­βδο­μά­δα ό­ταν ή­μουν στην Κα­στο­ριά για μια α­ντι­να­ζι­στι­κή εκ­δή­λω­ση. Εί­δα α­ρι­στε­ρούς να α­να­ζωο­γο­νούν στην κα­θη­με­ρι­νή τους δου­λειά και στην προ­σω­πι­κή τους ζωή την έν­νοια του α­γρο­τι­κού συ­νε­ται­ρι­σμού χω­ρίς τη γρα­φειο­κρα­τία του πα­ρελ­θό­ντος, εί­δα α­ρι­στε­ρούς να προ­βλη­μα­τί­ζο­νται και να συμ­με­τέ­χουν σε διε­θνή δί­κτυα για να προω­θή­σουν την α­νά­πτυ­ξη της και­νο­το­μίας στη χώ­ρα μας και να την ε­ντά­ξουν στα προ­σω­πι­κά τους σχέ­δια ζωής, και δια­πί­στω­σα ταυ­τό­χρο­να την α­γω­νία τους εάν η η­γε­σία της Αρι­στε­ράς θα κα­τα­νοή­σει αυ­τές τις αλ­λα­γές και θα συμ­βά­λει στην α­νά­πτυ­ξη πα­ρό­μοιων πρω­το­βου­λιών ή, α­ντί­θε­τα, θα πε­ριο­ρι­στεί σε μια ε­ντι­μό­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση αυ­τών που θα πα­ρα­λά­βει εάν έλ­θει στην κυ­βέρ­νη­ση. Η α­πά­ντη­ση, λοι­πόν, στο ε­ρώ­τη­μα «πώς δεν θα δια­ψεύ­σει η Αρι­στε­ρά τις προσ­δο­κίες» δεν βρί­σκε­ται στο «τι πρέ­πει να κά­νει ό­ταν έλ­θει στην κυ­βέρ­νη­ση», αλ­λά «τι πρέ­πει να κά­νει ή­δη σή­με­ρα στην πο­ρεία της για την α­νά­λη­ψη της ε­ξου­σίας». Για­τί η α­νά­λη­ψη της ε­ξου­σίας έ­χει μό­νο τό­τε νό­η­μα για την Αρι­στε­ρά, ό­ταν ε­ντάσ­σε­ται στο με­γά­λο εγ­χεί­ρη­μα δια­μόρ­φω­σης της αν­θρώ­πι­νης κοι­νω­νίας.


Τα­φό­πε­τρα στις δυ­να­τό­τη­τες της εκ­παί­δευ­σης

Πώς βλέ­πε­τε τις αλ­λα­γές στην παι­δεία και τι α­ντί­κτυ­πο θεω­ρεί­τε ό­τι θα έ­χουν στην κοι­νω­νία και κυ­ρίως στις μελ­λο­ντι­κές γε­νιές;

Θα ε­πι­κε­ντρω­θώ σε έ­να μό­νο θέ­μα λό­γω της ε­πί­και­ρης ση­μα­σίας του. Γνω­ρί­ζω α­πό την ε­πι­στη­μο­νι­κή μου ε­να­σχό­λη­ση ό­τι η οι­κο­νο­μι­κή α­νά­πτυ­ξη της Ελλά­δας περ­νά­ει μέ­σα α­πό τη με­ταρ­ρύθ­μι­ση και α­να­βάθ­μι­ση του εκ­παι­δευ­τι­κού μας συ­στή­μα­τος. Για την Αρι­στε­ρά δεν α­πο­τε­λεί, βέ­βαια, κά­τι το και­νού­ριο, κα­θώς πά­ντο­τε εί­χε τη θέ­ση ό­τι το δι­κό της ό­ρα­μα για την Παι­δεία, που έ­γι­νε πολ­λές φο­ρές πραγ­μα­τι­κό­τη­τα σε σχο­λεία προο­δευ­τι­κών παι­δα­γω­γών, υ­πη­ρε­τεί την πο­ρεία προς μια αν­θρώ­πι­νη κοι­νω­νία α­πε­λευ­θε­ρώ­νο­ντας ταυ­τό­χρο­να και α­να­βαθ­μί­ζο­ντας τις πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις. Έχο­ντας αυ­τό ως δε­δο­μέ­νο, δια­πι­στώ­νω ό­τι πρό­σφα­τες αλ­λα­γές, που ό­πως λέ­νε οι κυ­βερ­νώ­ντες υ­πα­γο­ρεύο­νται α­πό την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση, βά­ζουν τα­φό­πε­τρα στις δυ­να­τό­τη­τες της εκ­παί­δευ­σης να συμ­βά­λει προς την κα­τεύ­θυν­ση της οι­κο­νο­μι­κής α­νά­πτυ­ξης. Με την έν­νοια αυ­τή, δεν έ­χει ι­διαί­τε­ρο νό­η­μα να α­σχο­λη­θεί κα­νείς με το κά­θε μέ­τρο χω­ρι­στά. Θεω­ρώ ό­τι α­πό ό­λα ό­σα έ­χουν συμ­βεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια στη χώ­ρα μας αυ­τό που θα έ­χει τις πιο αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες πο­λύ μα­κράς διάρ­κειας εί­ναι η υ­πο­βάθ­μι­ση της εκ­παί­δευ­σης. Αν δεν α­ντι­στρα­φεί γρή­γο­ρα η πο­ρεία αυ­τή, τό­τε οι δυ­να­τό­τη­τες της χώ­ρας να ορ­θο­πο­δή­σει θα μειω­θούν δρα­μα­τι­κά για μια ο­λό­κλη­ρη γε­νιά αν­θρώ­πων. Αλλά για να α­ντι­στρα­φεί αυ­τή η πο­ρεία πρέ­πει οι προ­τά­σεις για αλ­λα­γή να συ­νε­παίρ­νουν τους αν­θρώ­πους, ό­πως συ­νέ­βη πολ­λές φο­ρές στο πα­ρελ­θόν στη δι­κή μας χώ­ρα. Αυ­τό προς το πα­ρόν δεν το βλέ­πω, κα­θώς α­κό­μη και η Αρι­στε­ρά λει­τουρ­γεί σαν να εί­ναι δυ­να­τόν η υ­πό­θε­ση της Παι­δείας να πε­ριο­ρί­ζε­ται, έ­στω και για μι­κρό χρο­νι­κό διά­στη­μα, στη δια­χεί­ρι­ση των αρ­νη­τι­κών που ε­πέ­φε­ρε η μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή.

