Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Η Τούμπα, οι μετανάστες και τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας

Στην Ανοιχτή Συνέλευση της Δ' Κοινότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης, που είχε θέμα τη δημιουργία "Φιλοξενείου" προσφύγων στην Τούμπα, συμμετείχαν πολλές συλλογικότητες και κάτοικοι της συνοικίας. Μία από τις ανακοινώσεις που μοιράστηκαν ήταν αυτή της "Συλλογικότητας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό 'Μαύρο & Κόκκινο'". Τη δημοσιεύω ως δείγμα μιας κοινωνικής ευαισθησίας και πολιτικής σκέψης που παραμένουν άγνωστες στον πολύ κόσμο - ενώ αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής.

Η Τούμπα, οι μετανάστες και τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας

Λοιπόν, γεννηθήκαμε και στην Τούμπα. Πήγαμε δημοτικό στου «Αδαμίδη» και στο «Τενεκεδένιο», το ένα χτισμένο από λαμαρίνη και τ’ άλλο από αμίαντο καρκινογόνο. Κάποτε το γκρέμισαν αφού τόσες γενιές μεγάλωσαν σ’ αυτό. Οι γονείς μας γεννήθηκαν εδώ, στα ίδια σχολεία έτρεξαν γέλασαν στα ίδια στενά έπαιξαν. Πρόλαβαν βέβαια τούτοι οι τυχεροί τα σπιτάκια με τις μεγάλες αυλές, τις ξαμπάρωτες πόρτες, το κουτσομπολιό των Σμυρνιών γιαγιάδων, τα ρεμπέτικα στη διαπασών απ’ τη καλύβα του χασισοπότη, τις φωνές και τους καυγάδες των γειτόνων τις μεγάλες και ατέλειωτες σιωπές που έκρυβαν τους κυνηγημένους. Οι παππούδες μας δε γεννήθηκαν εδώ. Στην Τούμπα δεν γεννήθηκε κανείς, μόνο κάτω στην πόλη γεννήθηκαν οι παλιοί Σεφαραδίτες που κι αυτοί έφτασαν εδώ κυνηγημένοι. Κανείς δε θυμάται από πότε, φύγανε κι αυτοί όπως ήρθαν…κυνηγημένοι. Οι παππούδες μας ήρθαν εδώ από τη Ρωσία, τον Πόντο, από τη Σμύρνη…πρόσφυγες. Πριν από τους παππούδες μας, στη Τούμπα ζούσαν τα σκουπίδια της Τσιμπλούκας, έτσι έλεγαν οι παλιοί την χωματερή στο μέρος που χτίστηκαν έπειτα τα «Κωνσταντινοπολίτικα». Όταν ήρθαν οι παππούδες, μας δεν τους δέχτηκε κανείς, δεν άνοιξε σπίτι, ή αγκαλιά, ούτε στάβλος για να χωθούν σαν τρομαγμένα ζώα. Μονάχα το ορφανοτροφείο που μεγάλωσε τις γιαγιάδες μας, στα χρόνια της φρίκης… Είχαν μόνο την απλωσιά του τόπου. Το ρέμα, τη Αγιά Μαρίνα, το ανάχωμα, τις παρυφές του δάσους, αυτός ήταν ο τόπος. Εκεί χτίσαν τα παραπήγματά τους, οι παραγκιώτες. Παραμέρισαν τα σκουπίδια και έφτιαξαν τη ζωή, αυτή του πολέμου, αυτή της αντίστασης, του αγώνα. Βάψανε οι αλάνες της Τούμπας κόκκινο. Δρόμος πολύς η ζωή των κυνηγημένων, η ζωή του πρόσφυγα…Έπειτα γκαστερμπάϊτερ, άσωτος ο δρόμος… Κάποτε ξαπόστασαν κι αυτοί, μέσα στα μελαγχολικά σπιτάκια της αντιπαροχής του δανείου, της σύνταξης, αυτά που χτίσανε κατά χιλιάδες οι ίδιοι για δεκαετίες. Μα η φτώχεια ήταν πάντα η ίδια, πλήρωσαν. Κι ακόμη αργότερα, είδαν τα εγγόνια τους, τα λιωμένα κορμιά των νεολαίων της «ανάπτυξης» και του «εκσυγχρονισμού» κάθε απόβραδο να ξεμοναχιάζουν τη ζωή κάτω απ’ τη γέφυρα, στο ρέμα, το πρωΐ άγριο ξύπνημα από τη σειρήνα του ασθενοφόρου. Και σε μας απόμεινε, μονάχα μια μνήμη, μια μυρωδιά χαμένη από την τσιμενταρισμένη εξοχή, μα και η αίσθηση ότι αν ακόμη σήμερα δεν είμαστε κυνηγημένοι, έχουμε την ψυχή να μη γίνουμε ποτέ κυνηγοί. Και να ελπίζουμε, ν’ αγαπάμε τον άνθρωπο. Έπειτα γι’ αυτό διαλέξαμε πλευρά, γίναμε αναρχικοί, μιας και η αριστερά των παππούδων μας δεν υπάρχει πια, έμεινε από δ’ αύτη μια στάμπα από την πολυχρησιμοποιημένη καρέκλα του «δημόσιου λειτουργού» και η κατάφαση του συμβιβασμού, γίναμε αναρχικοί όχι γιατί μας αρέσει να μας κυνηγούν αλλά για να θυμόμαστε να μην γίνουμε ποτέ κυνηγοί. Ούτε κυνηγοί, ούτε θηράματα, ούτε αφέντες, ούτε δούλοι…

Με αφορμή μερικά ορφανά ευρώ (600.000) που περίσσευαν από τον ευρωπαϊκό κορβανά και που ο δήμαρχος της πόλης σκέφτηκε να τα πάρει υπό την ζεστή θαλπωρή του, εγκρίθηκε το σχέδιο εγκατάστασης οκτώ (8) μονογονεϊκών οικογενειών προσφύγων στους παλιούς στάβλους, οι οποίοι επί χρόνια χρησιμοποιούνταν για να φιλοξενούν καρκινογόνα χημικά. Η διαμόρφωση ενός χώρου φιλοξενίας των ορφανών παιδιών ήταν η προϋπόθεση για να αναλάβουν οι έμμισθοι «αλληλέγγυοι» τον μποναμά των γιάπηδων. Στους καρκινογόνους παλιούς στάβλους λοιπόν, εξαντλείται η ντόπια και διεθνής αλληλεγγύη των κατατρεγμένων…Ας είναι, όμως όχι… Στην Τούμπα, λοιπόν, (να μιλάνε άραγε για τον ίδιο τόπο;) βρέθηκαν άνθρωποι να καμωθούν τους γηγενείς. Μαζεύτηκαν, λοιπόν, κάποιοι άπληστοι νευρωτικοί «αυτόχθονες», έκαναν εκδήλωση και είπαν «στην Τούμπα δε χωράνε πρόσφυγες». Αναρωτήθηκαν «πως θα παίζουνε τα παιδιά μας δίπλα στους μετανάστες»; Είπαμε «θα μιλήσουμε κι εμείς», αρνήθηκαν, επιμείναμε να μιλήσουμε, μας ρώτησαν ποιο είναι το όνομά μας, 
- Αχμέτ, Αμπντούλ, Κωστής, Μαρίκα, Ντούσιας, Χομαγιούν, Βακάρ. 
Έπειτα ρώτησαν που ζούμε
- Στην Επιδαύρου, στη Βοσπόρου, κάτω από τη γέφυρα, στο ρέμα, στη Κασσάνδρου, στο Γεντί Κουλέ
Και που γεννηθήκατε;
- Στην Τούμπα, στο Κερατσίνι, στην Κοκκινιά, στο Βίτσι, στα γκέτο του Παρισιού, στο Μεξικό στη ζούγκλα. 

