Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Τσιάκαλος: Δήλωση στα ΜΜΕ πριν την εκδήλωση στην Κοζάνη


«Η σημασία των λέξεων… και των ονομάτων!!!»


«Η σημασία των λέξεων… και των ονομάτων!!!»

του Γιώργου Τσιάκαλου

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Άτυχοι φαίνεται ότι ήταν, σε ό,τι αφορά την εποχή που έζησαν. Χωρίς φωστήρες να τους εξηγήσουν με δυο λόγια τι είναι Ναζισμός και πόσο απλά και γρήγορα μπορεί να αντιμετωπιστεί. Για τον Ερνστ Μπλοχ μιλάω, και για τον Αντόρνο, και για τον Χόρκχαϊμερ, και για πολλούς άλλους μεγάλους φιλόσοφους, που ένιωσαν χρέος τους να περιγράψουν για εμάς, τις επόμενες γενιές, τα στοιχεία και τις διαδικασίες που οδηγούν στην επικράτηση της ναζιστικής ιδεολογίας και στον απόλυτο εκβαρβαρισμό της κοινωνίας. 


Και για τον Γκέοργκ Λούκατς μιλώ, το μαρξιστή φιλόσοφο, που μας παρέδωσε το απαράμιλλο έργο για την «καταστροφή του ορθού λόγου» και μας περιέγραψε σ' αυτό τον ανορθολογισμό που συνιστά ο λόγος των ναζιστών. Και τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την υποβάθμιση της πολιτικής σημασίας του και από τη συνακόλουθη καλλιέργεια κλίματος εφησυχασμού.


Επέλεξαν το μόχθο της επιστημονικής έρευνας, της συστηματικής ανάλυσης κειμένων και της επιρροής των κειμένων στην πολιτική συμπεριφορά των ανθρώπων, επέλεξαν να μελετήσουν και να αναμετρηθούν με την τεράστια βιβλιογραφία του παρελθόντος και της εποχής τους, και στα έργα που παρέδωσαν είναι ενσωματωμένα, επιπλέον, τα προσωπικά τους βιώματα από τον αγώνα κατά του Ναζισμού.

Ανήκω σ’ αυτούς που ασχολήθηκαν συστηματικά με το έργο τους. Και, μαζί με όλους τους μελετητές αυτού του έργου, γνωρίζω ότι αποτελεί ακαταμάχητο όπλο στις νέες μάχες των λαών της Ευρώπης κατά του Ναζισμού, ο οποίος προσπαθεί και πάλι να σηκώσει κεφάλι. Ακαταμάχητο όπλο, που χρειάζεται κόπο για να το αποκτήσουμε και να το χρησιμοποιήσουμε με επιτυχία, αλλά, για να νικήσουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να το αποκτήσουμε και να το χρησιμοποιήσουμε.

Άτυχοι εκείνοι και άτυχοι επίσης οι σύγχρονοι συνεχιστές του έργου τους, αφού δε γεννήθηκαν και δε ζουν στη δική μας χώρα σήμερα. Αν είχαν τη δική μας τύχη, τότε όλα θα ήταν εύκολα στη ζωή τους. Εδώ θα είχαν την ευχέρεια, όμοια με κάποιους πολιτικούς ακόμη κι από το χώρο της Αριστεράς, να αντιδιαστείλουν τη Χρυσή Αυγή από τα «κλασικά ναζιστικά κόμματα» –με ποια έρευνα, ποια ανάλυση και ποια γνώση;- , να τη χαρακτηρίσουν πολιτική δύναμη που «διανύει το πρώτο αντισυστημικό στάδιο» - στάδιο ποιας εξελικτικής πορείας και ενάντια σε ποιο σύστημα;-, να εκτιμήσουν θετικά τη «διακριτά πολεμική σχέση (της) με την στρατηγική των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων», και, ως αποτέλεσμα όλων αυτών, να θεωρήσουν αμελητέα υπόθεση τη ναζιστική ρητορεία κάποιων ανθρώπων. Κι έτσι να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι μπορούν να συναγελάζονται μαζί τους.

Η άγνοια προφανώς βοηθάει κάποιους να θεωρούν εύκολη υπόθεση την άσκηση πολιτικής. Όμως στα θέματα του Ναζισμού, αυτό μας έδειξαν οι μεγάλοι της προηγούμενης γενιάς, επιτάσσεται πράγματι να διερευνούμε, με το δικό μας τρόπο, τη «σημασία των λέξεων… και των ονομάτων», εάν μας ενδιαφέρει να προοδεύσει η κοινωνία και όχι να βυθιστεί στη βαρβαρότητα.