 

Αντιναζιστική εκδήλωση στο Σταυρό την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013

Σιγά-σιγά δεν θα υπάρχει πόλη και χωριό χωρίς αντιφασιστικό μέτωπο! Σε ολόκληρη τη χώρα γίνονται εκδηλώσεις που δεν περιορίζονται στη διατράνωση της θέλησης να εξαφανίσουμε το ναζισμό από τη χώρα μας αλλά αποτελούν ταυτόχρονα εστίες προβληματισμού για την ενίσχυση και διεύρυνση της δημοκρατίας.
Τέτοια εκδήλωση οργανώνεται την επόμενη Κυριακή στο Σταυρό.
 

 

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Να σε ποιους προκάλεσαν "τρόμο και ανησυχία" οι δυο δάσκαλοι! Σπάνιες φωτογραφίες ενός των μηνυτών

Χθεσινή ανακοίνωση αναφερόταν στην εκδίκαση αύριο στα Χανιά μιας μήνυσης που κατέθεσαν από κοινού έξι (6) χρυσαυγίτες εναντίον δύο (2) εκπαιδευτικών επειδή, όπως λένε στη μήνυση, οι δύο (2) εκπαιδευτικοί επιτέθηκαν στους έξι (6) χρυσαυγίτες προκαλώντας σ' αυτούς "τρόμο και ανησυχία" και αναγκάζοντάς τους να καταφύγουν στο (καφενείο) "υποβρύχιο", χάρη στο οποίο διασώθηκαν.
Σήμερα μας ήλθαν φωτογραφίες ενός των μηνυτών από εκείνη τη εποχή. Τον απεικονίζουν στη σελίδα του στο facebook με τα αγαπημένα του παιχνιδάκια ("my toyies", σύμφωνα με τη δική του διατύπωση) στις αγαπημένες του πόζες. Όλες είναι χαρακτηριστικές φωτογραφίες ενός ανθρώπου, που είναι φυσικό να αισθάνεται "τρόμο και ανησυχία" όταν βρεθεί -μόνος αυτός με μόνο πέντε άλλους φίλους και ομοϊδεάτες- απέναντι σε δυό (2) ολόκληρους δασκάλους.
Πληροφορίες λένε ότι οι φωτογραφίες αυτές είναι σπάνιας αξίας διότι δεν βρίσκονται πια στη θέση τους στο facebook.
 

 
"My toyies"! Τα παιχνίδια μου!
Και το σχόλιο του φίλου: "Το πρώτο είναι όλα τα λεφτά!!"

 
 
 

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Δύο δάσκαλοι "προκάλεσαν τρόμο και ανησυχία" σε έξι Χρυσαυγίτες και δικάζονται στα Χανιά μ' αυτή την κατηγορία!




 
Τη Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου γίνεται στα Χανιά η δίκη δύο δασκάλων που μηνύθηκαν από έξι στελέχη της τοπικής Χρυσής Αυγής για επίθεση και εξύβριση. Σύμφωνα με τη μήνυση των χρυσαυγιτών, οι δύο δάσκαλοι επιτέθηκαν στους έξι χρυσαυγίτες για να τους δείρουν, οι τελευταίοι όμως πρόλαβαν και κρύφτηκαν σε ένα καφενείο κι έτσι γλύτωσαν. Όμως από τις απειλές των δύο δασκάλων προκλήθηκε στους έξι χρυσαυγίτες "τρόμος και ανησυχία". Γι αυτό τη Δευτέρα θα γίνει η δίκη.
Αν δεν υπήρχαν οι φόνοι τόσων μεταναστών και η πρόσφατη δολοφονία του Παύλου Φύσσα θα μπορούσε κανείς να γελάσει με το περιεχόμενο της μήνυσης. Πρόκειται για τους τραμπούκους που υπερηφανεύονται για τη μυική δύναμή τους, αλλά δεν διστάζουν να ομολογήσουν (;) ότι "τρομοκρατούνται και ανησυχούν" όταν αυτοί είναι μόνον έξι κι έχουν απέναντί τους δύο ολόκληρους δασκάλους!
Διαβάστε το κείμενο και διαδώστε το σε όλους και όλες για να δουν και να καταλάβουν ότι οι Χρυσαυγίτες δρουν μόνο ως συμμορίες δεκάδων τη νύχτα, ενώ την ημέρα καταφεύγουν στην προστασία της αστυνομίας όταν βρεθούν αντιμέτωποι με την αποφασιστικότητα των δημοκρατικών πολιτών. Η απόλυτη ομοιότητα των κατηγοριών ενάντια και στους δύο δασκάλους (φαίνονται να λένε τα ίδια ακριβώς λόγια) αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι τα μέλη της Χρυσής Αυγής επαναλαμβάνουν σε κάθε περίπτωση αυτά που τους έμαθαν να λένε. Τα δικαστήρια θα τους τιμωρήσουν κάποια στιγμή για ψευδή καταμήνυση και ψευδορκία; Θα τιμωρηθεί ο Κασιδιάρης που απειλεί με αγωγές και μηνύσεις όσους λένε την οφθαλμοφανή αλήθεια ότι ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα ανήκε στη Χρυσή Αυγή; Φτάνει πια η ανοχή θεσμών της Πολιτείας στην αλητεία, στο ψέμμα και στους τραμπουκισμούς των ναζιστών! 
 