Παραξενεύτηκαν ρώτησαν τι ήρθατε να κάνετε εδώ; Μα είχαν ακούσει πολλά έκλεισαν τα ηχεία…τότε κάναμε τα χέρια μας χωνί, όπως παλιά στη γειτονιά μας, έκαμε ο κυρ-Γιώργης που ‘φερνε στην καρότσα τα καρπούζια κι οι γιαγιάδες μας ανέβαζαν πάνω να παίξουμε…
-Γεννηθήκαμε κι εδώ, κι αλλού και παντού θα γεννιόμαστε και θα ξεπηδάμε γιατί ο φασισμός δεν έχει πάντα ουρά και κέρατα, ο φασισμός ξεκινά ως εφαρμογή μικρών καθημερινών κακουργηματικών σκέψεων, υπαγορευμένων από το φόβο και τη μισαλλοδοξία…Σκεπτόμενοι ότι ο φασισμός δεν νικάει όταν βρεθεί ένας Χίτλερ αλλά όταν δημιουργηθούν χιλιάδες Άϊχμαν…

Έπειτα φύγαμε, μα θα ξαναγυρίσουμε, να κοιτάξουμε αν ο τόπος φυλάει τη μνήμη του…

▪ Όσοι δεν μίλησαν ποτέ, όσοι τώρα βόλεψαν το κορμί τους σε ένα-δυο σπίτια και εξοχικά, βρήκαν εχθρό, «ξεσηκώθηκαν» να «διεκδικήσουν». Ποιόν εχθρό αισθάνθηκαν; Βρέθηκαν «αυτόχθονες» να διακηρύξουν ότι αυτό το μικρό κομμάτι κατεστραμμένης γης κάποιοι άλλοι, -οι ίδιοι- το έχουν περισσότερο ανάγκη, από τα ορφανά αλλοδαπά ανήλικα μιάσματα. Κάνανε και αναλύσεις ότι η χώρα και ειδικά η Τούμπα δεν χωράει άλλους ξένους, άλλους κατατρεγμένους. Είναι πολλοί, λένε. Δεν χωράει άλλη φιλοξενία γιατί έχει το Θεαγένειο που φιλοξενεί καρκινοπαθείς, έχει το Παπάφειο που φιλοξενεί ορφανά, έχει την ΥΦΑΝΕΤ που φιλοξενεί αναρχικούς… Δεν χωράνε άλλοι, είπαν αυτοί που αν η Τούμπα δεν χωρούσε από πάντα τους κατατρεγμένους, δεν θα ήταν εδώ. Κορόϊδεψαν «να τους πάρετε σπίτια σας», οι ανόητοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν πόσους και πόσους κατατρεγμένους έχουμε φιλοξενήσει στα σπίτια μας με την ελπίδα κάποτε να είχε βρεθεί κάποιος να φιλοξενήσει τους παππούδες μας, τους «τουρκόσπορους». Έπειτα μας είπαν ότι θέλουν το χώρο μόνο για Έλληνες, για την πατρίδα…ποια πατρίδα; Αυτή την πατρίδα που έστελνε το χωροφύλακα να ελέγχει αν σηκώσαν την σημαία της οι παππούδες μας στα μπαλκόνια, επειδή ήταν «ύποπτοι» και «συμμορίτες»; Την πατρίδα της "μπάρας" που για να την περάσεις έπρεπε να δώσεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων; Στην κόκκινη Τούμπα η σημαία της πατρίδας μας απλώνονταν στα μπαλκόνια 363 μέρες το χρόνο, κάθε μέρα πέρα από τις εθνικές εορτές: ήταν τα χιλιομπαλωμένα σώβρακα και οι κακοραμμένες κάλτσες που ανέμιζαν περήφανα πάνω από τα κεφάλια μας όταν κλωτσούσαμε την μπάλα στην αλάνα• πατρίδα στην τούμπα ήταν η αλάνα για τους μικρούς, η φτώχεια για τους μεγαλύτερους κι η πείνα, ο φόβος της προσφυγιάς. Ήταν όμως και η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, το νιώσιμο, δεν ήταν απλά μια κάποια Ελλάδα η πατρίδα στην Τούμπα. Έτσι θέλουμε να τη θυμόμαστε. Αλλά μήπως τούτοι οι νέοι «γηγενείς» ήταν θαμώνες και κατοικοεδρεύαν στα υπόγεια της Τσιμπλούκας, κάτω από τόνους σκουπιδιών, αγνώριστοι κι αυτοί ανάμεσα τους; Δε θα ‘τυχε να τους γνωρίσουν οι παππούδες μας.

Άλλωστε από πάντα η χωματερή είναι το καταφύγιο του ρατσισμού, κι η μισαλλοδοξία ο πολιτισμός των σκουπιδιών.


Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό

"Μαύρο & Κόκκινο"

mauro-kokkino@hotmail.com

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Ιάπωνας σωτήρας των προσφύγων μας



Ο Ιάπωνας σωτήρας των προσφύγων μας

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ

Γέννημα-θρέμμα της Τούμπας ο Αυγερινός, με πήρε πριν μερικές μέρες τηλέφωνο για να με ρωτήσει: «Σ’ εκείνον τον ανώνυμο Ιάπωνα καπετάνιο, που έσωσε τόσες εκατοντάδες ζωές δικών μας ανθρώπων, δεν χρωστούμε μια απόδειξη αναγνώρισης της πράξης του»;
Με το ερώτημά του μου υπενθύμισε μια ιστορία που διηγούνταν με συγκίνηση οι παλιότεροι, αλλά, παρά την τεράστια σημασία της, δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο ενασχόλησης για τους επαγγελματίες ιστορικούς μας. Όμως οι δύσκολοι καιροί που περνούμε την έφεραν αυθόρμητα στη μνήμη και στο επίκεντρο των σκέψεων πολλών από εμάς, για να χρησιμέψει και πάλι ως οδηγός στις αποφάσεις και στις πράξεις μας. Ας τη διηγηθώ με δύο λόγια, όπως καταγράφηκε στην έγκριτη εφημερίδα της Βοστόνης «Boston Globe» στις 3 Δεκεμβρίου 1922.