Υ.Γ. Ο τίτλος είναι ακριβές δάνειο από ανάρτηση στο facebook του δημοσιογράφου Θεόδωρου Καρυπίδη.


http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=199696

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

"Όταν πήραν τους..." Η φράση του Martin Niemöller


«Όταν πήραν τους…»

του Σταύρου Τσιάκαλου


Έχω ετοιμάσει ένα άρθρο για την ιστορία της φράσης «όταν πήραν τους …» και για τον άνθρωπο που τη διατύπωσε, δηλαδή τον Martin Niemöller (και όχι τον Μπρέχτ όπως νομίζουν πολλοί). Θα το δημοσιεύσω σύντομα. Σήμερα όμως, με αφορμή μια συζήτησή του στο fb, ο πατέρας μου μού ζήτησε να ανεβάσω -ως προδημοσίευση!- το μέρος εκείνο που δείχνει τι ακριβώς ή τι περίπου είπε ο Niemöller, από το οποίο επιπλέον προκύπτει τι δεν μπορεί να είπε.

Τα λόγια ειπώθηκαν το Πάσχα του 1976 σε μια συζήτηση που έγινε σε μια αίθουσα της Ενορίας Kaiserslautern -Siegelbach του ιερέα Hans-Joachim Oeffler, όπου ο Niemöller είχε κληθεί να κάνει κήρυγμα. Εκεί ρωτήθηκε για τη στάση της εκκλησίας απέναντι στους Ναζί και την καθυστερημένη αντίδρασή της. Το τι ακριβώς ειπώθηκε δεν καταγράφηκε από κανένα και γι’ αυτό υπάρχουν αρκετές διαφορετικές εκδοχές, ορισμένες απ’ αυτές ασφαλώς λανθασμένες. Ο Niemöller σε μια, καταγραμμένη συζήτηση, με τους Hannes Karnick και Wolfgang Richter απάντησε αργότερα ως εξής στη σχετική ερώτηση:

«Ερώτηση: Ποτέ γεννήθηκε αυτό το ποίημα με τη φράση «όταν πήραν τους κομμουνιστές, εμείς σιωπήσαμε…;»

Niemöller: Όχι, δεν ήταν ποίημα. Μια φορά έκανα κήρυγμα στην ενορία του Oeffler, που ήταν τότε επίσκοπος της λουθηρανής-σλοβακικής εκκλησίας στο Siegelbach bei Kaiserslautern. Κατόπιν είχαμε μια συζήτηση σε μια αίθουσα της ενορίας πολύ κοντά στην εκκλησία. Ο κόσμος εκεί έθεσε πολλά ερωτήματα κι ανάμεσα σ’ αυτά ήταν αν δεν ξυπνήσαμε τη Νύχτα των Κρυστάλλων. Κι εγώ λέω, για όνομα του Θεού, μη με ρωτάτε εμένα για μετά το 1938, εμένα με συνέλαβαν το 1937 κι από τότε ήμουν πάντα σε απομόνωση. Κατά τα άλλα, βλέπετε, όταν στην αρχή φυλάκισαν τους κομμουνιστές, και φυσικά μάλλον το πληροφορηθήκαμε αμέσως, δεν θυμάμαι πια, όμως δεν ξεσηκωθήκαμε ενάντια στο ότι φυλακίστηκαν οι κομμουνιστές, καθώς εμείς, βλέπεις, ζούσαμε για την εκκλησία και μέσα στην εκκλησία, και οι κομμουνιστές, βλέπεις, δεν ήταν φίλοι της εκκλησίας, αντίθετα μάλιστα ήταν δεδηλωμένοι εχθροί της, και γι’ αυτό τότε σιωπήσαμε. 
Και μετά ήλθε η σειρά των συνδικάτων, και τα συνδικάτα επίσης δεν ήταν φίλοι της εκκλησίας, κι εμείς είχαμε πολύ λίγες σχέσεις ή μάλλον καθόλου πια σχέσεις μαζί τους, και είπαμε ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.

Δεν υπάρχει τίποτε καταγραμμένο ή κάποιο αντίγραφο αυτού που είπα, και μπορεί να το διατύπωσα κάπως αλλιώς. Πάντως η ιδέα ήταν η εξής: Με τους κομμουνιστές το αφήσαμε να περάσει χωρίς να πούμε τίποτε. Και με τα συνδικάτα, κι αυτό το αφήσαμε ακόμη να περάσει. Και με τους Σοσιαλδημοκράτες το αφήσαμε να περάσει. Βλέπεις, όλα αυτά δεν ήταν δικιά μας υπόθεση. Η εκκλησία, βλέπεις, δεν είχε καμιά σχέση με την πολιτική και ούτε έπρεπε να έχει».

Είπε και άλλα, αυτά όμως στο άρθρο.