Οι εκπαιδευτικοί των Χανίων τιμούν την αποστολή τους. Θα είμαστε κοντά τους με όλους τους τρόπους. 
 
Δείτε το κατηγορητήριο!






 

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Σεσημασμένοι κακοποιοί οι θαμώνες των γραφείων της "Χρυσής Αυγής"

Στους τρεις Χρυσαυγήτες ο ένας σεσημασμένος κακοποιός! Αυτό είναι το συμπέρασμα από την επιχείρηση της αστυνομίας για τον εντοπισμό των ναζιστών τραμπούκων που επιτέθηκαν σε μέλη του ΚΚΕ. Χρειάζονται κι άλλα στοιχεία για να καταλάβει κανείς το ποιόν αυτού του κόμματος; 

Ρεπορτάζ από την iefimerida.gr




Ταυτοποιήθηκαν τρεις από τους δράστες στην επίθεση στο Πέραμα – Σεσημασμένος συνοδός μεγαλοεργολάβου ο ένας 


13.09.2013 17:54

Τα κομμάτια του παζλ για την επίθεση που δέχθηκαν τα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα το βράδυ της Πέμπτης έχει αρχίσει να συγκεντρώνει η ΕΛ.ΑΣ. Ηδη ταυτοποιήθηκαν τρεις από τους δράστες, ενώ ο ένας από αυτούς αναγνωρίστηκε από τα αποτυπώματά του καθώς ήταν σεσημασμένος.

Η επιχείρηση της αστυνομίας στο Πέραμα συνεχίζεται για τον εντοπισμό των δραστών και σύμφωνα με πληροφορίες έχουν ταυτοποιηθεί τρία άτομα και έχουν γίνει 24 προσαγωγές. Τα τρία άτομα αναγνωρίστηκαν ως δράστες από τα θύματα της επίθεσης, ενώ ο σεσημασμένος που αναγνωρίστηκε από τα αποτυπώματά του αναφέρεται ως συνοδός μεγαλοεργολάβου. Πρόκειται για άτομο που εις βάρος του είχε σχηματιστεί δικογραφία για επίθεση ομάδας Χρυσαυγιτών σε ένα σπίτι που έμεναν Αιγύπτιοι.

Τα θύματα της επίθεσης υπέβαλλαν μηνύσεις εναντίον συγκεκριμένων προσώπων τους οποίους και κατονομάζουν ως δράστες της επίθεσης. Η αστυνομία προχώρησε και σε κατ'οίκον έρευνα στα σπίτια τριών ατόμων, αλλά δεν βρήκαν κανέναν και οι οικείοι τους ανέφεραν πως έχουν να τους δουν από το βράδυ της Πέμπτης.

Ακομη πληροφορίες αναφέρουν πως έγινε συντονισμένη επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. και στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια. Εκεί έγιναν δεκάδες προσαγωγές και διαπιστώθηκε πως μεταξύ των προσαχθέντων υπήρχαν έξι άτομα για τα οποία εκκρεμούν καταδικαστικές αποφάσεις για διάφορα αδικήματα.

Η επίθεση έγινε τα μεσάνυχτα της Πέμπτης σε συνεργείο του ΚΚΕ που πραγματοποιούσε αφισοκόλληση στη Λ. Δημοκρατίας, στο Πέραμα. Μία ομάδα περίπου 50 Χρυσαυγιτών τους επιτέθηκε με καδρόνια και λοστούς με αποτέλεσμα των τραυματισμό οχτώ ατόμων.




Εκδήλωση μνήμης στα Γιαννιτσά


Ο ναζισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται και να κατανικιέται καθημερινά σε όλους τους τομείς, αυτό είναι το δίδαγμα από την αδράνεια του παρελθόντος

Απόσπασμα από συνέντευξη στην Αναστασία Καλαφάτη (TVXS)
"Γ. Τσιάκαλος: Η πορεία μας προς μια ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι χωρίς εμπόδια, δεν είναι ευθύγραμμη και δεν είναι ανώδυνη. Αλλά γι’ αυτό η δουλειά στο χώρο της Παιδείας είναι τόσο ενδιαφέρουσα και γεμίζει με νόημα τη ζωή μας." 