«Η κυρία Anna Harlow Birge, σύζυγος του καθηγητή του Διεθνούς Κολλεγίου της Σμύρνης Prof.
Birge, διηγείται ένα επεισόδιο που συνέβη τις ώρες που καιγόταν η Σμύρνη. Πλήθη απελπισμένων προσφύγων πηδούσαν από τους προβλήτες στη θάλασσα, και το λιμάνι γέμισε από άνδρες και γυναίκες που κολυμπούσαν με την ελπίδα ότι θα διασωθούν, μέχρι που βυθίζονταν στα νερά και πνίγονταν [καθώς οι πλοίαρχοι των πολλών συμμαχικών πλοίων που βρίσκονταν εκεί, τηρώντας «ουδέτερη στάση», αρνούνταν κάθε βοήθεια]. Στο λιμάνι μόλις είχε καταφθάσει ένα ιαπωνικό φορτηγό πλοίο γεμάτο μέχρι επάνω με πολύτιμο φορτίο από μετάξι, δαντέλες και κινέζικη πορσελάνη, αξίας πολλών χιλιάδων δολαρίων. Ο Ιάπωνας καπετάνιος, μόλις συνειδητοποίησε ποια ήταν η κατάσταση, δεν δίστασε ούτε στιγμή. Πέταξε όλο το εμπόρευμα στα βρόμικα νερά του λιμανιού, γέμισε το πλοίο του με πολλές εκατοντάδες πρόσφυγες και τους μετέφερε σώους στις ελληνικές ακτές, στον Πειραιά».

Μικρή η είδηση στην εφημερίδα της Βοστόνης, αλλά με ιδιαίτερη θέση στις διηγήσεις των προσφύγων μας, όταν μιλούσαν για την καταστροφή και την απάνθρωπη συμπεριφορά των συμμάχων (που λέγεται ότι έπαιζαν δυνατά μουσική για να μην ακούγονται ο θρήνος και ο οδυρμός).
Τότε, όσοι/ες γνώριζαν, ανέφεραν με απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη την περίπτωση του «Ιάπωνα καπετάνιου». Που έμεινε ανώνυμος, όπως συχνά συμβαίνει με τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους , οι οποίοι επιτελώντας μοναδικές πράξεις ανθρωπιάς αισθάνονται ότι απλώς επιτελούν το αυτονόητο καθήκον τους ως άνθρωποι. Κανένας δεν έψαξε τότε να τον βρει και να τον τιμήσει. Πώς να το έκανε άλλωστε τότε, που οι πρόσφυγές μας στεγάζονταν –στοιβάζονταν!- ακόμη και στα θεωρεία της Λυρικής Σκηνής, και η αγωνία τους επικεντρωνόταν στην αναζήτηση των πιο στενών συγγενών τους μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού «αναζητείται, μήπως τους είδε κανείς;». Πού καιρός και μέσα να ψάξουν και να βρουν το σωτήρα τους! Όμως αργότερα πολλοί αναρωτήθηκαν: Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος; Μπόρεσε να γυρίσει στην πατρίδα του και στην οικογένειά του μετά την τεράστια οικονομική καταστροφή που επέβαλε στον εαυτό του για να σώσει τους δικούς μας; Επέζησε;

Για τους ανθρώπους που έσωσε γνωρίζουμε πολύ περισσότερα, και οι πληροφορίες έρχονται από διάφορες πηγές. Όπως π.χ. από τη βιογραφία ενός Ιρλανδού στρατιώτη που στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισε, αγάπησε και παντρεύτηκε «μια μικρή μελαχρινή» -αυτά είναι τα λόγια του γιου τους!- την Κοραλία Γεωργιάδη, της οποίας ο πατέρας δίδασκε Μαθηματικά και Γλώσσες στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή. Για τη σωτηρία των γονιών της Κοραλίας τη νύχτα της καταστροφής της Σμύρνης αναφέρεται στο βιβλίο: «Είχαν την τύχη να ανεβούν σ’ ένα ιαπωνικό πλοίο που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι. Ο καπετάνιος, βλέποντας τη δραματική κατάσταση των Ελλήνων, έδωσε διαταγή να πεταχτεί όλο το φορτίο στη θάλασσα και έσωσε όσες περισσότερες ψυχές μπορούσε, ανασύροντας, κυριολεκτικά, από το νερό άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Και μετά το πλοίο σαλπάρισε για τη Θεσσαλονίκη».

Για τη Θεσσαλονίκη! Αυτός φαίνεται ότι είναι ο λόγος που δεν έγινε δυνατόν να εντοπιστεί το πλοίο στα κατάστιχα του λιμανιού του Πειραιά. Στο δικό μας λιμάνι φαίνεται ότι άραξε πρώτα, σε μας βγήκαν οι πρώτοι πρόσφυγες που σώθηκαν από τον πνιγμό, και στα δικά μας μέρη στέγασαν τη νέα τους ζωή. Στα ίδια μέρη που, έστω προσωρινά, θα στεγάσουν τώρα την ελπίδα τους εφτά οικογένειες προσφύγων (από περιοχές πολεμικών συρράξεων) που πρόσφατα κινδύνεψαν να πνιγούν στα ίδια νερά, όπου μεγαλούργησε η ανθρωπιά του ανώνυμου Ιάπωνα καπετάνιου. Στα πρόσωπά τους θα δούμε και θα θυμηθούμε τη δική του πράξη, και, απαλύνοντας τον πόνο και τη δυστυχία τους, θα εκφράσουμε, έστω και αργά, την ευγνωμοσύνη μας απέναντί του. Και θα αναβαθμίσουμε έτσι τη ζωή μας αναβαπτίζοντάς την στα ιδανικά εκείνου που, παραμένοντας ακόμη ανώνυμος, από εμάς θα ταυτίζεται απλά με τη λέξη και την έννοια ΑΝΘΡΩΠΟΣ.



 

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Η Τούμπα υποδέχεται τους πρόσφυγες


Η Τούμπα υποδέχεται τους πρόσφυγες

Από το alterthess 25 Σεπτεμβρίου 2014



Να αντισταθούν στον φόβο και να ανοίξουν τις καρδιές τους στους πολιτικούς πρόσφυγες στην γειτονιάς τους αποφάσισαν συλλογικότητες και κάτοικοι της Τούμπας στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε έξω από τους παλιούς στάβλους της Τούμπας όπου με απόφαση του Δήμου θα φιλοξενηθούν εφτά μονογονεϊκές οικογένειες πολιτικών προσφύγων. Το κλίμα ήταν πολύ καλό σε πλήρη αντίθεση με την ένταση και τις ρατσιστικές αντιλήψεις που προσπαθούσε η αυτοαποκαλούμενη επιτροπή κατοίκων εδώ και κάποιο διάστημα να διαδώσει και που όπως αποδείχθηκε δεν εκφράζουν την πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής.