Της Αναστασίας Καλαφάτη


Η απομνημόνευση κατέχει μια ηγετική θέση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Απουσιάζει παρ' όλα αυτά, η καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης. Γιατί μέσα σε 70 χρόνια ξεχάσαμε τις ναζιστικές θηριωδίες και φέραμε τη Χρυσή Αυγή στο κοινοβούλιο;

Εδώ θα επαναλάβω περίπου αυτό που είπα σε σχέση με την Πολιτική Παιδεία. Η καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης δεν είναι υπόθεση παράθεσης και απομνημόνευσης πολλών και σημαντικών ιστορικών γεγονότων. Χρειάζεται από νωρίς προετοιμασία των παιδιών για να καταλάβουν ποιες είναι οι πηγές της Ιστορίας, πως αξιολογούνται αυτά που παρατίθενται ως τεκμήρια, πως αποφεύγεται η χειραγώγηση. Η εμπειρία μου δείχνει ότι αυτή η σημαντική δουλειά όχι μόνον παραμελείται στο σχολείο αλλά πολύ συχνά περιφρονείται από τους ίδιους τους ιστορικούς που δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις παιδαγωγικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ιστορικής συνείδησης και ιστορικής μνήμης. Για το συγκεκριμένο θέμα της άγνοιας των ιστορικών γεγονότων που σχετίζονται με το ναζισμό και τα εγκλήματά του θεωρώ ότι ήταν αποτέλεσμα κάποιες φορές συνειδητής πολιτικής επιλογής περιορισμού τους στο ελάχιστο και άλλοτε ήταν αποτέλεσμα άγνοιας της σημασίας που έχει για την καλλιέργεια της ταυτότητας του δημοκρατικού πολίτη η ενασχόληση με τα ναζιστικά εγκλήματα.
Πρέπει πάντως να προσθέσω ότι η καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης δεν είναι μόνον υπόθεση του σχολείου –είναι υπόθεση πολλών θεσμών της κοινωνίας. Προσθέτω μάλιστα ότι ο βαθμός επιτυχίας του σχολείου στα θέματα αυτά εξαρτάται αποφασιστικά από την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα – όπου η κοινωνία των ενηλίκων υπονομεύει ή υποβαθμίζει την αντιφασιστική μνήμη, εκεί το σχολείο της παράθεσης και απομνημόνευσης γεγονότων δεν μπορεί να επιτελέσει το καθήκον του, εκεί χρειάζεται ένα σχολείο που καλλιεργεί τον κριτικό γραμματισμό σε όλα τα αντικείμενα. Γι’ αυτό η υπόθεση μιας ριζικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι και υπόθεση υπεράσπισης και διεύρυνσης της ίδιας της Δημοκρατίας.


Πριν δύο χρόνια, στην Στ' Δημοτικού, κανένα από τα παιδιά μου δεν ήξερε τη Χρυσή Αυγή. Σήμερα, ακόμα και παιδιά μικρότερων τάξεων δεν διστάζουν να δηλώσουν "Χρυσαυγίτες". Η εξοικείωση με τη ρατσιστική ρητορική είναι επικίνδυνη ή δημιουργεί "ρατσιστικά αντισώματα";


Δεν συμφωνώ με τη διόγκωση που επιτελείται σε ό,τι αφορά την παρουσία της «Χρυσής Αυγής» στα σχολεία. Πρόκειται για λανθασμένη εντύπωση που πηγάζει από το –ευχάριστο και αισιόδοξο- γεγονός ότι ακόμη και ένα μικρό επεισόδιο που θυμίζει «Χρυσή Αυγή» και ναζισμό ενεργοποιεί τα δημοκρατικά αντανακλαστικά, προκαλεί αποτροπιασμό και γίνεται θέμα συζήτησης, προβληματισμού και ανησυχίας. Η αλήθεια είναι ότι πολύ συχνά τα παιδιά «παίζουν» Χρυσή Αυγή, όπως παίζουν και άλλα παιχνίδια με Ζόμπι, θεωρώντας ότι θα προκαλέσουν φόβο. Χρειάζεται λοιπόν μέτρο στις ανησυχίες μας, γιατί αλλιώς επιβεβαιώνουμε την προσδοκία των παιδιών, και, επιπλέον, άθελά μας ενισχύουμε την προσπάθεια των ναζιστών να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι αποτελούν ανερχόμενη δύναμη και το Αύριο της πολιτικής μας ζωής. Δεν είναι το Αύριο, είναι το πιο απεχθές Προχθές της ανθρώπινης Ιστορίας κι εκεί θα επιστρέψουν πάλι. Σ’ αυτό καλείται να συμβάλει η εκπαίδευση και θεωρώ ότι θα το κάνει με επιτυχία.
Θα το κάνει και σε σχέση με τη ρατσιστική ρητορική. «Εξοικείωση» μπορεί να σημαίνει αποδοχή της ρατσιστικής ρητορικής ως κάτι το αυτονόητο και αποδεκτό στην καθημερινότητά μας, μπορεί όμως επίσης να σημαίνει γνώση των χαρακτηριστικών της και άμεση αντιμετώπισή της με αποτελεσματικό τρόπο. Ποιο είδος εξοικείωσης θα υπερισχύσει εξαρτάται από τις δικές μας προσπάθειες και, ως απόρροια των πάρα πολλών συναντήσεων μου με εκπαιδευτικούς και τάξεις μαθητών και μαθητριών, προσωπικά, είμαι εντελώς αισιόδοξος και βέβαιος για το αποτέλεσμα.