Πέρα από την αυτονόητη υποχρέωση να στηριχτούν άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους χωρίς να είναι δική τους επιλογή και οι οποίοι στοιβάζονται σήμερα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, η γειτονιά της Τούμπας πρέπει, σύμφωνα με όσα χθες ειπώθηκαν, να θυμηθεί την ίδια την ιστορία της δηλαδή το γεγονός ότι είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς. Χαρακτηριστική είναι η άγνωστη σε πολλούς ιστορία που διηγήθηκε ο καθηγητής Παιδαγωγικής του ΑΠΘ Γ. Τσιάκαλος, όπου το 1922 στην καταστροφή της Σμύρνης ένας Ιάπωνας πλοίαρχος εμπορικού πλοίου αποφάσισε να πετάξει όλο το εμπόρευμά του και να επιβιβάσει πρόσφυγες διασώζοντάς τους από την καταστροφή. Το πλοίο έφτασε τελικά στην Θεσσαλονίκη -και όχι όπως πολλοί πίστευαν στον Πειραιά -και οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Τούμπα. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Δήμος Θεσσαλονίκης θα πρέπει να δώσει στο Φιλοξένειο που θα δημιουργηθεί στους παλιούς στάβλους το όνομα εκείνου του πλοιάρχου που θυσιάζοντας την περιουσία του βοήθησε τους ανθρώπους εκείνους.
Αναφορικά με την ρητορική της υποβάθμισης της περιοχής που προσπαθούσε μεθοδευμένα τις προηγούμενες μέρες να αναπαράγει μια συγκεκριμένα ομάδα ατόμων, που χθες απουσίαζε από την συνέλευση, ο Γ. Τσιάκαλος υπενθύμισε την ιστορία του Αγ. Παντελεήμονα όπου η Χρυσή Αυγή με τα κηρύγματα μίσους προς τους μετανάστες διέδιδε τότε μια δήθεν “επικείμενη υποβάθμιση της περιοχής ” ωθώντας τους κατοίκους να πουλήσουν τα σπίτια τους. Οι αντικειμενικές αξίες των σπιτιών έπεσαν και φυσικά τα σπίτια εξαγοράστηκαν σε πολύ χαμηλές τιμές από αυτούς που προωθούσαν τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία. Συμπέρασμα της υπενθύμισης αυτής είναι ότι το Φιλοξενείο στην Τούμπα θα αναβαθμίσει την περιοχή και στόχος όλων είναι η δημιουργία του να συνοδευτεί από την συνολική ανάπλαση του υπόλοιπου χώρου με παιδικές χαρές, προγράμματα και δομές στήριξης.

Στην εκδήλωση εκτός από κατοίκους της Τούμπας τοποθετήθηκαν και μετανάστες μεταξύ αυτών ο Φασλί που διηγούμενος του εμπειρία τόνισε ότι η προσφυγιά δεν είναι επιλογή αλλά κίνηση ανάγκης. Μάλιστα μετέφερε μια ιστορία φίλων του οι οποίοι μέχρι πριν λίγο καιρό έλεγαν "να φύγουν από τον τόπο μας οι μετανάστες" μέχρι που λόγω κρίσης ήρθε η ώρα και αυτοί να μεταναστεύσουν από τον τόπο τους για να συνειδητοποιήσουν στην πράξη τα τότε λόγια τους.
Στην συζήτηση που ακολούθησε τοποθετήθηκαν και δημοτικοί σύμβουλοι (Ρία Καλφακάκου, Νίκος Φωτίου) οι οποίοι έκαναν λόγο αφενός για την ανάγκη ενημέρωσης της περιοχής, μια ενημέρωση που δεν έγινε δυστυχώς έγκαιρα από τον Δήμο Θεσσαλονίκης αφετέρου για την αναγκαιότητα να στηριχτεί το πρόγραμμα του Φιλοξενείου από την γειτονιά παράλληλα με την αντίσταση στην καλλιέργεια του φόβου και του ρατσισμού και τον αγώνα ενάντια στην φτώχεια και την υποβάθμιση των ζωών μας.

Σ.Π.




Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014



Τούμπα, η αγαπημένη, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης

του Γιώργου Τσιάκαλου

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος της Κυριακής», στις 21 Σεπτεμβρίου 2014

      Παραβρέθηκα την προηγούμενη Τετάρτη σε μια ανοιχτή εκδήλωση, στην οποία είχε καλέσει μια,
αυτοαποκαλούμενη, «Επιτροπή Κατοίκων Τούμπας» με σκοπό τη διαβούλευση σχετικά με την πρόθεση του Δήμου Θεσσαλονίκης να δημιουργήσει κατάλυμα για εφτά οικογένειες προσφύγων σε παλιές κτιριακές εγκαταστάσεις της συνοικίας μας. Ανταποκρίθηκα στην ανοιχτή πρόσκληση χωρίς να γνωρίζω κανένα μέλος της Επιτροπής, και το έκανα με την ιδιότητα του επιστήμονα που ασχολείται με σχετικά θέματα εδώ και πολλές δεκαετίες και θα μπορούσε να συμβάλει στον προβληματισμό. Κυρίως, όμως, το έκανα με την ιδιότητα του κατοίκου της Τούμπας, και μάλιστα ενός που επέλεξε συνειδητά να ζει εδώ, και δεν σκέφτηκε ποτέ να μετακομίσει, παρόλο που το άμεσο περιβάλλον του χαρακτηρίζεται από υπερβολικά πυκνή δόμηση –απλώνοντας το χέρι μπορώ σχεδόν να κάνω χειραψία με τους γείτονες της απέναντι πολυκατοικίας. Όμως, όταν με ρωτούν γιατί δεν πάμε να ζήσουμε σε μια «καλύτερη περιοχή», αφού έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε, απαντώ: «επειδή εδώ, ακόμη και με τις πολυκατοικίες που χτίστηκαν τα τελευταία χρόνια, συνεχίζουμε να είμαστε γειτονιά». Γιατί, πράγματι, στην Κάτω Τούμπα υπάρχει ακόμη σε μεγάλο και ορατό βαθμό εκείνος ο ιστός σχέσεων που κάνει τους ανθρώπους να βλέπουν τους άλλους ως γείτονες, και ως γείτονες να ζούνε από κοινού την καθημερινότητά τους. Αυτό δεν άλλαξε ουσιαστικά ούτε με την παραχώρηση των παλιών προσφυγικών σπιτιών για αντιπαροχή ούτε με την έλευση πολλών μεταναστών και προσφύγων στις τελευταίες δεκαετίες.

        Αποδείχτηκε τελικά ότι οι διοργανωτές της εκδήλωσης δεν ενδιαφέρονταν για τον επιστημονικό
λόγο, και κυρίως δεν ήθελαν να ακουστεί ο λόγος των κατοίκων, παρά το γεγονός ότι το κείμενο, με το οποίο επιζήτησαν τη δημοσιότητα, εμφανιζόταν ως κείμενο των κατοίκων της Τούμπας. Η αλήθεια όμως είναι ότι πρόκειται για ένα βαθιά προσβλητικό κείμενο για μια συνοικία με ανθρωπιά και αλληλεγγύη ακόμη και στις εποχές της μεγαλύτερης φτώχειας και δυστυχίας.

«Ανάστατοι οι κάτοικοι στην Τούμπα για τη μετατροπή πρώην Στάβλων του δήμου σε ξενώνα μεταναστών» έγραφαν οι εφημερίδες στις αρχές Ιουλίου και παρέθεταν τα εξής αποσπάσματα από την ανακοίνωση της αυτοαποκαλούμενης «Επιτροπής Κατοίκων Τούμπας»: «Δεν αντιδράσαμε στη δημιουργία δομών [κοινωνικής πολιτικής] στη γειτονιά μας (Ξενώνα Αστέγων στους χώρους του Παπαφείου, Φιλοξενείο απέναντι από το Λοιμωδών, Εγκατάσταση ΟΚΑΝΑ στο Θεαγένειο καθώς και στο Λοιμωδών, παροχή συσσιτίων στο ΚΑΠΗ της 4ης Κοινότητας και στην Αγία Βαρβάρα). Το γεγονός λοιπόν, ότι στην περιοχή ήδη λειτουργούν πολλές δομές κοινωνικής πολιτικής, καθιστά εύλογες τις ανησυχίες των κατοίκων ότι η συγκέντρωση κι άλλων αναξιοπαθούντων ανθρώπων στη γειτονιά μας θα οδηγήσει σε γκετοποίηση και υποβάθμισή της».

Τι λέει η ανακοίνωση, πέραν από τους λανθασμένους ισχυρισμούς περί γκετοποίησης και υποβάθμισης; Λέει ότι οι συγγραφείς της θεωρούν «επιβάρυνση» της περιοχής την παροχή βοήθειας σε εξαρτημένα άτομα στα νοσοκομεία, την εφαρμογή της χριστιανικής αρχής της φιλανθρωπίας από τις εκκλησίες, τη διάθεση καταλυμάτων διανυκτέρευσης σε αστέγους από το δήμο. Και επιπλέον θεωρούν ότι είχαν το δικαίωμα και τη δύναμη να αντιδράσουν σε όλα αυτά, αλλά από μεγαλοθυμία δεν το έκαναν. Αλλά, τώρα πια -αυτό λένε-δεν θέλουν και άλλους «αναξιοπαθούντες» και γι’ αυτό αντιδρούν.

«Ανεπιθύμητοι οι αναξιοπαθούντες», λοιπόν, και γι’ αυτό ανεπιθύμητες οι κοινωνικές δομές που υπάρχουν στις κοινωνίες για να διασφαλίζουν την επιβίωσή τους. Δομές αυτονόητες σε πολιτισμένες χώρες αλλά ανύπαρκτες ουσιαστικά στη δική μας, έτσι ώστε στις σχετικές καταγραφές να εμφανιζόμαστε στην τελευταία θέση στην Ευρώπη. Η λύση που προτείνουν οι συντάκτες της ανακοίνωσης είναι: όχι δημιουργία δομών κοινωνικής πολιτικής αλλά απομάκρυνση των «αναξιοπαθούντων» από τις περιοχές αυτών που δεν «αναξιοπαθούν».

Ποιοι είναι, όμως, αυτοί που πρέπει να κρατηθούν μακριά από τις περιοχές «μας»; Οι επίσημες στατιστικές δείχνουν ότι στη σημερινή Ελλάδα των μνημονίων 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας, δηλαδή είναι «αναξιοπαθούντες», οι άστεγοι αριθμούν πολλές χιλιάδες και αυξάνονται καθημερινά, οι ανάπηροι χάνουν και τα τελευταία ψίχουλα ενίσχυσης που έπαιρναν, και το ίδιο ισχύει για πολλές κατηγορίες ανθρώπων που η επιβίωσή τους παντού στον κόσμο προϋποθέτει την κοινωνική αλληλεγγύη. Σε τι είδους περιοχές προορίζουν για εγκλεισμό αυτούς τους ανθρώπους οι συντάκτες της ανακοίνωσης;

Στην πραγματικότητα, η ανακοίνωση δεν αφορά «απλώς» επτά οικογένειες που, αφού διέφυγαν το θάνατο στις πατρίδες τους και στο Αιγαίο, έφτασαν στην «πόλη των προσφύγων» και αναζητούν μια προσωρινή στέγη. Αντανακλά μια ιδεολογία όπου όλοι οι «αναξιοπαθούντες» θεωρούνται βάρος για την κοινωνία, και πρέπει να αφανιστούν με κάθε μέσο. Όμως αυτή η ιδεολογία, γνωστή από τραγικές εποχές σε άλλες χώρες, δεν ευδοκίμησε ποτέ στην Τούμπα, την αγαπημένη, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης. Και είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι από αυτούς που υπέγραψαν την ανακοίνωση δεν είχαν διαβάσει τις σχετικές περικοπές. Είναι, ακόμη, καιρός να το κάνουν.

 



Γιώργος Τσιάκαλος: Συνέντευξη για το "Φιλοξενείο Προσφύγων" στην Τούμπα


(Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να ακούσετε τη συνέντευξη)

http://stokokkino.gr/article/11629/Giorgos-Tsiakalos-epit-kathigitis-Paidagogikis-Sxolis-APTH-rnOxi--sto-onoma-olis-tis-Toumpas-kai-to-diko-mou-i-arnisi-gia-to-Filokseneio


Συνεντεύξεις 
Μιλάει στο Κόκκινο Θεσσαλονίκης ο επίτιμος καθηγητής παιδαγωγικής του ΑΠΘ, Γιώργος Τσιάκαλος, κάνοντας αναφορά στα όσα διαδραματίστηκαν στη χθεσινή συνέλευση που είχε καλέσει σύλλογος κατοίκων που αντιδρούν στην ίδρυση του Φιλοξενείου πολιτικών προσφύγων στην περιοχή των παλιών στάβλων. 
Ρεπορτάζ από την Σταυρούλα Πουλημένη/ alterthess.gr