Ποιος είναι ο ρόλος της Αριστεράς απέναντι στον φασιστικό παροξυσμό; Στέκεται όρθια απέναντι στις σημερινές προκλήσεις;


Έχω την εντύπωση ότι η επικέντρωση πολλών αριστερών στην καταπολέμηση του ιδεολογήματος των «δύο άκρων» έχει μειώσει στο σχετικό δημόσιο λόγο μια θεμελιώδη αλήθεια που πρέπει να τονίζεται συνεχώς: ότι η Αριστερά από τη φύση της βρίσκεται απέναντι στη ναζιστική και φασιστική ακροδεξιά. Από τη φιλοσοφική τους θεμελίωση, την άποψη τους για τον άνθρωπο και την κοινωνία, τους σκοπούς ύπαρξής τους, την ιστορία τους, το είδος των ανθρώπων τους και χιλιάδες άλλα χαρακτηριστικά ορίζονται ως δύο αντίπαλα πολιτικά ρεύματα που, όχι μόνο καμιά πολιτική συγκυρία δεν μπορεί να φέρει το ένα κοντά στο άλλο αλλά, δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν χωρίς απόλυτη και γενικευμένη σύγκρουση. Θέλω να ελπίζω ότι οι αριστεροί σχηματισμοί της χώρας μας έχουν πλήρη συναίσθηση αυτού του γεγονότος.
Πριν εικοσιέξι χρόνια, παρατηρώντας την πρώτη εμφάνιση ρατσιστικών φαινομένων στη χώρα μας, είχα γράψει στο περιοδικό «το Κάπα» τα εξής: «Η καταπολέμηση του ρατσισμού δεν αποτελεί μόνον ανθρωπιστικό μέλημα αλλά κύριο πολιτικό καθήκον. Ο ρατσισμός είναι η γέφυρα πάνω από την οποία οδηγούνται οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από την ταξική τους ένταξη, σ’ αυτό που ονομάστηκε ‘αυταρχική προσωπικότητα’, δηλαδή ουσιαστικά στη φασιστική προσωπικότητα. Για ένα αριστερό κόμμα η ενασχόληση με το φαινόμενο αυτό δεν εντάσσεται στα ‘αυτονόητα’ μόνον από τη σκοπιά της ταξικής αλληλεγγύης αλλά και από τη σκοπιά της αντιμετώπισης λανθάνουσας φασιστικής ιδεολογίας. Φοβούμαι ότι την αδράνειά τους στον τομέα αυτό την πληρώνουν ήδη οι αριστεροί». 
Εννοούσα ήδη τότε ότι, κακώς, η Αριστερά επαναπαυόταν στην τεράστια ηθική και πολιτική δύναμη που μας κληροδότησε η μεγάλη αντιφασιστική νίκη, με αποτέλεσμα να αιφνιδιαστεί από την επανεμφάνιση του ναζισμού. Ο ναζισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται και να κατανικιέται καθημερινά σε όλους τους τομείς, αυτό είναι το δίδαγμα από την αδράνεια του παρελθόντος. Δεν είναι όμως αργά για την Αριστερά να αντιμετωπίσει με τη δύναμη των ιδεών της νικηφόρα αυτή την προσπάθεια αναβίωσης του ναζισμού.

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ: http://tvxs.gr/news/paideia/tvxs-synenteyksi-g-tsiakalos-poreia-pros-mia-anthropini-koinonia


Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ στη Γερμανία γνωρίζουν πολύ καλά τι είναι η "Χρυσή Αυγή"

Οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει Ναζισμός και, συνεπώς, τι σημαίνει "Χρυσή Αυγή". Γι' αυτό δεν ξαφνιάζει το γεγονός ότι στην πρόσφατη σύγκρουση των φιλάθλων του ΠΑΣΟΚ της Θύρας 4 με τη "Χρυσή Αυγή" παρενέβησαν με σφοδρότητα οι σύνδεσμοι της Γερμανίας.   



Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Σύνδεσμος ΠΑΟΚ Ανόβερο: Προσέξτε καλά αγράμματα φασιστάκια της Χ.Α...



Η ανακοίνωση του συνδέσμου του ΠΑΟΚ στο Ανόβερο:

"Σε σημαντικά θέματα που αφορούν...
την ομάδας μας, συνήθως σαν σύνδεσμος παίρνουμε επίσημα θέση και λέμε την άποψή μας. Στο συγκεκριμένο θέμα Κάτσε δεν είχαμε σκοπό να παρέμβουμε μιας και θεωρούμε πως το πρόβλημα είναι καθαρά εσωτερικό της ομάδας μας.

Υπάρχει η ΠΑΕ ΠΑΟΚ η οποία και θα αποφασίσει για την συμπεριφορά του ποδοσφαιριστή, φυσικά εμείς σαν σύνδεσμος καταδικάζουμε την ενέργεια του παίκτη, τον θεωρούμε τελειωμένο από την ομάδας μας, όλα όμως αυτά είναι προβλήματα της ομάδας μας και θα τα λύσουμε μόνοι μας.
Και ξαφνικά βλέπουμε μια εμετική επίθεση της ΧΑ εναντίον του μεγαλύτερου και ιστορικότερου συνδέσμου της χώρας της Θύρας 4...

Και ακριβώς εδώ θέλουμε να παρέμβουμε, θέλουμε επίσημα να δηλώσουμε στα αδέρφια μας της Θ4 πως είμαστε εδώ μαζί σας, και θα τσαλακώσουμε οποιονδήποτε θελήσει να βλάψει την οικογένειά μας. Πόσο μάλιστα φασιστοειδή άτομα που εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση της χώρας μας βγήκαν στην επιφάνεια από τις τρύπες τους και βρυχώνται σε ξένους, μαύρους, κίτρινους και μελαμψούς.