«Η ανακοίνωση που είχαν βγάλει με πρόσβαλλε ως κάτοικο της Τούμπας γιατί θεωρούσαν ενοχλητικές όλες τις κοινωνικές δομές ακόμη και το Παπάφειο και τα συσσίτια της Αγίας Βαρβάρας» σημειώνει ο κ. Τσιάκαλος και τονίζει «η άρνηση για το Φιλοξενείο δεν θα γίνει στο όνομα μου και στο όνομα και άλλων δημοτών που δεν συμφωνούν καθόλου με αυτές τις αντιλήψεις».
Στην περιοχή γύρω από το κτηριακό συγκρότημα των παλιών Στάβλων της Τούμπας εδώ και δύο μήνες περίπου εξελίσσεται μία σύγκρουση σχετικά με την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης στις παλιές Αποθήκες Ηλεκτρολογικού Υλικού και του τμήματος Σήμανσης να δημιουργηθεί ένα κέντρο υποδοχής προσφύγων και αιτούντων άσυλων.
Η απόφαση για την δημιουργία Φιλοξενείου εγκρίθηκε από το δημοτικό συμβούλιο στις αρχές του καλοκαιριού και αφορά την αναληψη ενός προγράμματος από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων για ανακαίνιση του χώρου, συνολική ανάπτυξη της περιοχής με την δημιουργία δομών μεταξύ αυτών και του Φιλοξενείου 6 οικογενειών προσφύγων αιτούντων άσυλο. Το πρόγραμμα αποδόθηκε στην ΜΚΟ Άρσις η οποία θα αναλάβει την λειτουργία της δομής του φιλοξενείου.
Να υπενθυμίσουμε ότι σύμφωνα με την έκθεση του ίδιου του Δήμου ο χώρος των παλιών Στάβλων αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγιεινής λόγω του παλιού ηλεκτρολογικού εξοπλισμού που βρισκόταν εκτεθειμένος στους χώρους και τις υπαίθριες αποθήκες του αλλά και εξαιτίας των αποθηκευμένα χημικών τα οποία χρησιμοποιούνταν για την σήμανση των δρόμων. 
Η υπηρεσία του Δήμου που φιλοξενούνταν εκεί έχει ήδη εγκατασταθεί σχεδόν πλήρως σε κτιριακή εγκατάσταση στα όρια του Δήμου Πυλαίας με τον Δήμο Θεσσαλονίκης.
Από την πρώτη σχεδόν στιγμή της απόφασης του Δήμου και πριν ακόμη υπάρξει ενημέρωση σχετικά με το έργο αυτό από τον Δήμο κάτοικοι της περιοχής αντέδρασαν σε αυτού του είδους την αξιοποίηση του χώρου δηλώνοντας ότι με αυτόν τον τρόπο η περιοχή θα υποβαθμιστεί. 
Οι εν λόγω κάτοικοι εδώ και κάποιο διάστημα συλλέγουν υπογραφές ενάντια στην δημιουργία φιλοξενείου ενώ παράλληλα έχουν αναρτήσει τόσο σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου όσο και έξω από το κτίριο των Στάβλων πανό στο οποίο αναγράφεται “όχι στην εγκατάσταση πολιτικών προσφύγων στην περιοχή μας -όχι στην υποβάθμιση της περιοχής μας”. Παράλληλα έχουν προσφύγει εναντίον της απόφασης του δημοτικού συμβουλίου, προσφυγή που έχει απορριφθεί όμως από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση.

Την Τετάρτη το απόγευμα έξω ακριβώς από το κτιριακό συγκρότημα των Στάβλων τα τριάντα αυτά άτομα τα οποία αυτοαποκαλούνται επιτροπή κατοίκων Τούμπας κάλεσαν σε συνέλευση για διαβούλευση σχετικά με το θέμα. Στην χθεσινή συνέλευση συμμετείχαν όμως όχι μόνο κάτοικοι που αντιδρούν στην επικείμενη δημιουργία του φιλοξενείου αλλά και κάτοικοι, υπέρμαχοι μιας τέτοιας εξέλιξης δεδομένου ότι χιλιάδες πρόσφυγες που έρχονται στην χώρα μας κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε άθλιες συνθήκες ντροπιαστικές για την χώρα μας και ενάντια σε κάθε έννοια ανθρωπισμού.

Από το ξεκίνημα της συνέλευσης εκ μέρους των αντιδρώντων στο Φιλοξενείο -τριάντα περίπου κατοίκων υπήρχε μια αμφισβήτηση σχετικά με το κατά πόσο οι άνθρωποι που συμμετείχαν στην συνέλευση και τάσσονται υπέρ του φιλοξενείου συνιστούν πραγματικούς κατοίκους της Τούμπας.
Δεν περιορίστηκαν φυσικά στην αμφισβήτηση αυτή καθώς οι τοποθετήσεις των υπέρμαχων του φιλοξένειου αντιμετωπίστηκαν με εχθρότητα ακόμη και με διακοπή της ηλεκτροδότησης της μικροφωνικής εγκατάστασης, εξέλιξη που δημιούργησε ένταση στην συνέλευση με την αστυνομία και τα ΜΑΤ να πλησιάζει το σημείο όπου εξελισσόταν αυτήν. Επιπλέον κομμάτι της βασικής επιχειρηματολογίας τους ήταν ότι τόσα χρόνια ανέχτηκαν δομές όπως τον ΟΚΑΝΑ στο Θεαγένειο, το ορφανοτροφείο Παπάφειο, την παροχή συσσιτίου στην Αγ. Βαρβάρα κ.α. και ότι η περιοχή δεν αντέχει άλλους αναξιοπαθούντες.

Προφανώς αναξιοπαθούντες, όπως σωστά τόνισε ο Γ. Τσιάκαλος, καθηγητής Παιδαγωγικής και επίσης κάτοικος της Τούμπας μιλώντας στην χθεσινή συνέλευση, θεωρούνται τα 3,5 εκατ κατοίκων που ζουν κάτω από το όρια της φτώχειας όχι προφανώς λόγω δικής τους ευθύνης αλλά εξαιτίας των πολιτικών που εφαρμόζονται και έχουν οδηγήσει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στην ανεργία και την εξαθλιωση.

Ουσιαστικά οι κάτοικοι που αντιδρούν στο Φιλοξενείο δεν αποτελούν εκπροσώπους της γειτονιάς περισσότερο από αυτούς που συμφωνούν με την εξέλιξη αυτή (της δημιουργίας φιλοξενείου), αλλά συνιστούν εκπροσώπους μιας συγκεκριμένης αντίληψης που αντιλαμβάνεται τους φτωχούς ανθρώπους ως μη συνανθρώπους μας. Και αυτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι πρόβλημα για αυτούς δεν αποτελούν μόνο οι μετανάστες αλλά δομές και κινήσεις κοινωνικής αλληλεγγύης πολύ απομακρυσμένες μεταξύ τους και άρα οι εν λόγω κάτοικοι έχουν πρόβλημα με την ίδια την έννοια της κοινωνικής στήριξης και αλληλεγγύης. 
Ας μην ξεχνάμε ότι τέτοιου είδους ρατσιστικές αντιλήψεις διαδίδονταν πάντα από μια μειοψηφία ανθρώπων οι οποίοι προσπαθούσαν με διάφορες μεθόδους να ενεργοποιήσουν αντανακλαστικά κοινωνικού αυτοματισμού αναμένοντας την μεγάλη μάζα των ανθρώπων να αντιδράσει σε κάθε είδους προσπάθεια ατόμων συλλογικοτήτων αλλά και του ίδιου του κράτους να δημιουργήσει δομές κοινωνικής στήριξης (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι υποθέσεις τις εγκατάστασης δομών του ΟΚΑΝΑ ή του Ψυχιατρείου). 
Η μεθόδευση αυτή περιλαμβάνει φυσικά τη ρητορική της Χρυσής Αυγής η οποία προσπαθεί -αποκρύβοντας τις αιτίες της φτώχειας και της εξαθλίωσης -να δημιουργήσει εχθρότητα ανάμεσα στους φτωχούς έλληνες και μετανάστες. 
Αυτή η μεθόδευση πάντα συνεπικουρούνταν από την έλλειψη ενημέρωσης εκ μέρους του κράτους στην περίπτωση αυτή του Φιλοξενείου από τον ίδιο τον Δήμο, ο οποίος δεν έχει προχωρήσει ακόμη σε κάποιου τύπου ενημέρωση της γειτονιάς για το τι πραγματικά συνιστά ένα φιλοξενείο προσφύγων αλλά και από την πάγια τακτική κάποιων μμε που επιλέγουν να προβάλλουν και να ενισχύουν ρατσιστικές αντιλήψεις αποκρύβοντας την άλλη άποψη της πραγματικότητα και κάθε διαφορετική επιχειρηματολογία.
Όσον αφορά το επιχείρημα της υποβάθμισης της περιοχής λόγω του φιλοξενείου στο οποίο στηριζόταν οι τοποθετήσεις των αντιδρώντων προφανώς αυτό δεν στέκει σε καμία λογική βάση. Ένας χώρος ο οποίος αποτελούσε βόμβα υγιεινής και για τον λόγο αυτό και μόνο υποβάθμιζε την περιοχή, κατάσταση για την οποία οι τριάντα κάτοικοι ουδέποτε αντέδρασαν, θα καθαριστεί και θα ανακαινιστεί για να ζήσουν 6 οικογένειες και για την δημιουργία άλλων δομών.

Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοια δομή θα γεμίσει την γειτονιά με παιδιά τα οποία με την κατάλληλη στήριξη θα ενταχθούν στην κοινωνία της περιοχής. Αξιοσημείωτο είναι ακόμη ότι η ανάγκη στην πόλη μας για δομές φιλοξενείας προσφύγων είναι παραπάνω από υπαρκτή, απόδειξη αυτού η λειτουργία του Φιλοξενείου στην οδό Σιατίστης με Φιλίππου, μια δομή που όμως σήμερα δεν υπάρχει λόγω μη ανανέωσης του αντίστοιχου προγράμματος από τα αρμόδια Υπουργεία.
Προφανώς συνιστά ανάγκη οι ίδιοι οι κάτοικοι αλλά και οι δημοτικές κινήσεις να ελέγξουν σε κάθε στάδιο την εξέλιξη του προγράμματος και την αξιοποίηση των χρημάτων που θα δοθούν αλλά και να διεκδικίσουν την δημιουργία ακόμη περισσότερων δομών από τον Δήμο για την αντιμετώπιση της φτώχειας και της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνουμε.

Το θετικό της χθεσινής συνέλευσης είναι ότι τελικά αποδείχθηκε ότι φοβικές ακόμη και ρατσιστικές αντιλήψεις αφορούν μια σκληρή μειοψηφία ατόμων μιας γειτονιάς, παραδοσιακά προσφυγικής μιας και οι τοποθετήσεις που αντιμετώπιζαν την ξενοφοβία και τον ρατσισμό στην ρίζα του ήταν περισσότερες και κατευθύνονταν σε μια αρνητική απάντηση στο ερώτημα “Οι παππούδες μας πρόσφυγες μας, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς ρατσιστές;”

Να σημειωθεί τέλος ότι στις 24/9 στις 7 το απόγευμα κάτοικοι και συλλογικότητες της Τούμπας καλούν σε συνέλευση ενημέρωσης έξω από τους παλιούς Σταύλους τονίζοντας ότι “Το φιλοξενείο προσφύγων έχει θέση στη Τούμπα της προσφυγιάς και της μετανάστατευσης. Να αγωνιστούμε όλοι για την ανάπλαση αξιοποίηση κάθε ελεύθερου χώρου στην Τούμπα” 


© stokokkino.gr | 18 Σεπτεμβρίου 2014 - See more at: http://stokokkino.gr/article/11629/Giorgos-Tsiakalos-epit-kathigitis-Paidagogikis-Sxolis-APTH-rnOxi--sto-onoma-olis-tis-Toumpas-kai-to-diko-mou-i-arnisi-gia-to-Filokseneio#sthash.lpiSAMxe.UbQyvHOz.dpuf

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Ναζιστικά εγκλήματα και ελευθερία του λόγου


Ναζιστικά εγκλήματα και ελευθερία του λόγου

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ



Με κοινό τους κείμενο 152 ιστορικοί ζητούν να μη διώκεται ποινικά στη χώρα μας η άρνηση του
ολοκαυτώματος εκατομμυρίων ανθρώπων στα χιτλερικά στρατόπεδα εξόντωσης –σε αντίθεση με αυτό που γίνεται σε άλλες χώρες. Το αίτημά τους δικαιολογούν με την «πεποίθηση, ότι, όπως έχει αποδείξει και η διεθνής εμπειρία, τέτοιες διατάξεις οδηγούν σε επικίνδυνες ατραπούς: πλήττουν καίρια το δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι διόλου αποτελεσματικές, όσον αφορά την καταπολέμηση του ρατσισμού και του ναζισμού, του ρατσιστικού και μισαλλόδοξου λόγου. Συχνά μάλιστα οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα, επιτρέποντας οι εχθροί της δημοκρατίας να παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη ως ''θύματα'' λογοκρισίας και αυταρχισμού».

Με εκπλήσσει ο πρώτος ισχυρισμός: θεωρούν πράγματι ότι στις χώρες όπου εδώ και πολλά χρόνια υπάρχουν και εφαρμόζονται σχετικοί νόμοι -όπως είναι κυρίως η Γερμανία, η Αυστρία, η Ελβετία, η Ολλανδία, η Μεγάλη Βρετανία, η Αυστραλία, ο Καναδάς- έχει πληγεί καίρια το δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, σε αντίθεση, μάλιστα, με τις πολλές άλλες χώρες που δεν έχουν τέτοιους νόμους, και ακόμη περισσότερο σε αντίθεση με εκείνες που χρηματοδοτούν «επιστημονικές έρευνες» για να θεμελιωθεί η άρνηση του ολοκαυτώματος (όπως το Ιράν του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ); Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι αυτό εννοούν –ιδιαίτερα μάλιστα για το πεδίο της επιστημονικής έρευνας- και βεβαίως δεν μπορώ να αποδεχτώ την άποψη ότι αυτό δείχνει η διεθνής εμπειρία.
Παρατηρώ ότι αποφεύγουν να ασχοληθούν με εκείνο που είναι το κυρίαρχο για μένα, αλλά προφανώς όχι για όλους: ότι ο νόμος αυτός έρχεται ως ηθική υποχρέωση απέναντι στα εκατομμύρια
νεκρών. Δηλαδή, απέναντι στους ανθρώπους που ταπεινώθηκαν, εξευτελίστηκαν, βασανίστηκαν, κάηκαν, έγιναν καπνός και δεν έμεινε τίποτε από το σώμα τους για να τους θυμίζει, και τώρα έρχονται οι ναζιστές για να αμφισβητήσουν ακόμη και το γεγονός ότι κάποια στιγμή είχαν υπάρξει επάνω στη γη.
Αυτό το αποκαλώ ύβρη και βαρβαρότητα, ποτέ, όμως, «άσκηση του ιερού δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου» ή «διατύπωση επιστημονικής άποψης». Έχοντας, όμως, βιώσει τόσο πολλές φορές στο παρελθόν την αντίθετη άποψη ως αυτονόητη –τόσο, ώστε να είμαι βέβαιος ότι με την άποψή τους οι 152 ιστορικοί εκφράζουν στο θέμα αυτό το «περί δικαίου αίσθημα» της πλειοψηφίας, ίσως, του λαού- κατανόησα πια ότι πρόκειται για διαφορά στην ιεράρχηση των αξιών στις οποίες προσανατολίζουμε τη ζωή μας, και σε τέτοιες περιπτώσεις τα επιχειρήματα είναι ασύμβατα μεταξύ τους.
Άλλωστε, οι 152 ιστορικοί ρίχνουν το βάρος τους στην αμφισβήτηση του νόμου ως εργαλείου για την αντιμετώπιση του ναζισμού. Είναι αποτελεσματικό εργαλείο ή όχι; Είναι φανερό ότι το ερώτημα δεν απαντιέται με αναφορά σε υποκειμενικές γνώμες ομοϊδεατών ούτε, φυσικά, με αναφορά σε διώξεις που καμιά σχέση δεν έχουν με τους σχετικούς νόμους. Όμως, δυστυχώς, αυτό κυρίως κάνουν όσοι αρνούνται την ποινική δίωξη εκείνων που, με σκοπό την παλινόρθωση του ναζισμού, χλευάζουν τα θύματά του. Αντίθετα, η μελέτη των σχετικών ερευνών δείχνει την αποτελεσματικότητα της ποινικής δίωξης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πρώτος νόμος που ψηφίστηκε στη Γερμανία με σκοπό την αντιμετώπισης της ραγδαίας αύξηση αντισημιτικών στάσεων και πράξεων των ετών 1959 και 1960: Οι έρευνες έδειξαν ότι μετά την εφαρμογή του υπήρξε σαφής μείωση του αντισημιτισμού τόσο ως στάση όσο και ως πολιτική πράξη. Όλα δείχνουν ότι το ίδιο ισχύει και σήμερα τόσο στη Γερμανία όσο και στις άλλες χώρες.

Σε ό,τι αφορά την προσπάθεια των ναζιστών να εμφανιστούν ως θύματα λογοκρισίας, δεν έχουμε κανένα σημάδι ότι κάτι τέτοιο συμμερίζεται έστω ένα μικρό ποσοστό της κοινής γνώμης των χωρών που έχουν πολύχρονη εφαρμογή σχετικών νόμων. Το αντίθετο, βέβαια, φαίνεται να ισχύει στη δική μας χώρα, αλλά ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Ομολογώ ότι μου προκαλεί ανησυχία η προφανής απάντηση.


Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ-ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ-ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΣ

Μια πολύ σημαντική εκδήλωση
από το Αντιφασιστικό Μέτωπο Γιαννιτσών 
το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2014, ώρα 7 μ.μ.

Τάγματα ασφαλείας -Δωσιλογισμός - Νεοναζισμός




Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Η "Χρυσή Αυγή" στα δημοτικά συμβούλια






www.youtube.com/watch?v=Qg-rEU4KhVk

Γιώργος Τσιάκαλος: "Όχι στις ψήφους της Χρυσής Αυγής στη λήψη αποφάσεων να πουν τα Περιφερειακά και Δημοτικά Συμβούλια" 


Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Μνήμη και ανθρώπινος πολιτισμός



Μνήμη και ανθρώπινος πολιτισμός
Του Γιώργου Τσιάκαλου

Από τότε που υπάρχει ανθρώπινος πολιτισμός η σύληση τάφων θεωρείται έγκλημα καθοσίωσης. Κι αν αυτό στην αρχή είχε σχέση με μια πρωτόγονη άποψη για τη ζωή των νεκρών μετά το θάνατο και τις υλικές ανάγκες τους που εξυπηρετούνταν με την ταφή, και, συνεπώς, με τα δεινά που μπορούσαν να επιφέρουν οι νεκροί στους ζωντανούς ζητώντας εκδίκηση, σε πολιτισμούς όπως ο ελληνικός ο σεβασμός των τάφων σιγά-σιγά έπαψε να είναι αποτέλεσμα μεταφυσικού φόβου και αποτέλεσε απόρροια της ενόρασης για τη σπουδαιότητα που έχει η μνήμη των νεκρών για την ανθρώπινη κοινωνία, δηλαδή για τη ζωή των ζώντων. Η αλλαγή αυτή αντικατοπτρίζεται ιδιαίτερα παραστατικά στην ελληνική γλώσσα, με τα «νεκροταφεία» να αποκαλούνται από τους απλούς ανθρώπους αυτονόητα «μνήματα». Βασικό συστατικό του ανθρώπινου πολιτισμού, λοιπόν, ο σεβασμός της μνήμης, και, σε αντιδιαστολή, βασικό γνώρισμα των εχθρών του η περιφρόνηση της μνήμης. Κι αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην περίπτωση αδικοχαμένων ανθρώπων, θυμάτων βάρβαρης βίας, όπως ήταν οι δικοί μας άνθρωποι στο Χορτιάτη, οι δολοφονημένοι από ναζιστικές συμμορίες Ελλήνων συνεργατών των Γερμανών κατακτητών.
Ένας αυτόπτης μάρτυρας τότε -και έμμεσα συνεργός του εγκλήματος- θεώρησε αργότερα ότι είχε δικαίωμα να σβήσει από τη μνήμη του τον καπνό που έβγαινε από το Χορτιάτη και ήταν ορατός από το γραφείο του στη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση, ότι είχε δικαίωμα να ξεχάσει τους πυροβολισμούς των δολοφόνων και τους θρήνους των θυμάτων, και ότι μπορούσε έτσι να συμμετάσχει στην ανθρώπινη κοινωνία ως Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών. Γελάστηκε, καθώς όταν ζωντάνεψε η μνήμη αποδείχτηκε πιο δυνατή ακόμη και από τους πιο ισχυρούς του κόσμου. Ο Βάλντχαϊμ κατακρημνίστηκε, και μόνον ως παράδειγμα της δύναμης που έχει η μνήμη θα τον θυμούνται οι ιστορικοί.

Αυτή τη δύναμη πρέπει να τη θυμηθούμε και τώρα που στον ίδιο τον τόπο του μαρτυρίου υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους περιφρονώντας τη μνήμη των θυμάτων. Γιατί αυτό δείχνουν τα 227 πλήγματα που δέχτηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός με τις 227 ψήφους για τη Χρυσή Αυγή στις τελευταίες εκλογές. Άμεσο καθήκον, λοιπόν, η αναβίωση της μνήμης των θυμάτων του ναζισμού ως μέσον για την υπεράσπιση του ανθρώπινου πολιτισμού.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΧΟΡΤΙΑΤΗΣ 570, Σεπτέμβριος 2014