Αποβράσματα της ΧΑ στην ανακοίνωση της Θ4 καταλάβατε πως οι πρόγονοί μας, οι ιδρυτές του μεγάλου ΠΑΟΚ ήρθαν μετανάστες και σαν Έλληνες στην Ελλάδα. Ε ναι λοιπόν είμαστε μετανάστες, και σας περιμένουμε να σας κάνουμε οτιδήποτε ιδιαίτερο μάθημα, από την Ελληνική Γλώσσα που δυστυχώς ΔΕΝ γνωρίζετε, μέχρι σωφρονισμό...

Γιατί αν γνωρίζατε Ελληνικά, αμόρφωτα όντα, θα καταλαβαίνατε ότι η πρόταση στην ανακοίνωση της Θ4 το μετανάστες και σαν Έλληνες αναφέρεται μεταφορικά και όχι με την πραγματική έννοια. Γνωρίζουν οι πάντες τι τράβηξαν στην ζωή τους οι πρόσφυγες παππούδες μας για να επιβιώσουν στις νέες πατρίδες, και το πως τους αντιμετώπιζαν οι ντόπιοι. Τούρκους τους έλεγαν και μην φοβάστε να το παραδεχτείτε, αυτή είναι η αλήθεια, και όμως επιβίωσαν και μεγαλούργησαν, και ένα από τα επιτεύγματα τους είναι ο ΠΑΟΚ.

Ζούμε στην Γερμανία και θα μας επιτρέψετε να γνωρίζουμε από πρώτο χέρι αυτό που αντιπροσωπεύετε εσείς στην Ελλάδα. Μην τολμήσετε να ξαναπιάσετε ποτέ ξανά στο στόμα σας την ομάδα μας, όχι μόνο εσείς, αλλά και κανένα άλλο πολιτικό κόμμα ή φορέας. Για μας ο ΠΑΟΚ δεν είναι απλά ένα αθλητικό σωματείο, είναι θρησκεία μας, είναι κίνημα ο ΠΑΟΚ ποτισμένο με αίμα, γιατί κάτι φασιστοειδή σαν και σας σφάζανε τους προγόνους μας πριν 90 χρόνια περίπου, και όμως σήμερα είμαστε και πάλι εκατομμύρια σ' όλον τον κόσμο.

Με εκτίμηση
Η διοίκηση του συνδέσμου
ΠΑΟΚ Ανοβέρου»

ΥΓ : Την ευαισθησία της ΧΑ δεν την είδαμε ποτέ όταν στα αθηναϊκά γήπεδα η ιαχή βούλγαροι πάλλεται, και ΔΕΝ θα δεχτούμε άλλα μαθήματα ιστορίας, γιατί απλά ΔΕΝ την γνωρίζετε...

Τέλος Συζήτησης"


Αναρτήθηκε στα ΧΡΟΝΙΚΑ http://xronika05.blogspot.gr/2013/09/blog-post_8994.html

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Δέν νοεῖται καί δέν εἶναι Ὀρθόδοξος ἐκεῖνος ὅστις προβάλλει ἐθνοφυλετικάς ἀπόψεις

Για άλλη μια φορά ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπενθύμισε σε ομιλία του στην Εσθονία τη θεμελιώδη αντίθεση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο ρατσισμό και στο ναζισμό.
Παρακάτω ένα απόσπασμα από την ομιλία του.



Εἶναι γεγονός ὅτι ὑφίστανται πρόσκαιρα προβλήματα ἐθνοφυλετικῆς φαινομενικῶς φύσεως. Καί λέγομεν «φαινομενικά», διότι ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ «οὐκ ἔνι ἰουδαῖος, οὐδέ ἕλλην, οὔτε περιτομή, οὔτε ἀκροβυστία», ἀλλά ἑ ν ό τ η ς, ἕν, εἷς, μία, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, γένους, ταυτότητος. Ἄλλωστε, ὁ ἐθνοφυλετισμός, ἡ αἰτία πολλῶν θλίψεων καί παρακμῆς ἐθνῶν καί λαῶν, κατεδικάσθη ὑπό μόνης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπισήμως ἐν Συνόδῳ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν ἔτει 1872. 

Δέν νοεῖται λοιπόν καί δέν εἶναι Ὀρθόδοξος ἐκεῖνος ὅστις προβάλλει ἐθνοφυλετικάς ἀπόψεις καί διαρρηγνύει τοιουτοτρόπως τόν ἄρραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ.

Η ομιλία στην ιστοσελίδα
http://www.romfea.gr/index.php/ektakta-nea-2/18944-2013-09-06-12-28-38




Δεν έχουμε την πολυτέλεια να πούμε «νιτσεβό, νιτσεβό»

Ένα άρθρο της Γιώτας Δημητρίου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΧΑΡΑΥΓΗ (6 Σεπτεμβρίου 2013) παρουσιάζει μια ιστορικά ενδιαφέρουσα και συνάμα συγκλονιστική ιστορία για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε από την Αριστερά ο Χίτλερ στα πρώτα βήματά του. Αξίζει να διαβαστεί.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να πούμε «νιτσεβό, νιτσεβό»
της Γιώτας Δημητρίου

Σήμερα στον τόπο μας, οι ακροδεξιές οργανώσεις βρίσκουν έδαφος την άγνοια και την απογοήτευση (λόγω οικονομικής κρίσης) του κόσμου και φυτεύουν σωβινισμό. Πρόσφατα πληροφορήθηκα ότι ακροδεξιά οργάνωση στη Λάρνακα έψαχνε «δάσκαλο» για να εμφυτεύσει σε παιδιά «τα ελληνικά ιδεώδη» και να αναλάβει να τα «διαπαιδαγωγήσει σωστά». Δεν συμμερίζομαι την άποψη «αγνοούμε τις ακροδεξιές οργανώσεις και έτσι τις αποδυναμώνουμε». Όσον εμείς τους αγνοούμε, αυτοί εργάζονται ασύστολα για τη διάπλαση αντιλήψεων και ιδεολογιών του κόσμου. Όσον εμείς τους αγνοούμε, η New York Times φτιάχνει βιντεάκια «για το ρατσισμό που οξύνεται στην Κύπρο και για τις ακροδεξιές οργανώσεις στο νησί» (κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το βιντεάκι). Δεν είναι λύση η απάθεια μπροστά στο πρόβλημα του ρατσισμού, το οποίο σήμερα παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Η λύση είναι η διαπαιδαγώγηση του κόσμου, η επαφή με όλους (ιδιαίτερα την εργατική τάξη) με σκοπό να αντιληφθεί ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία δίνουν δύναμη σ’ ένα σύστημα που έχει σκοπό να πιει το αίμα των εργαζομένων. Ακόμη μία από τις «ελευθερίες» που δίνει ο καπιταλισμός: επιτρέπει στο κεφάλαιο να πίνει το αίμα της εργατικής τάξης. Δίνει απόλυτη «ελευθερία» στα αφεντικά να σου πιουν το αίμα και συνάμα καταφέρνει να διασπάσει την εργατική τάξη χωρίζοντάς την σε χρώματα, με τη βοήθεια του ρατσισμού. Η εργατική τάξη δεν χωρίζεται σε μαύρους και άσπρους, όσο κι αν πασχίζουν οι κεφαλαιοκράτες να πετύχουν ένα τέτοιο διαχωρισμό, με ρατσιστικές προπαγάνδες. Τώρα λοιπόν που ο ρατσισμός πάει να σηκώσει κεφάλι στο μοιρασμένο νησί μας, έχουμε υποχρέωση να τον πολεμήσουμε με κάθε δύναμη και δυνατότητα που διαθέτουμε. Δεν είναι μικρό το πρόβλημα, ούτε και έχουμε την πολυτέλεια να το αγνοήσουμε. 
Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο στο διαδίκτυο με τίτλο «Το αυγό του φιδιού και τα κλωσσόπουλα» (Sotos Blog). Ο αρθρογράφος παραθέτει ένα απόσπασμα από την εμπειρία του μεγάλου Μεξικανού ζωγράφου Ντιέγκο Ριβέρα κατά την επίσκεψή του στη Γερμανία το 1928. 
Περιγράφει την περιφρόνηση του κόσμου για τον Χίτλερ στην αρχή, όταν κανείς δεν τον είχε ικανό για μεγάλα κακά και δράση: 
«Ο Μίντσενμπεργκ, ρίχνοντας μια ματιά σε μένα, ρώτησε: ’’Ντιέγκο, τι τρέχει με σένα;’’. ’’Αυτό που τρέχει’’, του είπα, ’’είναι ότι με κατακλύζει ένα προαίσθημα. Το προαίσθημα ότι, αν οι ένοπλοι κομμουνιστές άφηναν σήμερα τον Χίτλερ να φύγει ζωντανός, θα μπορούσε να ζήσει για να κόψει τα κεφάλια και των δυο συντρόφων μου σε λίγα χρόνια’’. Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γέλασαν δυνατά. Ο Μίντσενμπεργκ με επαίνεσε για τη ζωηρή φαντασία που είχα ως καλλιτέχνης. ’’Θα πρέπει να αστειεύεσαι’’, είπε. ’’Δεν άκουσες τον Χίτλερ να μιλά; Δεν κατάλαβες, από όσα σου μετέφραζα, τι ανοησίες έλεγε;’’. Του απάντησα: ’’Μα αυτές οι ανοησίες γεμίζουν επίσης στα κεφάλια των ακροατών, αλαλιασμένων από την πείνα και το φόβο. Ο Χίτλερ τους υπόσχεται μια αλλαγή, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και επιστημονική. Λοιπόν, θέλουν αλλαγές, και μπορεί να είναι σε θέση να κάνουν ακριβώς ό,τι λέει, αφού έχει όλο το καπιταλιστικό χρήμα πίσω του. Μ’ αυτό μπορεί να δώσει τροφή στους πεινασμένους Γερμανούς εργάτες, να τους πείσει να πάνε με το μέρος του και να στραφούν ενάντια σε εμάς. Επιτρέψτε μου να τον πυροβολήσω εγώ τουλάχιστον. Θα αναλάβω την ευθύνη. Είναι ακόμα εντός εμβέλειας’’. Μα αυτά τα λόγια μου έκαναν τους Γερμανούς συντρόφους να ξεσπάσουν σε ακόμα δυνατότερα γέλια. Αφού ξεράθηκε στο γέλιο, ο Τέλμαν είπε: ’’Φυσικά, είναι καλύτερα να έχεις κάποιον πάντα έτοιμο να βγάλει από τη μέση τον κλόουν. Μην ανησυχείτε, όμως. Σε λίγους μήνες θα έχει τελειώσει, και τότε θα είμαστε σε θέση να πάρουμε την εξουσία’’. Αυτό μου προκάλεσε μονάχα ακόμα μεγαλύτερη θλίψη, και εξέφρασα ξανά τους φόβους μου. Τώρα πια όμως ο Μίντσενμπεργκ δεν χαμογελούσε. Είχε παρακολουθήσει τον Χίτλερ, που βρισκόταν σχεδόν στην άλλη άκρη της πλατείας. Παρατήρησε ότι ο κόσμος τον χειροκροτούσε ακόμα. Πριν φύγει από την πλατεία, ο Χίτλερ έκανε το ναζιστικό χαιρετισμό. Αντί για αποδοκιμασίες, το χειροκρότημα γιγαντώθηκε. Ηταν σαφές ότι ο Χίτλερ είχε κερδίσει πολλούς οπαδούς ανάμεσα στους αριστερούς εργαζομένους. Ο Μίντσενμπεργκ ξαφνικά έγινε χλωμός κι έπιασε το χέρι μου. Ο Τέλμαν κοίταξε έκπληκτος και τους δύο μας. Χαμογέλασε αδύναμα και χάιδεψε το κεφάλι μου. Στα Ρώσικα, που ακούγονταν βαριά με τη γερμανική προφορά του, είπε, ’’Νιτσεβό, νιτσεβό’’ (Δεν είναι τίποτα, τίποτα)».














Όταν λοιπόν κάποιοι ομοϊδεάτες του Χίτλερ εμφανίζονται στο μοιρασμένο και πολύπαθο νησί μας, όταν ακροδεξιές οργανώσεις δρουν, τότε δεν έχουμε την πολυτέλεια να πούμε «νιτσεβό, νιτσεβό», γιατί η ιστορία μας έχει προειδοποιήσει και θα έπρεπε ήδη να γνωρίζουμε πως ο φασισμός δεν θα πεθάνει μόνος, πρέπει εμείς να τον τσακίσουμε.

"Τρεις και ο κούκος" στα εγκαίνια της «Χρυσής Αυγής» στην Πάτρα

Επιτέλους! Πέρασε η εποχή που η "Χρυσή Αυγή" δήλωνε ότι έκανε, δήθεν, μεγάλη συγκέντρωση, και τα ΜΜΕ το αναπαρήγαγαν για να εκφράσουν την ανησυχία τους -εξυπηρετώντας έτσι, συχνά άθελά τους, την προπαγανδιστική στρατηγική των Ναζιστών. Από τότε που οι αντιναζιστικές οργανώσεις άρχισαν να παρακολουθούν από κοντά και να δείχνουν την αντίθεσή τους στις ναζιστικές συγκεντρώσεις αποκαλύπτονται ο μύθος και η προπαγάνδα: ελάχιστα άτομα ανταποκρίνονται στις χρυσαυγήτικες προσκλήσεις. Όσο πιο συστηματικά γίνεται αυτό γνωστό τόσο πιο αποτελεσματικά θα καταρρέει το γελοίο σύνθημά τους, με το οποίο θέλουν να εντυπωσιάσουν και να εκφοβίσουν, ότι δήθεν αποτελούν ανερχόμενη δύναμη.

Παρακάτω η ανακοίνωση από την Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» Πάτρας.

Ευτυχώς που οι Χρυσαβγίτες αποφάσισαν χθες να κάνουν την εκδήλωση έξω και όχι μέσα στα γραφεία τους, γιατί αλλιώς θα χάναμε εικόνες άπειρου γέλιου. Ο αριθμός των βουλευτών (Κασιδιάρης, Παππάς, Αρβανίτης) που ήρθαν για να "υποστηρίξουν" την εκδήλωσή τους "άγγιζε" επικίνδυνα τον αριθμό του "κοινού". Παρόλες τις "εισαγόμενες" ενισχύσεις ήταν "τρεις και ο κούκος", ενώ για να ενισχύσουν την αίσθηση ασφάλειας εκτός από τις κλούβες τις αστυνομίας χρησιμοποίησαν και μάλλον αποκριάτικα ντυμένους τραμπούκους, σε μια προσπάθεια να τρομάξουν το κίνημα με την κακογουστιά τους. Ο κόσμος του κινήματος βέβαια που συγκεντρώθηκε στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην Όλγας (και ήταν κάμποσες εκατοντάδες) δεν φάνηκε να πολυτρομάζει και αντίθετα έδωσε ξεκάθαρο μήνυμα για το ποιους δεν χωράει ο τόπος (ο οποίο μάλλον έφτασε στον παραλήπτη, αφού είχαμε τα προαναφερθέντα αποτελέσματα). Εμείς λοιπόν λέμε στους χρυσαβγίτες να μην στενοχωριούνται, αλλά να κρατήσουν τη στενοχώρια τους για όταν τους κάνουμε να γυρίσουν μια για πάντα στις τρύπες τους, και τους αφιερώνουμε την παρακάτω φωτογραφία, με πολλή αγάπη:


Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Επιθετική και γεμάτη αυτοπεποίθηση τέχνη ενάντια στη ναζιστική ακροδεξιά

Όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό κάνει την εμφάνισή της μια Τέχνη γεμάτη αυτοπεποίθηση ενάντια στο Ναζισμό της Χρυσής Αυγής. Χωρίς να κηδεμονεύεται από κανένα, ζει από τον αυθορμητισμό των καλλιτεχνών. 
Αυτό που χαίρομαι ιδιαίτερα είναι το γεγονός ότι με αυτονόητο τρόπο ενσωματώνει ως δικό μας -και αντίπαλο της "Χρυσής Αυγής"-  ό,τι θετικό υπάρχει στην Ιστορία μας. Αυτός είναι ο σωστός δρόμος. 

Εδώ ένα χαρακτηριστικό τραγούδι: 

Μαύρη Μαγιονέζα - [ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ] ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ



Κι εδώ μια χαρακτηριστική αφίσα: